Μάριος Φραγκούλης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Γέννηση 18 Δεκεμβρίου 1966 (58 ετών)
Ζιμπάμπουε
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Σχολή Τζούλιαρντ, Μουσική και Δραματική Σχολή Γκίλντχολ και Campion School
Ιδιότητα τραγουδιστής, ηθοποιός και τραγουδιστής όπερας
Όργανα φωνή
Είδος τέχνης τραγούδι

Ο Μάριος Φραγκούλης (Ζιμπάμπουε, 18 Δεκεμβρίου 1966) είναι Έλληνας τενόρος και ηθοποιός που έχει ακολουθήσει καριέρα στο ελαφρό τραγούδι, το μιούζικαλ και την αρχαία τραγωδία.

Μάριος Φραγκούλης: «Και στα… πατώματα έχω πέσει, και έχω μεθύσει για έναν έρωτα»

Ποια είναι η σχέση του Μάριος Φραγκούλης με τον έρωτα; Τι αποκαλύπτει για τα προσωπικά του και πόσο παιδί νιώθει; Ο ίδιος απαντά σε όλα…

Η τέχνη παρηγορεί τον κόσμο. Παρηγορεί και τους καλλιτέχνες;

Η τέχνη παρηγορεί; Δεν ξέρω. Η τέχνη ανακουφίζει; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι η τέχνη μάς κατεβάζει από τα… δέντρα και μας βοηθά να κάνουμε τη μεγάλη δρασκελιά στη ζωή. Τι θα ήμασταν χωρίς μουσικές, πίνακες, ταινίες, παραστάσεις, χορό; Δεν μπορώ καν να το φανταστώ.

Καθηλώνει ο Μάριος Φραγκούλης: “Δεν μπορούσα να θυμηθώ πως ήταν το πρόσωπό της μητέρας μου”

Κεφάλαιο έρωτας. Εχεις… φάει τα μούτρα σου στον έρωτα;

Και έλεγα πως δεν θα με ρωτήσεις γι’ αυτό το περίφημο «κεφάλαιο» (σ.σ.: γελά). Ο έρωτας είναι παντού και, ναι, και έχω ερωτευτεί, και στα… πατώματα έχω πέσει, και έχω μεθύσει για έναν έρωτα, από έναν έρωτα. Κι όταν είμαι ερωτευμένος, τραγουδώ πολύ-πολύ, μπας και μου φύγει και από μέσα μου! Το επόμενο βήμα είναι το δύσκολο, Βασίλη μου. Το μετά, όταν ο έρωτας τελειώσει.

Υπάρχουν οι μεγάλοι έρωτες που βλέπουμε στις σπουδαίες όπερες ή αυτά γίνονται μόνο στη σκηνή;

Υπάρχουν στη ζωή πιο σπουδαίοι έρωτες κι από αυτούς της μεγάλης οθόνης και της θεατρικής σκηνής. Ναι, υπάρχουν. Οχι, ο έρωτας δεν σταμάτησε στο «Όσα παίρνει ο άνεμος» και στις «Μεγάλες προσδοκίες» (σ.σ.: γελά).

Βγήκε εκτός εαυτού ο Μάριος Φραγκούλης: «Επιτέλους σοβαρευτείτε»

Μεγαλώνοντας, σου γεννιέται η ιδέα να αποκτήσεις ένα παιδί;

Πολλά, όχι ένα. Θέλω δύο αγοράκια και ένα τρελό-τρελό κοριτσάκι με μακριές κοτσίδες!

Θα υιοθετούσες ένα παιδί;

Μόνο έτσι! Εχω τόσα να δώσω και θέλω ξανά να παίζω και εγώ σαν παιδί, να ξαναβρώ τον παιδικό μου, αγνό εαυτό!

Τι σου λείπει από τον Μάριο όταν ήταν παιδί;

Αυτό που νιώθω να μου λείπει είναι η αγάπη κάποιων λατρεμένων προσώπων που δεν είναι πια εδώ. Μέσα μου, όμως, θα είναι για πάντα.

Με ποια διάσημη τραγουδίστρια είναι ξάδερφος ο Μάριος Φραγκούλης;

Και τι κρατάς έντονα από τον Μάριο όταν ήταν παιδί;

Από τον Μάριο ως παιδί τι κρατώ; Δεν λένε οι ψυχολόγοι ότι τα αγόρια αργούν να ωριμάσουν και ίσως δεν μεγαλώνουν ποτέ; Ναι, είμαι ένας Πίτερ Παν που πάντα θα πετά ψηλά!

Πρώτα χρόνια
Ο Μάριος Φραγκούλης κατάγεται από την Κάσο της Δωδεκανήσου (από τη μεριά του πατέρα του, που ήταν μέλος της κασιακής παροικίας της Μπέιρας Μοζαμβίκης) και από την Κέρκυρα (από τη μεριά της μητέρας του). Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1966 στην τότε Νότιο Ροδεσία (νυν Ζιμπάμπουε) της Αφρικής, αλλά μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Αθήνα, όπου τον μεγάλωσαν η αδελφή της μητέρας του και ο άντρας της, τους οποίους και θεωρεί ως αληθινούς του γονείς. Σπούδασε

βιολί επί 12 χρόνια – 4 με τον Βατικιώτη στο Ελληνικό Ωδείο και 8 με τον Δεσποτίδη στο Ωδείο Αθηνών.
Σε ηλικία 11 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του μικρή δισκογραφική του εργασία, τραγουδώντας το ρόλο του Issachar στο μιούζικαλ του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ «Joseph and his amazing technicolour raincoat». Τότε πραγματοποίησε και την πρώτη του γνωριμία με το «Άξιον εστί» του Θεοδωράκη, όπου τραγούδησε ως σολίστ (το μέρος του λαϊκού τραγουδιστή), σε μια παράσταση η οποία κέρδισε στο διαγωνισμό καλύτερης χορωδίας.
Φοιτούσε σε αγγλικό σχολείο, που οργάνωνε τακτικά θεατρικές παραστάσεις κι έτσι από πολύ νωρίς δοκίμασε τις δυνάμεις του σε πολλά έργα: σε ηλικία 15 ετών ήταν ο κονφερανσιέ στο «Καμπαρέ» και 16 ετών έπαιξε τον Τόνυ στο «West Side Story».

1984-1993: Σπουδές και πρώτες διεθνείς επαγγελματικές εμφανίσεις
Στα δεκαοκτώ του πήγε στο Λονδίνο για σπουδές στη δραματική και μουσική σχολή Guildhall School of Music and Drama, στο Barbican Centre, όπου στεγάζεται και το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θέατρο. Εκεί έγινε φανερό πως η φωνή του είχε δυνατότητες πολύ ανώτερες από αυτές που απαιτεί το απλό θέατρο πρόζας ή ακόμα και το μουσικό θέατρο.

Το Φεβρουάριο του 1988, ενώ ήταν στο Γ΄ έτος της σχολής και χωρίς να έχει κάνει ποτέ σχετικά μαθήματα, συμμετείχε σε ακρόαση για την Υποτροφία Μαρία Κάλλας, την οποία μάλιστα κέρδισε. Λίγους μήνες αργότερα έλαβε μέρος σε ακρόαση για το ρόλο του Marius, του νεαρού πρωταγωνιστή στο μιούζικαλ «Les Misérables» («Οι Άθλιοι»). Καθώς είχε τελειώσει τη δραματική σχολή και είχε αρχίσει τρεις ως τέσσερις μήνες νωρίτερα μαθήματα κλασικού τραγουδιού καθώς και γερμανικών, ήρθε η απάντηση: είχε πάρει τον ρόλο και το Δεκέμβριο του 1988 ο Μάριος Φραγκούλης έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση σ’ ένα από τα πιο επιτυχημένα μουσικά θεάματα του λονδρέζικου West End.

Με το τέλος των παραστάσεων των «Αθλίων», το Δεκέμβριο του 1989, ο Μάριος άφησε το Λονδίνο πηγαίνοντας στην Ιταλία, στην Ακαδημία Βέρντι στο Μπουσσέτο, γενέτειρα του συνθέτη, με δάσκαλο τον περίφημο τενόρο Κάρλο Μπεργκόντσι. Έξι μήνες αργότερα πήρε το δίπλωμά του από την Ακαδημία. Όσο ήταν στην Ιταλία συνάντησε έναν άλλο κορυφαίο τενόρο, τον Αλφρέντο Κράους, από τον οποίο ζήτησε να του διδάξει τις λεπτομέρειες της φημισμένης τεχνικής του. Χάρη στην υποτροφία Κάλλας ο Μάριος μπόρεσε να το πετύχει αυτό, ακολουθώντας το δάσκαλό του σε όλες του τις επαγγελματικές και άλλες μετακινήσεις σε όλο τον κόσμο.

Μετά από ένα χρόνο περιπλανήσεων και μελέτης, στις 18 Μαΐου του 1991, ο σερ Άντριου Λόυντ Γουέμπερ τον κάλεσε να επιστρέψει στο Λονδίνο για να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Ραούλ στο «Phantom of the Opera» («Το φάντασμα της ΄Οπερας»), στο Majesty’s Theatre, σε σκηνοθεσία Χάρολντ Πρινς.

To 1992 κέρδισε την υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση, με τη βοήθεια της οποίας συνέχισε τις σπουδές του στην όπερα στην περίφημη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, με την καθηγήτρια φωνητικής Ντόντι Πρότερο, στην οποία τον είχε συστήσει η μέτζο σοπράνο Μέριλιν Χορν, άλλη μιά προσωπικότητα του λυρικού θεάτρου που πίστεψε σ’ αυτόν και τον βοήθησε αρκετές φορές στη δύσκολη περίοδο των σπουδών και των αποφάσεων. Στην Αμερική έμεινε τρία χρόνια, εποχή μεγάλης οικονομικής δυσκολίας, σπουδάζοντας και δουλεύοντας παράλληλα σε παιδικό σταθμό.

Το 1993 έλαβε μέρος σε μια μεγάλη εορταστική συναυλία με παρουσιαστή τον Πίτερ Ουστίνοφ και συντελεστές καλλιτέχνες όπως η Μονσεράτ Καμπαγιέ, ο Αλφρέντο Κράους, η Julia Migenes-Johnson, ο Justino Diaz κ.ά.

Το 1994 κέρδισε τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Luciano Pavarotti στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. – ο πρώτος Έλληνας που διακρίθηκε στο διαγωνισμό αυτό, ο οποίος αναδεικνύει 34 νικητές σε διάφορες φωνητικές κατηγορίες από 4.000 συμμετέχοντες απ’ όλο τον κόσμο.

Το 1995 το Φεστιβάλ Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου τον κάλεσε να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Luntha στο γνωστό μιούζικαλ «The King and I» («Ο βασιλιάς κι εγώ») των Rogers και Hammerstein, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές από τους Times του Λονδίνου. Εκεί γνώρισε και τη σοπράνο Ντέμπορα Μάιερς, με την οποία έμελλε να συνεργαστεί και στο μέλλον. Ερμήνευσε επίσης τον Yusupov στο ομώνυμο μιούζικαλ που παρουσιάστηκε στην Οξφόρδη, τον Τζόννυ στο «Sail away» (θέατρο Savoy του Λονδίνου), καθώς και τον Jonathan στο καινούργιο μιούζικαλ «Nosferatu» του Βernard T. Taylor, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 σε διπλό CD, χωρίς ποτέ να παρουσιαστεί στο θέατρο.

Αυτό για τον Μάριο Φραγκούλη δεν το γνωρίζαμε

Ο Φραγκούλης δούλεψε ως ηθοποιός σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές στο Λονδίνο, ενώ επί σκηνής υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του Διόνυσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, καθώς και τον Puck στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ με διθυραμβικές κριτικές. Εκείνη την περίοδο τραγούδησε με τους Dimitri Hvorostowski, Samuel Ramey, Dennis O’ Neill και άλλους. Οργάνωσε (ως παραγωγός) δύο γκαλά όπερας στο Λονδίνο με πρωταγωνιστές του χώρου του μιούζικαλ και της όπερας: Alfredo Kraus, Raoul Gimenez, Johen Kowalski κ.ά.

1993-1997: Ελλάδα – Λονδίνο
Το ντεμπούτο του στην Ελλάδα έγινε το 1993, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Το καλοκαίρι του 1996 εμφανίστηκε τρεις φορές στο Ηρώδειο: στις 10 Ιουλίου στη βραδιά αφιέρωμα στο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν και στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου στη “Λειτουργία του Ορφέα” του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Πίσω στην Αγγλία ερμήνευσε στις 12 Νοεμβρίου τον Λαέρτη στην όπερα “Άμλετ» του Ambroise Thomas. Στις 24 Νοεμβρίου συμμετείχε σε βραδιά οπερέτας για σοπράνο και τενόρο με συμφωνική ορχήστρα στο Queen Elizabeth Hall. Την ίδια εποχή ηχογραφούσε στο Μέγαρο Μουσικής το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ανα-γέννηση: Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη». Αμέσως μετά ο συνθέτης τον κάλεσε πάλι στην Αθήνα για να ερμηνεύσει στις 17 Νοεμβρίου στο «Παλλάς» το έργο «Ατίθαση μνήμη», που παρήγγειλε στον συνθέτη η σύγκλητος του Ε.Μ.Π. για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Στο μεταξύ είχε ήδη ξεκινήσει ένα δεύτερο κύκλο εμφανίσεων ως Μάριος στο έργο «Les Misérables» (οι Άθλιοι) στο Palace Theatre του Λονδίνου και αξιοποίησε την παραμονή του εκεί με δύο ακόμη εμφανίσεις. Για το BBC Radio ηχογράφησε το “The King and I» με την ορχήστρα του ΒΒC και παρτενέρ την Μπάρμπαρα Κουκ.

1997-1999: Αρχή της σταδιοδρομίας στην Ελλάδα
Εκείνη την εποχή η “δεύτερη μητέρα” του Λούλα παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα πια στην Αθήνα, κοντά στην οικογένειά του, έκανε το Φεβρουάριο του 1997 την πρώτη του εμφάνιση στο ελληνικό θέατρο, πρωταγωνιστώντας στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Happy End» των Μπέρτολντ Μπρεχτ – Κουρτ Βάιλ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Μπιλ Κράκερ, τραγουδώντας επιπλέον μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του Βάιλ (Oh moon of Alabama, Bilbao, Yukali κ.ά.)

Τη θερινή περίοδο της ίδιας χρονιάς πήρε μέρος στην αναβίωση της ιστορικής παράστασης των «Ορνίθων» του Θεάτρου Τέχνης, ερμηνεύοντας τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ως Τσαλαπετεινός. Στις 11 Ιουνίου ήταν στο Ηρώδειο, τραγουδώντας στη συναυλία με τίτλο «Θρυλικές στιγμές από τον κόσμο της όπερας», στην οποία συμμετείχαν Έλληνες λυρικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν στο εξωτερικό: Δημήτρης Καβράκος, Τζένη Δριβάλα, Πάμελα Πάντος. Στο πλαίσιο των Δελφικών Εορτών συμμετείχε στην παράσταση «Ο Δαίδαλος στην Κρήτη» του Άγγελου Σικελιανού. Στις 14 Σεπτεμβρίου πήρε μέρος στη συναυλία «Πρόγονοι του μέλλοντος» που οργάνωσε στο Ηρώδειο το Γ’ Πρόγραμμα της Ε.Ρ.Α., ερμηνεύοντας την Καντάτα αρ. 1 του Γιώργου Τσαγκάρη.

Τη χειμερινή περίοδο 1997-98 εμφανίστηκε στο ρόλο του Ντάνυ στο μιούζικαλ «Grease» των Jill Jacobs και Warren Casey, που ανέβηκε στο θέατρο «Βέμπο» της Αθήνας σε σκηνοθεσία Τζον Γκίλμορ. Παράλληλα εμφανιζόταν αργά το βράδυ στο κέντρο «Ιερά Οδός», όπου επί ένα ημίωρο τραγουδούσε σε ντουέτο με τον Γιώργο Νταλάρα, μια συνεργασία που συνεχίστηκε την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1998 σε μια περιοδεία σε πόλεις της Ευρώπης, αλλά και σε όλη την ελληνική επαρχία και επισφραγίστηκε με την ηχογράφηση σε CD.

Στις 19 Μαΐου 1998 το κοινό του επιφύλαξε ενθουσιώδη υποδοχή όταν ερμήνευσε στο Ηρώδειο το μέρος του λαϊκού τραγουδιστή στο «Άξιον Εστί» του Θεοδωράκη με τον ίδιο το συνθέτη να διευθύνει. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας τραγούδησε τρεις δημοφιλείς κύκλους τραγουδιών του συνθέτη: «Λυρικότατα», «Επιφάνεια» και «Λιποτάκτες».

Μετά από μια καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τον Γιώργο Νταλάρα, που αποτέλεσε την πρώτη επαφή του με το κοινό της ελληνικής επαρχίας, τον Σεπτέμβριο ήταν στην Αμερική, όπου υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Sony Classical για την ηχογράφηση πέντε δίσκων, σε διάφορα μουσικά είδη, από κλασικό έως ποπ.

Στο Λονδίνο συμμετείχε το Νοέμβριο σε άλλο ένα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά γκαλά, στα οποία έχει συμμετάσχει αφιλοκερδώς: τον ετήσιο χορό του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού στο Γκρόβενορ Χάουζ, βραδιά που εκείνη τη χρονιά ήταν αφιερωμένη στην Ελλάδα.
1999 – 2010: Συναυλίες και θέατρο
1999
Τον Απρίλιο του 1999 έκανε την πρώτη του προσωπική συναυλία στην Ελλάδα, στην «Ιερά οδό» με ένα ρεπερτόριο που εκτεινόταν σ’ όλη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, από τους μεγάλους του είδους ως τους άξιους της καινούργιας γενιάς, αλλά και τραγούδια, ελληνικά ή ξένα, που υπήρξαν σταθμοί στη σταδιοδρομία του. Η επιτυχία των δύο εκείνων συναυλιών επαναλήφθηκε σε άλλες δύο εμφανίσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη, πάλι με την Ντέμπορα Μάιερς στο πλευρό του.

Στις αρχές του καλοκαιριού τραγούδησε στη «Λειτουργία του Ορφέα» του Γιάννη Μαρκόπουλου στο Ηρώδειο και στο φεστιβάλ Πατρών. Τη ζωντανή ατμόσφαιρα των βραδιών στην Ιερά Οδό και τη Θεσσαλονίκη, προσπάθησε να αναπαραγάγει ο διπλός δίσκος που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του ΄99 με τίτλο «Φεγγάρι ερωτευμένο» και έγινε σύντομα δις πλατινένιος, καθώς και οι καλοκαιρινές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα.

Στο τέλος του καλοκαιριού εγκαινίασε το νέο φεστιβάλ Μεσογαίας στο θέατρο «Κεκρωπία» με ένα ρεσιτάλ κλασικού τραγουδιού που περιελάμβανε έργα από Σκαρλάττι έως Ντονιτσέττι και Τόστι. Στις 12 Δεκεμβρίου ήταν στο Βέλγιο, στην Αμβέρσα, όπου συμμετείχε στη Συναυλία για την Οικολογία και την Ειρήνη με έργα Γιάννη Μαρκόπουλου.

2000
Παραμονή πρωτοχρονιάς του 2000 τραγούδησε στις εκδηλώσεις του μιλένιουμ κάτω απ’ την Ακρόπολη μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη το τραγούδι «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο εμφανίστηκε σε μια σειρά από επτά ρεσιτάλ σε Θεσσαλονίκη, Βέροια και Αθήνα (κινηματοθέατρο «Αττικόν»).

Το καλοκαίρι του 2000, εκτός από τις πολυάριθμες συναυλίες ανά την Ελλάδα, πρωταγωνίστησε ως Τόνυ στο «West Side Story» που ανέβηκε τον Ιούλιο στη Σκάλα του Μιλάνου[νεκρός σύνδεσμος], ενώ τον Αύγουστο τραγούδησε στο Ηρώδειο τον ομώνυμο ρόλο στον «Ερωτόκριτο» του Μαρκόπουλου. Στα τέλη του ίδιου μήνα πραγματοποίησε συναυλία στο Ηρώδειο, με την Ντέμπορα Μάιερς και με τραγούδια από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Η συναυλία αυτή, που επαναλήφθηκε και στη Ζάκυνθο, το Ηράκλειο και αλλού, κυκλοφόρησε σε δίσκο το φθινόπωρο του 2000 με τίτλο «Μικρές ιστορίες: Ο Μάριος Φραγκούλης live στο Ηρώδειο».

2001
Η πρώτη χρονιά του νέου αιώνα τον βρήκε στη Νέα Υόρκη για την προετοιμασία του πρώτου διεθνούς προσωπικού του δίσκου υπό την αιγίδα της Sony International.

Το χειμώνα του 2000-2001 πραγματοποίησε δύο εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η μία ήταν στις 20 Φεβρουαρίου 2001 με τίτλο «Ασπρόμαυρες μνήμες», μια συναυλία με τραγούδια από τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, μαζί με την Πέμη Ζούνη και την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατραίων υπό τη διεύθυνση του Θανάση Τσιπινάκη. Η άλλη ήταν μια βραδιά όπερας μαζί με διακεκριμένους καλλιτέχνες όπως ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, ο Χριστόφορος Σταμπόγλης, ο Γιάννης Γιαννίσης κ.ά.

Αρχές Μαΐου 2001 πρωταγωνίστησε στη βραδιά «Viva Verdi!», ένα αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Βέρντι που έγινε στη Νέα Όπερα Μόσχας υπό τη διεύθυνση του Γιεβγκένι Κόλομποφ και επαναλήφθηκε στις αρχές Ιουνίου στην Κύπρο. Τον Ιούνιο συμμετείχε στη συναυλία του Γ. Μαρκόπουλου στο Ηρώδειο, τραγουδώντας δύο καινούργια τραγούδια του, διάρκειας 20 λεπτών το καθένα. Στο μεταξύ, από το Φεβρουάριο και πέρα, έκανε εντατικές πρόβες για το ρόλο του Διονύσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Ήταν μια συμπαραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιουνίου στο κηποθέατρο «Αλκαζάρ» της Λάρισας και περιόδευσε σε αρχαία θέατρα σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και το Ηρώδειο. Το καλοκαίρι εκείνο τον περίμενε μια μεγάλη δοκιμασία, ο θάνατος της πολυαγαπημένης του “μητέρας” Λούλας. Παρ’ όλα αυτά βρήκε χρόνο και για το τραγούδι: το Σεπτέμβριο τραγούδησε στο υπαίθριο θέατρο «Κεκρωπία», ενώ στις 3 Οκτωβρίου 2001 στο Ηρώδειο έλαβε μέρος στη συναυλία με τίτλο Bravo China μαζί με τους Νάνα Μούσχουρη, Λιου Χουάν και Χουάνγκ Γινγκ, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων ένα τραγούδι στα κινέζικα.

Στις 8 Οκτωβρίου 2001 τραγούδησε στο Βεάκειο Πειραιά για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, με μαέστρο το Ρίτσαρντ Μπάλκομπ. Τον χειμώνα ασχολήθηκε κυρίως με την προώθηση του δίσκου του στο εξωτερικό.

2002
Στις 14 Μαρτίου του 2002 εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του κινηματογράφου, μαζί με τη Ντέμπορα Μάιερς και σε σκηνοθεσία Ηλία Μαλανδρή.

Το καλοκαίρι του 2002 ήταν πάλι δραστήριος με συναυλίες, μεταξύ των οποίων μία εμφάνιση στο Θέατρο Λυκαβηττού, στην οποία παρουσίασε το νέο του διεθνή δίσκο Sometimes I dream, με τραγούδια συνθετών της Μεσογείου με φινίρισμα κλασικό-ποπ, ο οποίος κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο. Έκανε περιοδεία στις Η.Π.Α. για το λανσάρισμα του δίσκου κι έπειτα επέστρεψε στην Αθήνα για μία ακόμη συναυλία στις 5 Οκτωβρίου 2002 στο Ηρώδειο. Το Sometimes I Dream γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό και κατάφερε να μείνει στο Billboard Classical Crossover Chart για περισσότερες από 90 συνεχόμενες εβδομάδες.

2003
Το Μάρτιο του 2003 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου τραγούδησε άριες, ντουέτα, αλλά και αποσπάσματα από μιούζικαλ με τη σοπράνο Έλενα Κελεσίδου, σε μια βραδιά υπέρ των σκοπών της ActionAid. Το καλοκαίρι, στις συναυλίες του στην Ελλάδα, παρουσίασε το νέο του CD σινγκλ Ένας χάρτινος ήλιος, ως πρώτη γεύση ενός ολοκληρωμένου δίσκου με ελληνικά τραγούδια σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου. Συγχρόνως εμφανίστηκε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης όπως το Ελσίνκι και τη Στοκχόλμη, στο φεστιβάλ του Ulrikstaal, σε μια κοινή εμφάνιση με τον Τζούλιαν Λόιντ Γουέμπερ, συνεχίζοντας την παρουσίαση του δίσκου του σε όλο τον κόσμο, με κορυφαίο σταθμό το Μεξικό, όπου ο δίσκος γνώρισε πρωτοφανή υποδοχή. To Sometimes I dream το 2003 υπήρξε πρώτο στα charts των top ten στην Ταϊβάν και γενικά, παρά την κρίση στη δισκογραφία, οι πωλήσεις του σύντομα ξεπέρασαν τα 600.000 αντίτυπα.

Με τη Νέα Όπερα της Μόσχας πραγματοποίησε μιά περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Κύπρου, τραγουδώντας άριες και ντουέτα σε ένα αφιέρωμα, φόρο τιμής στη Μαρία Κάλλας («Tribute to Maria Callas») με σκηνικά, κοστούμια, χορωδία και ορχήστρα της Νέας Όπερας της Μόσχας.

Στις αρχές Οκτωβρίου τραγούδησε στο Ηρώδειο άριες αντίκες και γνωστά κλασικά κομμάτια του διεθνούς ρεπερτορίου. Στην παράσταση αυτή έλαβαν μέρος η σοπράνο Ίνβα Μουλά και το γνωστό φωνητικό ντουέτο Opera Babes, καθώς και ο πιανίστας Εντελμίρο Αρνάλτες, που συνόδευε τον Αλφρέντο Κράους τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του σε ρεσιτάλ και δισκογραφία. Από τον Οκτώβριο και έπειτα άρχισε να προετοιμάζει δύο διαφορετικούς δίσκους CD: έναν με ελληνικά τραγούδια και τίτλο Ο κήπος των ευχών, όπου στο ομώνυμο τραγούδι η μουσική είναι του ίδιου του Μάριου, καθώς και έναν σε συνεργασία με τη Sony Classical Αμερικής, με καινούργιο ξένο ρεπερτόριο και συμμετοχή της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου.

2004
Τη βραδιά της Πρωτοχρονιάς καλωσόρισε το 2004 μαζί με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, το Δημήτρη Παπαδημητρίου και τους Gipsy Kings, σε μια συναυλία στο Σύνταγμα που μεταδόθηκε ζωντανά σε όλη την Ελλάδα και δορυφορικά σε όλο τον κόσμο.

Τον Απρίλιο του 2004 εμφανίστηκε σε μια βραδιά-αφιέρωμα στην τραγουδίστρια Δανάη, με τραγούδια Αττίκ, Χαιρόπουλου κ.ά. Στις 11 Μαΐου συμμετείχε σε συναυλία για τα 550 χρόνια της Μεγάλης του Γένους Σχολής, που δόθηκε στο Ηρώδειο, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ε.Ρ.Τ. και σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, όπου στο πρώτο μέρος παρουσιάστηκαν συμφωνικά τραγούδια σε διάφορες γλώσσες (μεταξύ των οποίων και κινέζικα) και στο δεύτερο μέρος το «Άξιον εστί» με αφηγητή τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και τον Μάριο στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή.

Στις 22 Μαΐου ο Μάριος βρισκόταν στο Φεστιβάλ Καννών για την παγκόσμια πρεμιέρα της μουσικής ταινίας De Lovely με θέμα τη ζωή του Κόουλ Πόρτερ και πρωταγωνιστή τον Κέβιν Κλάιν. Ο Μάριος υποδύεται στην ταινία τον Άλφρεντ Ντρέικ, έναν πρωταγωνιστή του Μπρόντγουεϊ της δεκαετίας του 1960 και ερμηνεύει το ντουέτο “So in love” από το μιούζικαλ Kiss me Cate μαζί με τη Λάρα Φαμπιάν. Μετά την προβολή έλαβε μέρος σε συναυλία, με κάποιους ακόμη συντελεστές της ταινίας (Ρόμπι Γουίλιαμς, Νάταλι Κόουλ, Έλβις Κοστέλο, Αλάνις Μορισέτ, Νταϊάνα Κρολ).

Τον Ιούλιο έπαιξε το ρόλο του Αχιλλέα στη χαμένη τριλογία του Αισχύλου «Αχιλληίς» που ανασυντέθηκε από στίχους του Αισχύλου συμπληρωμένους από κομμάτια της Ιλιάδας του Ομήρου, σε μετάφραση του θεατρολόγου Ηλία Μαλανδρή, σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και με συμπρωταγωνιστές τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη, τον Δ. Καφκαρίδη και τη Τζένη Γαϊτανοπούλου. Η παράσταση, αφού περιόδευσε στην Κύπρο, παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο στις 6 και 7 Αυγούστου.

Εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων παρουσίασε δύο συναυλίες, στη Βεργίνα και στον Πειραιά, στο πλαίσιο της προώθησης της ιδέας του εθελοντισμού, στις 25 Ιουλίου και 11 Αυγούστου αντίστοιχα. Τραγούδησε επίσης στην τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων τον Σεπτέμβριο.
Στο μεταξύ κυκλοφόρησε στις 16 Αυγούστου στην Ελλάδα και τη Μ. Βρετανία ο δεύτερος διεθνής του δίσκος με τη Sony Classical με τίτλο Follow your heart, που περιείχε δώδεκα καινούργια τραγούδια. Οι περισσότεροι στίχοι των τραγουδιών είναι στα αγγλικά, αλλά στα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ περιλαμβάνονται και στίχοι στα ελληνικά, ιταλικά και ισπανικά. Ο δίσκος έχει δύο διαφορετικού ύφους πλευρές, καθώς για τα μισά τραγούδια δανείζεται στοιχεία του κλασικού ρεπερτορίου, ενώ στα υπόλοιπα ο ήχος είναι πιο σύγχρονος και πιο πολυσυλλεκτικός.

Το πρώτο τραγούδι του album, “Here’s to the Heroes”, ένα νέο τραγούδι σε στίχους του Ντον Μπλακ και μουσική από το βασικό -βραβευμένο με Όσκαρ- θέμα του Χορεύοντας με τους λύκους του Τζον Μπάρι, είναι φόρος τιμής στους αθλητές που αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Δύο τραγούδια του άλμπουμ έχουν κλασικό υπόβαθρο: το «Another World» είναι διασκευασμένο από το «Va! Pensiero» από την όπερα Ναμπούκο του Τζουζέπε Βέρντι και το «Adagio» είναι από το διάσημο κοντσέρτο για όμποε του Αλεσάντρο Μαρτσέλο. Στο τραγούδι «Hay Mas» τον συνοδεύει η «αίσθηση» της latin pop, Αλεχάντρο Φερνάντες, καλλιτέχνης με σταθερή παρουσία στα λάτιν τσαρτ και θριαμβευτής στα Βραβεία Γκράμι της περασμένης σεζόν. Περιλαμβάνονται επίσης και τα «Come What May» από το σάουντρακ της ταινίας Moulin Rouge! και μία μοναδική νέα πρόταση, το ντουέτο «Cumme» με την νεαρή Ισπανίδα τραγουδίστρια Melody. Ο δίσκος έγινε χρυσός σε λιγότερο από ένα μήνα, στην καρδιά του καλοκαιριού και των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Την ίδια μέρα του απονεμήθηκε ο πλατινένιος δίσκος για το “Sometimes I dream” και ο χρυσός για τον «Χάρτινο ήλιο».

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2004 έλαβε μέρος στην τελετή έναρξης των Παραολυμπιακων Αγώνων, ερμηνεύοντας τη μουσική σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου “Να ο ήλιος» στο Ολυμπιακό Στάδιο παρουσία 90.000 θεατών και αθλητών από όλο τον κόσμο. Στις 22 Σεπτεμβρίου τραγούδησε στο Βεάκειο τραγούδια αφιερωμένα στον Πειραιά, συμπράττοντας με τον Στέλιο Διονυσίου και άλλους. Την 1η Οκτωβρίου εμβάθυνε την ενασχόλησή του με τη μουσική τζαζ σε μια εμφάνιση στο Ηρώδειο, που μοιράστηκε με τη διάσημη πριμαντόνα Μπάρμπαρα Χέντριξ, τραγουδώντας κομμάτια δικά του και άλλων κλασικών του είδους. «Ο Μακ με το μαχαίρι» του Κουρτ Βάιλ, το “Unforgettable” and “When I fall in love” του Νατ Κινγκ Κόουλ, “My baby just don’t care for me” αλλά και τα “Feuilles mortes”, “I get a kick out of you” συνεχίζοντας με Κόουλ Πόρτερ: “You’re the top” και “So in love”, τελειώνοντας με το “Every time we say goodbye”.

Αμέσως μετά πέταξε για την Ιαπωνία, όπου στις 11 Οκτωβρίου έδωσε συναυλία στο Bunkamura Orchard Hall με την Tokyo City Philharmonic Orchestra, με διευθυντή τον Shuya Okatu και με τη σοπράνο Μάκι Μόρι, σε μια εμφάνιση που αποτέλεσε θρίαμβο με πάνω από 1.700 Ιάπωνες να φωνάζουν «Μπράβο». Ερμήνευσε ένα εκλεκτικό ρεπερτόριο, που περιλάμβανε αποσπάσματα από τα “Sometimes I Dream”, “Ο Sole Mio”, “Granada”, κομμάτια από το Κάντρο Χενεράλ του Θεοδωράκη αλλά και το Brindisi από την Τραβιάτα του Βέρντι.

Το Νοέμβριο πραγματοποίησε οκτώ εμφανίσεις σε διάφορες πόλεις της Αγγλίας μαζί με τη νεαρή Νεοζηλανδή σοπράνο Heyley Westenra.

2005
Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο ήταν στις Η.Π.Α. για την πρώτη αμερικανική του περιοδεία 28 πόλεων, μαζί με τον πιανίστα Τζιμ Μπρίκμαν και την τραγουδίστρια ΑνΚόχραν, για την προβολή του δίσκου του. Τον Απρίλιο έκανε ένα διάλειμμα για να δώσει συναυλίες στη Sun City (Νότια Αφρική) με τη Βίκυ Σάμσον κι έπειτα συνέχισε την περιοδεία στον Καναδά, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο. Στις 20 Μαΐου έδωσε την πρώτη προσωπική του συναυλία στις Η.Π.Α., στο New York City Center, με προσκεκλημένη τη σοπράνο Liza Vroman. Ακολούθησαν δύο άλλες, η μία στο Meyerhoff Symphony Hall με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βαλτιμόρης, στη Βαλτιμόρη (Μέριλαντ) και άλλη μία στο Sheldon Hall του Σαιντ Λούις (Μιζούρι).

Τον Ιούνιο έλαβε μέρος σε μιά εορταστική εκδήλωση στο Sharon Lynne Wilson Arts Center στο Ουισκόνσιν.[1]

Τον Ιούλιο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Κωνσταντινούπολη, σε μια συναυλία σε υπαίθριο θέατρο υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.[2]

Το υπόλοιπο καλοκαίρι έκανε τη συνηθισμένη του περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τη συναυλία με τίτλο “Music of the Night” τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας και της Χορωδίας της Νέας Όπερας της Μόσχας. Τον ίδιο μήνα έλαβε μέρος στη συναυλία του Πλάθιντο Ντομίνγκο στην Κύπρο, μαζί με την Kallen Esperian, με συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας της Κύπρου και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Νέας Όπερας της Μόσχας.

Εκείνη τη χρονιά κυκλοφορεί το βιβλίο της Ροζίτας Σώκου Ο Μάριος κι εγώ.

2006
Πραγματοποιεί την δεύτερη περιοδεία του στις Η.Π.Α., αυτή τη φορά με αρκετές προσωπικές συναυλίες.

7 Ιανουαρίου: προσωπική συναυλία προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α’ στην Τάμπα (Φλόριντα) στο Sun Dome με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ορλάντο[3] και τη Μητροπολιτική Νεανική Χορωδία.
6 & 7 Απριλίου: Horatio Alger Award Ceremony, Ουάσινγκτον
9 Απριλίου: φιλανθρωπική εκδήλωση του Yellow Ribbon Scholarship στο Σινσινάτι του Οχάιο
6 Μαΐου: προσωπική συναυλία στην Όπερα του Detroit Opera House στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν
10 Ιουνίου: φιλανθρωπικό γκαλά στο Sharon Wilson Center στο Μπρούκενφιλντ του Ουισκόνσιν
16 Ιουνίου: φιλανθρωπικό γκαλά στο Sanders Theater, μια διοργάνωση του Ελληνικού Ινστιτούτου του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης
Έπειτα, για το υπόλοιπο καλοκαίρι, επιστρέφει στη Μεσόγειο.

24–28 Ιουνίου: περιοδεία στην Ελλάδα (Πειραιάς, Αθήνα, Θεσσαλονίκη κλπ.)
30 Ιουνίου: ιδιωτικό γκαλά στο Baalbek για τα πενήντα χρόνια του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής
2 Ιουλίου: δεύτερη συναυλία στην Τουρκία, στο υπαίθριο θέατρο Harbiye της Κωνσταντινούπολης
Οκτώβριος: συναυλία “Αφιέρωμα στον Mario Lanza” στο Ηρώδειο
Οκτώβριος: πρώτη συναυλία με τη Συμφωνική του Σικάγου στο Orchestra Hall του Σικάγου και με τη Συμφωνική του Richmond στο Landmark Theatre του Richmond
2007
Ο Μ. Φραγκούλης τελείωσε το νέο του CD Amor Oscuro (Σκοτεινός έρωτας), αφιερωμένο στον Ισπανό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.[4]

Τον Απρίλιο εμφανίστηκε στην Όπερα της Βαλτιμόρης με τη σοπράνο Έλενα Κελεσίδη και την Ορχήστρα της Όπερας της Βαλτιμόρης[5], ενώ τον Οκτώβριο επέστρεψε στις Η.Π.Α. για μια συναυλία στη Βοστώνη[6]

Το Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το CD Passione, μια συλλογή τραγουδιών από το ρεπερτόριο του Mario Lanza[7].

2008
Πραγματοποίησε άλλη μία περιοδεία στις Η.Π.Α., αυτή τη φορά μαζί με τη Σάρα Μπράιτμαν.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2008 πραγματοποίησε στο Ηρώδειο συναυλία, όπου τον συνόδεψε η Λάρα Φαμπιάν, με σκοπό την οικονομική στήριξη και χρηματοδότηση της πρώτης «Πόλης Ειρήνης» των World Centers of Compassion for Children International (WCCCI) στην περιοχή Μπαζιλικάτα της Νότιας Ιταλίας.

2009

Ο Φραγκούλης με τη Μυρσίνη Μαργαρίτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2017
Το “Mario & Friends 2” άλμπουμ κυκλοφορεί, μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία του πρώτου μέρους. Αυτό το άλμπουμ εστιάζει σε τραγούδια από μιούζικαλ και ταινίες. Συμμετέχουν οι Λούτσιο Ντάλλα, Λάρα Φαμπιάν, Steve Balsamo, Ντέμπορα Μάιερς, Georgia Fumanti, Jeff Leyton, Frances Ruffelle και George Perris. Το άλμπουμ έγινε σύντομα χρυσό. Ένα δεύτερο άλμπουμ, «Η Εποχή Της Αγάπης» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο και είναι ένα άλμπουμ ερμηνειών του Μάριου Φραγκούλη σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Αυτός ο δίσκος φέρνει στη ζωή ένα παιδικό όνειρο του Μάριου, αποτίοντας φόρο τιμής στο διάσημο Έλληνα συνθέτη. Ακολούθησαν εξαιρετικές κριτικές και μία επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία σε ελληνικές πόλεις.

2010
Ο δίσκος που ακολούθησε τη συναυλία με τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, «Η Εποχή Της Αγάπης», κυκλοφόρησε τον Ιούνιο. Η καλοκαιρινή περιοδεία στην Ελλάδα ήταν επιτυχής, τελειώνοντας με δύο sold-out συναυλίες στην Αθήνα, στο Ηρώδειο. Την ίδια στιγμή ο Μάριος δούλευε για το επόμενο διεθνές του άλμπουμ.

2011
Μετά από χρόνια προετοιμασίας και δουλειάς, το νέο διεθνές άλμπουμ “Beautiful Things” κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο με μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και ορχήστρες του κόσμου. Το “Beautiful Things” είναι ένα classical-crossover CD που ακολούθησε τα επιτυχημένα “Sometimes I Dream” και “Follow Your Heart”. Το άλμπουμ έχει διακεκριμένους στιχουργούς και συνθέτες από όλο τον κόσμο, όπως τους Stephan Moccio (Σελίν Ντιόν, Josh Groban, Σάρα Μπράιτμαν), David Foster (στιχουργός και παραγωγός των Μαντόνα, Μάικλ Τζάκσον, Σελίν Ντιόν, Μάικλ Μπαμπλ), Francesco Sartori (Αντρέα Μποτσέλι) και Στιβ Γουντ. Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο “Beautiful Things” είναι εξίσου εντυπωσιακοί: η διάσημη ηθοποιός και τραγουδίστρια Βανέσα Γουίλιαμς, ο διάσημος νεαρός τενόρος Vittorio Grigolo και η Ελληνίδα ντίβα Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Όλοι μαζί προσέθεσαν μία διαφορετική νότα στην ποιότητα του άλμπουμ.

2016
Ο Μάριος Φραγκούλης κυκλοφόρησε μαζί με τον Γιώργο Περρή το άλμπουμ «Κιβωτός», που περιλαμβάνει διασκευές σε δημοφιλή λαϊκά και έντεχνα τραγούδια των δεκαετιών 1980 και 1990.Η θεία Λούλα ήταν πια η μαμά μου και δεν σκόπευα να την αφήσω
Ο Μάριος Φραγκούλης έχει τοποθετηθεί για την τραυματική παιδική εμπειρία λέγοντας: “Αισθάνθηκα εγκαταλελειμμένος, προδομένος. Γιατί κράτησαν τον αδελφό μου και όχι εμένα; Τι τους είχα κάνει; Καταλαβαίνεις πώς σκέφτεται ένα παιδί αυτής της ηλικίας. Αλλά η θεία Λούλα με αγάπησε με όλη της την ψυχή, μου έδωσε δύναμη, με έκανε να νιώσω αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Όποτε έκλαιγα, κυρίως γιατί τα παιδιά στο σχολείο με κορόιδευαν επειδή δεν είχα γονείς –αντιμετώπισα άγριο μπούλινγκ–, εκείνη με έσφιγγε στην αγκαλιά της. «Μην ανησυχείς, Μαριούτσο μου (έτσι με φώναζε τρυφερά), εγώ είμαι εδώ για σένα», μου έλεγε. Με λάτρευε και τη λάτρεψα κι εγώ. Έπειτα από λίγα χρόνια, όταν οι γονείς μου ήρθαν για να με πάρουν ξανά μαζί τους, πάτησα πόδι. Η θεία Λούλα ήταν πια η μαμά μου και δεν σκόπευα να την αφήσω.

Ήθελα να καταλάβω γιατί με έβγαλαν από τη ζωή τους με αυτόν τον τρόπο. Δεν κατάφεραν να μου δώσουν μια πειστική απάντηση. Άλλη ήταν η εκδοχή του πατέρα μου κι άλλη της μητέρας μου: η έκρυθμη κατάσταση στην Αφρική, οι κακές δικές τους σχέσεις – ακόμα δεν ξέρω τι μέτρησε περισσότερο”, είχε πει ο Μάριος Φραγκούλης.

Τη βιολογική μητέρα μου τη συγχώρεσα, γιατί η μητέρα μου το ζήτησε πριν φύγει από τη ζωή
«Θέλω να τη φροντίζεις», μου είπε η Λούλα. Το κάνω, είπε ο Μάριος Φραγκούλης. Ζει στην Αθήνα, πλέον. Τον πατέρα μου τον συγχώρεσα όταν πέθανε. Μέχρι τότε, είχα πολύ θυμό για εκείνον μέσα μου. Είχε έρθει να με δει στο Λονδίνο, στους «Άθλιους». Ήμουν χαρούμενος, είχα παίξει πάρα πολύ καλά εκείνο το βράδυ, ήλπιζα πως, όταν θα συναντιόμασταν στα παρασκήνια, θα έπεφτε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου και θα μου ζητούσε συγγνώμη. Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Με χτύπησε στην πλάτη μάλλον συγκαταβατικά και μου είπε: «Καλός ήσουν». Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν θα έπαιρνα τις απαντήσεις που τόσο είχα ανάγκη. Έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα, να ελευθερωθώ – για να γιατρευτώ, ίσως, κάποια στιγμή. Αν δεν άφηνα πίσω μου το παρελθόν, θα γινόταν βαρίδι που θα με τραβούσε στον βυθό. Άλλωστε, οι νέοι μου γονείς μού πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν για να κυνηγήσω το όνειρό μου. «Πρέπει να σπουδάσεις, να ταξιδέψεις, να ανοίξεις τα φτερά σου και όσο πιο μακριά φτάσεις, τόσο το καλύτερο», μου έλεγαν.

Η πρώτη επαφή με το τραγούδι στην τρυφερή ηλικία των 11 ετών
Ο Μάριος φοιτούσε σε αγγλικό σχολείο, που οργάνωνε τακτικά θεατρικές παραστάσεις κι έτσι από πολύ νωρίς δοκίμασε τις δυνάμεις του σε πολλά έργα: σε ηλικία 15 ετών ήταν ο κονφερανσιέ στο «Καμπαρέ» και 16 ετών έπαιξε τον Τόνυ στο «West Side Story». Το μέλλον του είχε αποφασιστεί: τέρμα το βιολί, ανήκε στο θέατρο!

Ο Μάριος Φραγκούλης σπούδασε βιολί επί 12 χρόνια – 4 με τον Βατικιώτη στο Ελληνικό Ωδείο και 8 με τον Δεσποτίδη στο Ωδείο Αθηνών.
Σε ηλικία 11 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του μικρή δισκογραφική του εργασία, τραγουδώντας το ρόλο του Issachar στο musical του Andrew Lloyd Webber «Joseph and his amazing technicolour raincoat». Τότε πραγματοποίησε και την πρώτη του γνωριμία με το «Άξιον εστί» του Θεοδωράκη, όπου τραγούδησε ως σολίστ (το μέρος του λαϊκού τραγουδιστή), σε μια παράσταση η οποία κέρδισε στο διαγωνισμό καλύτερης χορωδίας.

Στα δεκαοκτώ του πήγε στο Λονδίνο για σπουδές στη δραματική και μουσική σχολή Guildhall School of Music and Drama, στο Barbican Centre, όπου στεγάζεται και το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θέατρο. Εκεί έγινε φανερό πως η φωνή του είχε δυνατότητες πολύ ανώτερες από αυτές που απαιτεί το απλό θέατρο πρόζας ή ακόμα και το μουσικό θέατρο.

Το Φεβρουάριο του 1988, ενώ ήταν στο Γ΄ έτος της σχολής και χωρίς να έχει κάνει ποτέ σχετικά μαθήματα, συμμετείχε σε ακρόαση για την Υποτροφία Μαρία Κάλλας, την οποία μάλιστα κέρδισε. Λίγους μήνες αργότερα έλαβε μέρος σε ακρόαση για το ρόλο του Marius, του νεαρού πρωταγωνιστή στο μιούζικαλ «Les Misérables» («Οι Άθλιοι»). Καθώς είχε τελειώσει τη Δραματική σχολή και είχε αρχίσει τρεις ως τέσσερις μήνες νωρίτερα μαθήματα κλασικού τραγουδιού καθώς και γερμανικών, ήρθε η απάντηση: είχε πάρει το ρόλο και το Δεκέμβριο του 1988 ο Μάριος Φραγκούλης έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση σ’ ένα από τα πιο επιτυχημένα μουσικά θεάματα του λονδρέζικου West End.

Με το τέλος των παραστάσεων των «Αθλίων», το Δεκέμβριο του 1989, ο Μάριος άφησε το Λονδίνο πηγαίνοντας στην Ιταλία, στην Ακαδημία Βέρντι στο Μπουσσέτο, γενέτειρα του συνθέτη, με δάσκαλο τον περίφημο τενόρο Κάρλο Μπεργκόντσι. Έξι μήνες αργότερα πήρε το δίπλωμά του από την Ακαδημία. Όσο ήταν στην Ιταλία συνάντησε έναν άλλο κορυφαίο τενόρο, τον Αλφρέντο Κράους, από τον οποίο ζήτησε να του διδάξει τις λεπτομέρειες της φημισμένης τεχνικής του. Χάρη στην υποτροφία Κάλλας ο Μάριος μπόρεσε να το πετύχει αυτό, ακολουθώντας το δάσκαλό του σε όλες του τις επαγγελματικές και άλλες μετακινήσεις σε όλο τον κόσμο.

Μετά από ένα χρόνο περιπλανήσεων και μελέτης, στις 18 Μαΐου του 1991, ο Sir Andrew Lloyd Webber τον κάλεσε να επιστρέψει στο Λονδίνο για να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Ραούλ στο «Phantom of the Opera» («Το φάντασμα της ΄Οπερας»), στο Majesty’s Theatre, σε σκηνοθεσία Harold Prince.

Τα βραβεία και οι υποτροφίες
To 1992 κέρδισε την υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση, με τη βοήθεια της οποίας συνέχισε τις σπουδές του στην όπερα στην περίφημη σχολή Juilliard της Νέας Υόρκης, με την καθηγήτρια φωνητικής Dodi Protero, στην οποία τον είχε συστήσει η μέτζο-σοπράνο Marilyn Horne, άλλη μια προσωπικότητα του λυρικού θεάτρου που πίστεψε σ’ αυτόν και τον βοήθησε αρκετές φορές στη δύσκολη περίοδο των σπουδών και των αποφάσεων. Στην Αμερική έμεινε τρία χρόνια, εποχή μεγάλης οικονομικής δυσκολίας, σπουδάζοντας και δουλεύοντας παράλληλα σε παιδικό σταθμό.

Το 1993 έλαβε μέρος σε μια μεγάλη εορταστική συναυλία με παρουσιαστή τον Peter Ustinov και συντελεστές καλλιτέχνες όπως η Montserrat Caballé, ο Alfredo Kraus, η Julia Migenes-Johnson, ο Justino Diaz κ.ά.

Το 1994 κέρδισε τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Luciano Pavarotti στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. – ο πρώτος Έλληνας που διακρίθηκε στο διαγωνισμό αυτό, ο οποίος αναδεικνύει 34 νικητές σε διάφορες φωνητικές κατηγορίες από 4.000 συμμετέχοντες απ’ όλο τον κόσμο.

Το 1995 το Φεστιβάλ Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου τον κάλεσε να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Luntha στο γνωστό μιούζικαλ «The King and I» («Ο βασιλιάς κι εγώ») των Rogers και Hammerstein, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές από τους Times του Λονδίνου. Εκεί γνώρισε και τη σοπράνο Deborah Myers, με την οποία έμελλε να συνεργαστεί και στο μέλλον. Ερμήνευσε επίσης τον Yusupov στο ομώνυμο μιούζικαλ που παρουσιάστηκε στην Οξφόρδη, τον Τζόννυ στο «Sail away» (θέατρο Savoy του Λονδίνου), καθώς και τον Jonathan στο καινούργιο μιούζικαλ «Nosferatu» του Βernard T. Taylor, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 σε διπλό CD, χωρίς ποτέ να παρουσιαστεί στο θέατρο.

Ο Φραγκούλης δούλεψε ως ηθοποιός σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές στο Λονδίνο, ενώ επί σκηνής υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του Διόνυσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, καθώς και τον Puck στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ με διθυραμβικές κριτικές. Εκείνη την περίοδο τραγούδησε με τους Dimitri Hvorostowski, Samuel Ramey, Dennis O’ Neill και άλλους. Οργάνωσε (ως παραγωγός) δύο γκαλά όπερας στο Λονδίνο με πρωταγωνιστές του χώρου του μιούζικαλ και της όπερας: Alfredo Kraus, Raoul Gimenez, Johen Kowalski κ.ά.

Η 10χρονη σχέση με τη Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Η θεατρολόγος έχει πει σχετικά: «Με τον Μάριο Φραγκούλη ήμασταν μαζί δέκα χρόνια. Από τα 16 μέχρι τα 26. Ήταν ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας και νομίζω και ο άνθρωπος που με στιγμάτισε περισσότερο από όλους στη ζωή μου. Αν δεν ήταν εκείνος θα ήμουν μικροβιολόγος», ανέφερε η Μαριλένα Παναγιωτοπούλου το 2018.

Ο έρωτας υπήρξε καύσιµο στη ζωή µου
Μου έδωσε τη µεγαλύτερη ώθηση εσωτερικά έτσι ώστε να υπάρξω δυναµικά και επί σκηνής. Αυτό προϋποθέτει όλες τις αποχρώσεις: από το υπέρτατο καλό και την οµορφιά που έχουν τα αγγελάκια στα σύννεφα µε το τόξο τους, µέχρι την αυτοκαταστροφή και τη ραγισµένη καρδιά. Σηµασία έχει πως ό,τι έζησα και ζω το έκανα στο απόλυτο, γι’αυτό και έχω αγαπήσει αλλά και αγαπηθεί πολύ.∆εν ζηλεύω ποτέ, αλλά διεκδικώ. Το πάθος βγαίνει από τη διεκδίκηση. Άλλωστε, αν δεν µε διεκδικούν, δεν υπάρχει λόγος να παθιάζοµαι χωρίς αντίκρισµα, είχε αποκαλύψει ο Μάριος Φραγκούλης.

Θα ήθελα να υιοθετήσω παιδί
Τα παιδιά είναι πολύ µεγάλη υπόθεση, είχε ομολογήσει ο Μάριος Φραγκούλης. Όταν το αποφασίσω, θα είναι µία πολύ συνειδητή και σοβαρή απόφαση. ∆εν είναι απλά ένα σχέδιο. Επειδή κι εγώ γνώρισα από κοντά το πόσο σοβαρό είναι να υιοθετηθείς, ξέρω αντίστοιχα τις ευθύνες που περιλαµβάνει κάτι τέτοιο, αλλά και το πόσο καλό µπορείς να φέρεις σε ένα παιδί. Πρέπει να δοθείς ολοκληρωτικά και να ξεχάσεις κάθε στάση εγωισµού και εγωκεντρισµού. ∆ηµιουργώντας, λοιπόν, τις προϋποθέσεις που θα είναι σωστές για το παιδί, θα ήθελα πολύ να υιοθετήσω κάποια στιγµή.

Ποια ειναι η Έλενα Τοπαλίδου; Η χορευτρια Συζυγος του Νίκου Κουρή, το βιογραφικό και η ΗΛΙΚΙΑ Δεν εμφανίζεται συχνά στην τηλεόραση αλλά όταν το κάνει πάντα έχει κάτι ενδιαφέρον να πει και αυτή τη φορά η Έλενα Τοπαλίδου μίλησε στον Νίκο Μουτσινά και το «Καλό μεσημέρακι» για τη νέα της ταινία με τίτλο «Μαγνητικά Πεδία» που μάλιστα έχει προταθεί και για Όσκαρ στην κατηγορία Διεθνούς Ταινίας Μεγάλου Μήκους.

Μεταξύ άλλων η ηθοποιός και χορεύτρια αναφέρθηκε σε ευτράπελες στιγμές της καθημερινότητάς της προκαλώντας άφθονο γέλιο στο πλατό.

«Σαν μητέρα είμαι λίγο πριν το Αλτσχάιμερ. Ξεχνιέμαι τρομερά, μπορώ να κοιμηθώ εκεί που κάθομαι και απλά να χαθώ ο γιος μου μου λέει “μαμά, δεν αντέχω άλλο, σταμάτα”. Σήμερα έχασα τα κλειδιά του αυτοκινήτου, αφού τράκαρα το άλλο».

«Κάνω μπαλέτο μόνη μου στο σπίτι μου ολομόναχη 6 παρά τέταρτο το πρωί. Ξυπνάω 5:30, βάζω βραστό νερό να εισπνεύσω, βάζω μουσική, πουέντ, καλσόν, κορμάκι, φτιάχνω τα μαλλιά μου. Σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση, καμιά φορά μιλάμε κιόλας, αν είναι κάποιος ξύπνιος» είπε μεταξύ άλλων στην εκπομπή του ΣΚΑΪ.

Η Έλενα Τοπαλίδου θέλησε να κάνει μια αλλαγή στην εμφάνισή της και πιο συγκεκριμένα να βάψει τα μαλλιά της σε ανοιχτή ginger απόχρωση. Σε φωτογραφία που αναδημοσίευσε η ηθοποιός το βράδυ της Τρίτης 1/10, μας έδειξε το νέο της look.

Για πρώτη φορά, η Έλενα Τοπαλίδου εξηγεί , τον λόγο για τον οποίο προέβη σε μια τέτοια ριζική αλλαγή στα μαλλιά της και αν οφείλεται στις φήμες χωρισμού από τον Νίκο Κουρή.

«Για ταινία έγινε η αλλαγή, δεν το έκανα έτσι. Δεν θα έμπαινα σε αυτό το… αλλά ναι. Είναι μια ταινία που θα φύγω τώρα στην Πελοπόννησο για έναν μήνα. Ένα γύρισμα που θα κάνω εκεί για την καινούργια ταινία μεγάλου μήκους του Ευθύμη Σανίδη. Θα πάω εκεί πέρα να υπάρξω στην Πελοπόννησο δίπλα σε κάτι λουτρά με άργυλο. Θα έχω και ένα θεατρικό με τον Γιάννη τον Χουβαρδά στο Μέγαρο Μουσικής και εκεί θα θέλαμε να είναι ξανθά τα μαλλιά».

Όπως λέει η ηθοποιός, έπρεπε να κάνει την αλλαγή για τον ρόλο, μια αλλαγή που δεν είχε χρειαστεί να κάνει ποτέ άλλη φορά όμως που της άρεσε αρκετά. «Καλέ ήταν για την δουλειά μου η αλλαγή. Με πήγαν εκεί, με σύρανε» λέει η Έλενα Τοπαλίδου.

Σε ερώτηση για τις φήμες χωρισμού από τον Νίκο Κουρή, η ηθοποιός απαντά ευγενικά πως η συζήτηση θέλει να παραμείνει σε ό,τι αφορά στην αλλαγή στα μαλλιά της.

«Είπαμε για τα μαλλιά. Σόρρυ, ευχαριστώ» σημειώνει.

Το νέο look της Έλενας Τοπαλίδου ανέλαβε ο hair expert Νικόλας Βιλλιώτης.

Κωστής Ζαφειράκης (δημοσιογράφος) βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο γνωστός δημοσιογράφος, παρουσιαστής και ραδιοφωνικός παραγωγός και η συζήτηση:

) Ποιός είναι ο ήρωάς σου;
Ο ανιψιός μου ο Γιώργης, και τα βαφτιστήρια μου, Εμμέλεια και Μαρίκα, και τα τρία μαζί μας κάνουν άθροισμα 13, σε ηλικία…
7) Τι ψάχνεις σε έναν έρωτα;
Την αθωότητα και την τρικυμία. Και την αθανασία, ή τέλος πάντων την ψευδαίσθηση πως ο χρόνος είναι όλος δικός μας και ατελείωτος.

Η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό αποτέλεσε για όλους μας μία Κυριακάτικη συνήθεια, όπου αφήναμε τους εκάστοτε παρουσιαστές να «μπουν» στο σπίτι μας και να μας γνωρίσουν τα εντυπωσιακά χωριά.

Πώς νιώθεις που ανέλαβες την παρουσίαση; Σωστά το λες, είναι μια εκπομπή- συνήθεια, χρόνια τώρα. Στέκομαι λοιπόν ανάμεσα στο χθες της εκπομπής, με όλα τα σπουδαία που έχουν πετύχει οι αγαπημένες συνάδελφοι- παρουσιάστριες ως τώρα, και το σήμερα- αύριο, που αναλαμβάνω εγώ. Φυσικά με όλη την αγωνία του καινούργιου βήματος, πάνω σε μια άκρως πετυχημένη συνταγή. Έχω, βεβαίως, κάνει άπειρες ταξιδιωτικές εκπομπές, άρα κάτι έχω μάθει, και χαίρομαι απίστευτα που όλοι- φίλοι γνωστοί και άγνωστοι- επικροτούν την απόφαση μου να παρουσιάσω το «Χωριό». Για να σου πω την πάσα αλήθεια, το γουστάρω πολύ, γιατί έχω αυτήν την περιέργεια ενός πιτσιρικά που θέλει να μάθει τι είναι ο κόσμος και πώς δουλεύει. Όλη αυτή η εξερεύνηση τόπων, η γνωριμία με τόσους ανθρώπους και τόσες διαφορετικές κουλτούρες και νοοτροπίες και ζωές, έχει πολύ ζουμί για μένα, έχει χαρά μεγάλη, κούραση σαφώς και πολλή, πολλή όμως, συγκίνηση.

ΒΑΝΈΣΑ ΑΔΑΜΟΠΟΎΛΟΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΣΉΜΕΡΑ! Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΖΩΉ, Η ΗΛΙΚΊΑ, ΤΟ ΎΨΟΣ, Η ΚΑΤΑΓΩΓΉ, ΟΙ ΣΠΟΥΔΈΣ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΛΆ

Τα τελευταία χρόνια σε παρακολουθούσαμε μέσω του «Απόψε κάνεις Μπάμ» πώς αποφάσισες να αλλάξεις ριζικά την θεματολογία και να ασχοληθείς με το «Κυριακή στο χωριό ξανά»; Το «Απόψε κάνεις μπαμ» έκανε 5 ωραίες και απολαυστικές σεζόν και είπα να βάλω μια άνω τελεία. Συνέβησαν και πολλές ανατροπές στην ζωή μου τα τελευταία πέντε χρόνια, έχασα τους γονείς μου, μιλάμε δηλαδή για πολλά ρίχτερ, βουτιά σε αβαθή νερά. Και μια ωραία μέρα, κουβεντιάζοντας με τον Γενικό Διευθυντή της ΕΡΤ3, Φίλιο Στάγκο, για το επόμενο μου βήμα, αρχίσαμε να συζητάμε την «Κυριακή στο χωριό». Το βρήκα εξαιρετική πρόκληση. Κι όταν μας δόθηκε η «ψήφος εμπιστοσύνης» από το κανάλι, στρωθήκαμε στη δουλειά. Το φευγιό από την πόλη είναι το οξυγόνο μου. UnmuteRemaining Time -0:00 Fullscreen Το πρόγραμμα είναι ένα από τα αγαπημένα του κόσμου. Έχεις καθόλου άγχος για το πώς θα αγκαλιάσει το κοινό την νέα εκδοχή; Άγχος, το δημιουργικό, αν εννοείς αυτό. Και αγωνία έχω και λαχτάρα για το πως θα υποδεχθούν οι τηλεθεατές την ολοκαίνουργια «Κυριακή στο χωριό».

Victor Vernicos – Μαρίνα Βερνίκου! ”Ειμαστε μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ δεν μιλάμε”

Και οι συνεργάτες μου κι εγώ, δίνουμε την ψυχή μας κι ελπίζω και θέλω να δικαιωθούμε. Πέραν της ονομασίας από «Κυριακή στο χωριό» σε «Κυριακή στο χωριό ξανά» θα υπάρχουν και άλλες διαφορές μεταξύ των δύο εκδοχών; Το «ξανά» είναι η δική μου προσθήκη για να υπογραμμιστεί η νέα εποχή της εκπομπής, μιας εκπομπής που είναι το βαρύ πυροβολικό της ΕΡΤ3. Σχεδιάζουμε τα επεισόδια διατηρώντας ατόφια την κεντρική ιδέα, που είναι η Κυριακάτικη γιορτή του χωριού και ταυτοχρόνως το μπολιάζουμε με πολλή φρεσκάδα και μια πιο διεισδυτική ματιά. Ο στόχος μας είναι να ανανεωθεί το «Χωριό», να αναδειχθούν τα θέματα του κάθε τόπου, η φυσιογνωμία του, οι παραδόσεις του, οι μουσικές του, η κουζίνα του, οι ένδοξες μέρες του και οι άδοξες και, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι του, ο χρόνος τους και ο τόπος τους. Μέσα από ένα άλλο πρίσμα, μέσα από τη δική μας αισθητική. Πέρα από τη δική μου τρέλα, έχω στο πλευρό μου και μια ομάδα που «φυσάει», με αρχηγό τον σκηνοθέτη μου και δικό μου άνθρωπο πια, τον Κώστα Αυγέρη, ο οποίος είναι σαν και μένα, «μπαρουτοκαπνισμένος». Πρόκειται για μία απαιτητική εκπομπή με εξωτερικά γυρίσματα, επαφή με κατοίκους, πολλές ώρες στον δρόμο.

Κώστας Τριανταφυλλίδης! Βιογραφικό με νέο single

Πώς κυλούν τα γυρίσματα ιδίως με τα μέτρα κατά του κοροναϊού; Είναι εξαιρετικά απαιτητικά τα γυρίσματα, άπειρες ώρες στους δρόμους, σε βουνά, ποτάμια, θάλασσες, σε δύσβατα μέρη. Είναι λες και κάνουμε εντατική γυμναστική μυαλού, σώματος και ψυχής. Με τον κοροναϊό, οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται, σαφώς. Σκέψου ότι καθυστερήσαμε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο την έναρξη των γυρισμάτων. Ξεκινήσαμε δυνατά, πριν από 5 μήνες, με όλα αυτά που φαντάζεσαι, στην αρχή υπήρχαν φόβος και ανασφάλεια και ρίσκο. Κι ακόμα υπάρχουν, όσο κρατάει αυτή η «ζημιά». Λαμβάνουμε πάντα όλα τα προβλεπόμενα μέτρα και τηρούμε ευλαβικά τον «νόμο» της ασφάλειας ολονών μας. Μέχρι στιγμής ποια μέρη έχετε επισκεφτεί; Στόχος μας είναι όλη η Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής έχουμε ταξιδέψει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φυσικά και μεταφυσικά, στο Πύθιο του Έβρου, στο Γιρομέρι της Θεσπρωτίας, στο Λιβάδι του Ολύμπου, στην Σέττα της Εύβοιας, στο Βουργαρέλι της Άρτας, στο Πετρίλο της Αργιθέας, στον Λιθότοπο Σερρών και στον Προυσό της Ευρυτανίας. Μιλάμε για χιλιόμετρα, όχι αστεία. Και το πρόγραμμα είναι ανεξάντλητο. Επόμενοι σταθμοί: Σκόπελος, Νάξος, Κέρκυρα, Νεστόριο… Τα γυρίσματα συνεχίζονται και το ταξίδι μας είναι μεγάλο, από την Ξάνθη ως την Κρήτη κι από την Πελοπόννησο ως την Σάμο. Με τις συνθήκες της πανδημίας, την σκληρή καθημερινότητα πόσο σημαντική πιστεύεις ότι είναι η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό ξανά», ώστε να ξεφύγει ο κόσμος και να ταξιδέψει έστω και μέσω της τηλεόρασης; Θα σου μεταφέρω το προσωπικό μου αίσθημα, που φαντάζομαι είναι και το ζητούμενο όλων όσοι έχουμε εγκλωβιστεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε μια νέα συνθήκη ζωής.

ΑΝΑΣΤΑΣΊΑ ΔΗΜΗΤΡΑ! ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΜΕ ΔΙΑΜΑΝΤΈΝΙΟ ΛΑΪΚΌ SINGLE ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΊΑΣ

Με το που ξεκίνησαν τα γυρίσματα, είναι σαν να ανακάλυψα μια άλλη δύναμη, έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάζω τον κόσμο. Κι αυτό θέλω να περνάει στον τρόπο που παρουσιάζω το κάθε χωριό. Για μένα το χωριό, είναι ένα ολοζώντανο κύτταρο ζωής, είναι το αύριο, είναι ο «μεταβολισμός» που όλοι έχουμε ανάγκη μέσα στις άρρωστες πόλεις. Το χωριό είναι «υγεία», αλλά αυτό είναι η μία όψη, γιατί υπάρχει και η άλλη, η σκοτεινή. Έχω θυμώσει πολλές φορές κι έχω απογοητευτεί, για πράγματα που ξέρουμε ήδη, απλώς είναι πολύ διαφορετικό να τα κουβεντιάζω με τους ντόπιους και να τα βιώνω κι εγώ: έρημα χωριά που κάποτε ήταν αρχοντοχώρια, εγκατάλειψη και μοναξιά σε όλα τα επίπεδα. Κι όμως υπάρχουν ρε συ άνθρωποι που επιμένουν και μένουν στο χωριό τους, έστω κι αν πρέπει να διανύσουν χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο, ή να βρούνε ιατρείο και φαρμακείο, ή κάποια δημόσια υπηρεσία ή να ψωνίσουν για τα καθημερινά τους. Από το εντυπωσιακό με την ζεστή ατμόσφαιρα στούντιο της προηγούμενης σας εκπομπή στο δρόμο σε διαφορετικούς τόπους για σετ σε κάθε γύρισμα πώς σου φαίνεται αυτή η αλλαγή;

Έχω κάνει πολλές ταξιδιωτικές εκπομπές ως σήμερα. Με το «Χωριό» εξελίσσομαι κι εγώ, αλλάζω πίστα που λένε, μπαίνοντας στο μυαλό και στην ψυχή πολλών και διαφορετικών ανθρώπων. Θέλω να φαίνεται στην οθόνη, η ψυχή του καθενός. Κρατάω λοιπόν την ενέργεια- περιέργεια που είχα στο «Απόψε κάνεις μπαμ» και προσθέτω κίνηση και δράση και ανακάλυψη και ανθρωπογεωγραφία και χίλιες δυο ανατροπές. Το γλεντάω, σου μιλάω με το χέρι στην καρδιά. Κάποιος στο δρόμο προχθές με φώναξε «γεια σου χωρικέ», μου άρεσε πολύ. Στο παρελθόν σε έχουμε ξαναδεί σε ταξιδιωτικές εκπομπές ( Exodus, I love gr και οξυγόνο). Έχοντας πλέον στις αποσκευές σου 4 ταξιδιωτικές εκπομπές αν σου ζητούσε κάποιος να περιγράψεις αυτό που ξεχωρίζει την Ελλάδα από τα υπόλοιπα μέρη τι θα ήταν; Μου αρέσει πολύ αυτή η φράση του Διονύση Σαββόπουλου, «η Ελλάδα είναι η Ντίσνεϊλαντ το Θεού».

Το ελληνικό τοπίο είναι φουλ στην ανατροπή, βουνά, πεδιάδες, φαράγγια, θάλασσες, οροπέδια, κάμποι, δάση ανεκτίμητα… Δεν πλήττεις ποτέ. Με πονάει όμως πολύ που σπαταλάμε τόσο μυαλό και τόσο χρήμα για να καταστρέψουμε αυτήν την Ντίσνεϊλαντ. Η μαγική λέξη είναι «σεβασμός». Σεβασμός στο χώμα και στο νερό που μας φιλοξενούν. Αλλάζω θέμα και σε πηγαίνω στα πρώτα βήματα στην τηλεόραση, ήταν πάντα ένας κρυφός πόθος να ασχοληθείς με το αντικείμενο; Πώς προέκυψαν οι πρώτες συνεργασίες; Ξέρεις ποιος είναι ο κρυφός μου πόθος, και φανερός πια; Να παίζω. Θέλω να παίζω, σαν τον πιτσιρικά ανιψιό μου τον Γιώργη. Έχω ώρες και φορές μια διαολεμένη περιέργεια να μπλέκομαι σε ιστορίες, να φτιάχνω σενάρια, να ρωτάω συνεχώς, να μαθαίνω, να συγκινούμαι με τις ζωές των ανθρώπων, να κάνω την ψυχανάλυση μου μιλώντας σε δέντρα και άλλα τέτοια, φυσικά και μεταφυσικά. Η πρώτη μου τηλεοπτική εμπειρία προκύπτει γύρω στο 2000, όταν ο Γιώργος Τούλας- φίλος αιώνιος και οικογένεια πια- μου προτείνει να συνεργαστούμε σε μια πολιτιστική εκπομπή της ΕΡΤ3, το «Viewmaster».

Είπα αμέσως το «ναι» κι έτσι άρχισε η περιπέτεια. Περιπέτεια με τα όλα της, αφού πολύ γρήγορα μπήκα στο τιμόνι μιας σειράς ταξιδιωτικών ρεπορτάζ και αργότερα εκπομπών, σε ΕΡΤ3, Mega, ΣΚΑΪ, Cosmote και ξανά ΕΡΤ3. Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια ο κόσμος έκανε στροφή προς την τηλεόραση, στηρίζοντας ξανά ελληνικές σειρές και εκπομπές, πιστεύεις ότι μπαίνουμε σε μία εποχή άνθησης των ποιοτικών τηλεοπτικών παραγωγών; Η σχέση με την τηλεόραση έχει περάσει πλέον σε άλλη πίστα και θα χρειαστεί καιρός νομίζω για να ιχνηλατηθεί αυτή η νέα κατάσταση. Τα social media, οι ψηφιακές πλατφόρμες και τα video games επιφέρουν καταλυτικές αλλαγές. Σίγουρα έχουμε μπροστά μας άπειρες επιλογές, κάτι που ώρες και φορές σου ζαλίζει τον εγκέφαλο, έτσι όμως βρίσκεις πάντα κάτι ενδιαφέρον να δεις, αναλόγως την ώρα και τα κέφια σου. Σίγουρα έχουμε ανάγκη την μυθοπλασία, γιατί είμαστε όλοι πλέον, άλλος λίγο- άλλος πολύ, introverts, αναζητάμε διέξοδο από την άγρια πραγματικότητα και η τηλεόραση είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να ξεφύγεις, βυθισμένος στον καναπέ σου. Το Ertflix είναι μια εξαιρετική πλατφόρμα, οι νέες σειρές, και στην ΕΡΤ και σε όλα τα κανάλια, υπόσχονται πολλά.

Είμαι λοιπόν αισιόδοξος. Όσο υπάρχει δράση και δημιουργία και ωραία σενάρια και νέες ιδέες και επενδύονται τα χρήματα με λογική κι ευαισθησία, η άνθιση, που λες κι εσύ, είναι η προσδοκία όλων μας, και των τηλεθεατών και όλων όσοι δουλεύουμε στην τηλεόραση. Διανύουμε την εποχή, που μπορείς να βρεις και να δεις ό, τι γουστάρεις, κι αυτό είναι κάτι. Αν κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σου θα παρατηρήσει ότι είσαι ένας δραστήριος άνθρωπος. Ταξιδιωτικά προγράμματα, συγγραφή σειρών. δημοσιογραφία, Κωστή αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ των πολλών ενασχολήσεων σου τι θα επέλεγες; Όλα. Αναλόγως τα φεγγάρια μου. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στους παραπάνω ρόλους και τον χαρακτηρισμό ταξιδιώτης, θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύει; Περιπλανώμενος, δηλαδή αυτός που περιφέρεται άσκοπα, που χάνει το δρόμο και τον προσανατολισμό του, αλλά συνεχίζει κι επιμένει και δεν τα παρατάει ποτέ. Τώρα που στο λέω σκέφτομαι ένα πανέμορφο τραγούδι, που ερμηνεύει μαγικά η Χαρούλα Αλεξίου. Να το ακούσεις, λέγεται «Περιπλάνηση» και είναι του Νίκου Βερόπουλου, «…το μυαλό μου βασανίζει η γεωγραφία και πλανιέμαι σ έναν κόσμο μακρινό…»..

ΕΡΤ3- «Κυριακή στο χωριό ξανά» – «Ξηροκάμπι Σπάρτης» – Κυριακή 9 Απριλίου στις 13:30

Η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό ξανά» με τον Κωστή Ζαφειράκη που μεταδίδεται την Κυριακή 9 Απριλίου στις 13:30 μας μεταφέρει στο Ξηροκάμπι Σπάρτης.

Ξηροκάμπι στο όνομα, στην χάρη όμως είναι Πρασινοκάμπι, κυριολεκτικά και αλληγορικά. Με ρίζες βαθιές μέσα στον χρόνο, που ξεκινούν από τις αρχαίες Μυκήνες, διαπερνούν το Βυζάντιο και φτάνουν ως την σύγχρονη ιστορία.

Ο Κωστής ανακαλύπτει την Κουμουστά, ένδοξη Βυζαντινή πολιτεία κάποτε, ένα χωριό με 2 κατοίκους σήμερα. Με τον Γιάννη, ο οποίος κατασκευάζει αρχαίες λύρες, και την παρέα του ανταμώνουν στο θρυλικό γεφύρι του χωριού. Με την Κατερίνα μαζεύουν άγρια χόρτα γύρω από μια ελιά-σύμβολο, αφού η περίμετρος της ξεπερνάει τα 14 μέτρα. Ο Λεωνίδας αφιερώνει στον πατέρα του το «Μαράθηκαν τα δέντρα». Και οι νοικοκυρές του χωριού μας εξηγούν τα μυστικά της Σπαρτιάτικης κουζίνας, δηλαδή τι είναι το «μπαρδουνιώτικο», το «κατσίκι πρωτογιάχνι», οι «σαμουσάδες»…

Σενάριο-Αρχισυνταξία: Κωστής Ζαφειράκης
Σκηνοθεσία: Κώστας Αυγέρης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Διονύσης Πετρουτσόπουλος
Οπερατέρ: Διονύσης Πετρουτσόπουλος, Μάκης Πεσκελίδης, Νίκος Φυλάτος, Κώστας Αυγέρης
Εναέριες λήψεις: Λευτέρης Παρασκευάς
Ήχος: Λευτέρης Παρασκευάς
Σχεδιασμός γραφικών: Θανάσης Γεωργίου
Μοντάζ-post production: Βαγγέλης Μολυβιάτης
Creative Producer: Γιούλη Παπαοικονόμου
Οργάνωση Παραγωγής: Χριστίνα Γκωλέκα
Β. Αρχισυντάκτη: Φοίβος Θεοδωρίδης

Πάνος Σταθακόπουλος βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Πάνος Σταθακόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Πρώιμα χρόνια

Ο Πάνος Σταθακόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε σε επαρχία. Από μικρός, παρουσίασε κλίση στην υποκριτική. Σε ηλικία 12 ετών, αποφάσισε να επαναστατήσει απέναντι στους γονείς του και πήγε στην Τήνο, προκειμένου να φοιτήσει στην Ιερατική Σχολή. Αφού τελείωσε το λύκειο εκεί, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Μετά από αντιρρήσεις των γονιών του και αφού διετέλεσε τη στρατιωτική θητεία του, εν τέλει έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.[1]

Καριέρα

Τα επόμενα χρόνια, ξεκίνησε την καριέρα του, συμμετέχοντας σε αρκετές βιντεοταινίες, που ήταν πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Αυτές ήταν: Καυτά θρανία, Άγιοι Κυπριανός και Ιουστίνη, Απόστολος Θωμάς, Επάγγελμα: Άντρες, Η φλόγα, Παιχνίδι για τρεις, Συζυγικά βραχυκυκλώματα, Αγία Ερμιόνη η ιεραπόστολος, Οι Άγια Σαράντα μάρτυρες, Μια νύφη στη μπανιέρα μου και Ολόχρυσο μανούλι. Στη συνέχεια, έκανε ένα πέρασμα από τον κινηματογράφο, με την ταινία

Το επόμενο θύμα. Ακολούθησαν οι: Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο, Straight Story, Ο γιος του Τσάρλυ και Στα καλά καθούμενα. Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσαν οι συμμετοχές του στην τηλεόραση. Έχει συνεχή παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τελευταίες τις εμφανίσεις του στις σειρές: Εντιμότατοι κερατάδες, Λάκης ο γλυκούλης, Πενήντα πενήντα, Οι Συμμαθητές, Daddy Cool και Έλα στη θέση μου.Τακτική είναι και η παρουσία του στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα έργα: Η τρελή του Σαγιό, Το σώσε, Άμλετ ο Β’, Παράξενο ζευγάρι, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες και Φεγγάρι από χαρτί.

Πάνος Σταθακόπουλος: Ο αδερφός που ζήλευε, η κόντρα με τους γονείς του και η τραγική εμπειρία στον στρατό

Ο Πάνος ποτέ δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ με τα προσωπικά του, ούτε και δημιούργησε σκάνδαλα γύρω από την οντότητά του. Ό,τι έκανε το κατέκτησε με κόπο , υπομονή και προσωπικές θυσίες και του αξίζουν πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του.

Αφού τελείωσε το λύκειο ο Πάνος Σταθακόπουλος αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Μετά από αντιρρήσεις των γονιών του και αφού διετέλεσε τη στρατιωτική θητεία του, εν τέλει έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα ήταν δύσκολα, καθώς έμενε σε ένα υπόγειο, που για να δει τον ήλιο έβαζε καρέκλα. Ωστόσο, ο Πάνος Σταθακόπουλος έπλαθε με την φαντασία του τον κόσμο που ήθελε. Από εκεί και μετά όπως λέει ο ίδιος ανέβηκε και σε άλλους ορόφους μέχρι που έφτασε στο ρετιρέ. Αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, το ρετιρέ θα καταλήξει στην τράπεζα και εκείνος πάλι σε υπόγειο…( κάτι που το απεύχομαι γιατί είναι ένας πολύ γλυκός και σεμνός άνθρωπος).

Στο χωριό ασχολιόμουν με αγροτικές δουλειές

Έχω μαζέψει τόνους από πιπεριές, ντομάτες, καρπούζια και φασόλια. Δούλεψα αργότερα σε τυροπιτάδικο στην Πάτρα, ενώ στην Αθήνα έχω δουλέψει σε μαγαζί με πλακάκια, ακόμη και σε πάγκο στην Αιόλου, όπου και διασκέδαζα πολύ με τα δεκάδες εργαλεία και ψιλολόγια που πουλούσαμε. Σε αυτόν τον πάγκο υπήρχε ότι μπορείς να φανταστείς. Από εργαλεία για να φτιάχνεις λουκουμάδες μέχρι μαγικές αλοιφές, που έκαναν την κουζίνα να αστράφτει,είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Η καριέρα στην υποκριτική
Τα επόμενα χρόνια, ο Πάνος Σταθακόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του, συμμετέχοντας σε αρκετές βιντεοταινίες, που ήταν πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή.

Στη συνέχεια, έκανε ένα πέρασμα από τον κινηματογράφο. Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσαν οι συμμετοχές του στην τηλεόραση. Έχει συνεχή παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τελευταίες τις εμφανίσεις του στις σειρές: Εντιμότατοι κερατάδες, Λάκης ο γλυκούλης, Πενήντα πενήντα, Οι Συμμαθητές, Daddy Cool και Έλα στη θέση μου.Τακτική είναι και η παρουσία του στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα έργα: Η τρελή του Σαγιό, Το σώσε, Άμλετ ο Β’, Παράξενο ζευγάρι, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες και Φεγγάρι από χαρτί.

Την ιερατική την έβλεπα ως θέατρο

«Ήμουν στην Ιερατική Σχολή στην Τήνο, για 5 χρόνια. Πέρασα δύσκολα, γιατί πήγα σε ηλικία 13 χρονών, από ένα καπρίτσιο δικό μου, να σηκωθώ να φύγω από το σπίτι μου, από ζήλια για το μεγαλύτερο αδελφό μου, που έφευγε για την Αθήνα εκείνη τη χρονιά. Ζήτησα να φύγω κι εγώ να πάω στην Αθήνα, δεν μπορούσα. Επίσης, ένας ξάδελφος μου είχε πάει στην Πάτμο, για να γίνει παπάς, κι εκεί ζήτησα να πάω μαζί του, να γίνω κι εγώ παπάς, μόνο και μόνο για να φύγω», είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Συνεχίζοντας δε είχε πει ο ηθοποιός: «Το έβλεπα κι εκεί σαν θέατρο, περνούσα καλά. Όπου πάω δημιουργώ το κλίμα για να περάσω καλά. Πολλοί φίλοι μου είναι ιερείς, δάσκαλοι μου είναι μητροπολίτες, ένας άλλος βρίσκεται στο Άγιο Όρος και ήταν διευθυντής στην Αθωνιάδα Σχολή. Αρκετοί συμμαθητές μου είναι ιερείς στην Τήνο.

Γνωστός Έλληνας ηθοποιός αποκαλύπτει: «Δεν αποκλείω τίποτα στη ζωή…ακόμα και το να γίνω ιερέας»

Εκεί ήταν η εφηβεία μου, γαλουχήθηκα, έκανα φίλους. Εκεί οφείλω την καλλιέργεια μου, πέρα από την οικογένεια μου, από τους δασκάλους μου και τα Χρόνια που έμεινα στην Τήνο. Μου έκανε καλό που «πάτησα πόδι» στους δικούς μου τότε και είπα ότι θα πάω εκεί, ασχέτως αν ήξερα ότι θα ακολουθήσω ένα άλλο επάγγελμα. Εκεί κάναμε όλα τα μαθήματα που έκανε το κλασικό σχολείο, αλλά τα περισσότερα ήταν σε θρησκευτικά, βυζαντινή μουσική, δογματική, τελετουργική. Είχα πείσει το διευθυντή, που ήταν ιερομόναχος, πολύ ανοιχτό μυαλό, να κάνω θέατρο, παραστάσεις.

Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα – Τι θα δούμε στο αποψινό επεισόδιο

Έκανα μιμήσεις, έκανα και τον ίδιο τον διευθυντή και το δεχόταν, του άρεσε. Φεύγαμε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι, ενώ τις απόκριες έφευγαν μόνο όσοι είχαν συγγενείς και σπίτι στην Αθήνα κι ερχόμουν. Μια φορά με είχε παρακαλέσει ο διευθυντής να μείνω, να κάνω κάτι για τις απόκριες, παρόλο που ήταν ιερατική σχολή, μου είπε να ντυθώ, να διασκεδάσω τους υπόλοιπους. Αυτός μου έλεγε να πάω σε μια θεατρική σχολή να βρω το δρόμο μου».

Το τελετουργικό το ξέρω, να ψέλνω ξέρω… ποτέ δεν είναι αργά
«Το καλοκαίρι του 2019 είχα πάει στη Μονή της Δίβρης, στην Ηλεία, σε ορεινό χωριό, όπου ήταν εκεί ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, ο οποίος με είχε χειροτονήσει αναγνώστη, το έχω ακόμη αυτό που δίνουν και τώρα πάλι μου είπε τρεις φορές; «θέλεις να σε χειροτονήσω;». Αν έλεγα το «ναι», αυτή τη στιγμή μπορεί να ήμουν με εγκόλπιο. Το ήθελε από τότε να χειροτονηθώ και να με στείλει να έχω σαν έδρα μου την Ανδραβίδα. Έχω πολύ καλή σχέση με την Εκκλησία και με τους ανθρώπους της, πιστεύω, αλλά δεν είμαι εκείνος που θα πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία», είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Η εμπειρία στο στρατό που του στέρησε τον ύπνο

Ο ηθοποιός είδε μπροστά στα μάτια του να διαμελίζονται δύο άνθρωποι, ένας φίλος του στρατιώτης και ένας ανθυπολογαχός.

«Ήμουν στην αρχή της θητείας μου, γύρω στον ένα μήνα, κι έπρεπε να πάμε να κάνουμε ασκήσεις με πραγματικά πυρά, να ρίξουμε χειροβομβίδα. Ένας φίλος, όσο προλάβαμε να γίνουμε φίλοι στις 30 μέρες που είχαμε γνωριστεί, γιατί κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι, ενώ ήταν η σειρά μου να ρίξω τη χειροβομβίδα, με παρακάλεσε να πάει εκείνος γιατί στο δίπλα “Π” θα πήγαινε ένας άλλος φίλος που κάναμε πλακίτσα.

Πάνος Σταθακόπουλος: “Έχω περάσει πολύ δύσκολα οικονομικά”

Μου είπε «σε παρακαλώ, άσε με να πάω στη σειρά σου να ρίξω εγώ» κι εγώ θα ήμουν στην επόμενη τετράδα. Το λέω κι ανατριχιάζω, γιατί στη θέση του θα βρισκόμουν εγώ» αναφέρει ΤΟ 2019 ο ίδιος.

Ο Πάνος Σταθακόπουλος συγκλονίζει, έχοντας πει: «Για ένα λάθος που δεν καταλάβαμε και δεν μάθαμε ποτέ, ενδεχομένως να ήταν ελαττωματική η χειροβομβίδα ή να την άνοιξαν πριν πάρουν τις εντολές από τον υπεύθυνο, η χειροβομβίδα έσκασε μπροστά στα μάτια μου και σκοτώθηκε ο φίλος μου, ο Γιάννης Ηγεμόνας, όπως και ο ανθυπολοχαγός που ήταν μαζί του».

Όσον αφορά στον τρόπο που το χειρίστηκε ο ηθοποιός είχε αναφέρει: «Εννοείται πως είχα χάσει τον ύπνο μου, κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί και να πιστέψει ότι συνέβη, ότι ο φίλος που ήταν στον ίδιο θάλαμο, ήταν δίπλα μας. Δεν ξέρω αν ήταν λάθος που ρίξαμε με πραγματικά πυρά, γιατί την επόμενη χρονιά άρχισαν να ρίχνουν με εικονικές χειροβομβίδες.

Συγκλονίζει ο Πάνος Σταθακόπουλος: «Διαμελίστηκαν μπροστά μου…»

Αυτό άρχισε να φεύγει πολλά χρόνια μετά και αφού είχα τελειώσει από το στρατό. Στην Καλαμάτα δεν κοιμήθηκα όσο έμεινα, αλλά και μετά, όταν είχα έρθει στο ΚΕΒΟΠ, πήγαινα με φίλους να δούμε τους γονείς του Γιάννη, εδώ στην Αθήνα. Ο τρόπος που το διαχειρίστηκα ήταν ο ίδιος με τον οποίο διαχειρίζομαι πολλά θέματα άσχημα στη ζωή μου, μέσα από το χιούμορ και το θέατρο, έτσι ξορκίζω το κακό».