Κωστής Ζαφειράκης (δημοσιογράφος) βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο γνωστός δημοσιογράφος, παρουσιαστής και ραδιοφωνικός παραγωγός και η συζήτηση:

) Ποιός είναι ο ήρωάς σου;
Ο ανιψιός μου ο Γιώργης, και τα βαφτιστήρια μου, Εμμέλεια και Μαρίκα, και τα τρία μαζί μας κάνουν άθροισμα 13, σε ηλικία…
7) Τι ψάχνεις σε έναν έρωτα;
Την αθωότητα και την τρικυμία. Και την αθανασία, ή τέλος πάντων την ψευδαίσθηση πως ο χρόνος είναι όλος δικός μας και ατελείωτος.

Η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό αποτέλεσε για όλους μας μία Κυριακάτικη συνήθεια, όπου αφήναμε τους εκάστοτε παρουσιαστές να «μπουν» στο σπίτι μας και να μας γνωρίσουν τα εντυπωσιακά χωριά.

Πώς νιώθεις που ανέλαβες την παρουσίαση; Σωστά το λες, είναι μια εκπομπή- συνήθεια, χρόνια τώρα. Στέκομαι λοιπόν ανάμεσα στο χθες της εκπομπής, με όλα τα σπουδαία που έχουν πετύχει οι αγαπημένες συνάδελφοι- παρουσιάστριες ως τώρα, και το σήμερα- αύριο, που αναλαμβάνω εγώ. Φυσικά με όλη την αγωνία του καινούργιου βήματος, πάνω σε μια άκρως πετυχημένη συνταγή. Έχω, βεβαίως, κάνει άπειρες ταξιδιωτικές εκπομπές, άρα κάτι έχω μάθει, και χαίρομαι απίστευτα που όλοι- φίλοι γνωστοί και άγνωστοι- επικροτούν την απόφαση μου να παρουσιάσω το «Χωριό». Για να σου πω την πάσα αλήθεια, το γουστάρω πολύ, γιατί έχω αυτήν την περιέργεια ενός πιτσιρικά που θέλει να μάθει τι είναι ο κόσμος και πώς δουλεύει. Όλη αυτή η εξερεύνηση τόπων, η γνωριμία με τόσους ανθρώπους και τόσες διαφορετικές κουλτούρες και νοοτροπίες και ζωές, έχει πολύ ζουμί για μένα, έχει χαρά μεγάλη, κούραση σαφώς και πολλή, πολλή όμως, συγκίνηση.

ΒΑΝΈΣΑ ΑΔΑΜΟΠΟΎΛΟΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΣΉΜΕΡΑ! Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΖΩΉ, Η ΗΛΙΚΊΑ, ΤΟ ΎΨΟΣ, Η ΚΑΤΑΓΩΓΉ, ΟΙ ΣΠΟΥΔΈΣ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΛΆ

Τα τελευταία χρόνια σε παρακολουθούσαμε μέσω του «Απόψε κάνεις Μπάμ» πώς αποφάσισες να αλλάξεις ριζικά την θεματολογία και να ασχοληθείς με το «Κυριακή στο χωριό ξανά»; Το «Απόψε κάνεις μπαμ» έκανε 5 ωραίες και απολαυστικές σεζόν και είπα να βάλω μια άνω τελεία. Συνέβησαν και πολλές ανατροπές στην ζωή μου τα τελευταία πέντε χρόνια, έχασα τους γονείς μου, μιλάμε δηλαδή για πολλά ρίχτερ, βουτιά σε αβαθή νερά. Και μια ωραία μέρα, κουβεντιάζοντας με τον Γενικό Διευθυντή της ΕΡΤ3, Φίλιο Στάγκο, για το επόμενο μου βήμα, αρχίσαμε να συζητάμε την «Κυριακή στο χωριό». Το βρήκα εξαιρετική πρόκληση. Κι όταν μας δόθηκε η «ψήφος εμπιστοσύνης» από το κανάλι, στρωθήκαμε στη δουλειά. Το φευγιό από την πόλη είναι το οξυγόνο μου. UnmuteRemaining Time -0:00 Fullscreen Το πρόγραμμα είναι ένα από τα αγαπημένα του κόσμου. Έχεις καθόλου άγχος για το πώς θα αγκαλιάσει το κοινό την νέα εκδοχή; Άγχος, το δημιουργικό, αν εννοείς αυτό. Και αγωνία έχω και λαχτάρα για το πως θα υποδεχθούν οι τηλεθεατές την ολοκαίνουργια «Κυριακή στο χωριό».

Victor Vernicos – Μαρίνα Βερνίκου! ”Ειμαστε μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ δεν μιλάμε”

Και οι συνεργάτες μου κι εγώ, δίνουμε την ψυχή μας κι ελπίζω και θέλω να δικαιωθούμε. Πέραν της ονομασίας από «Κυριακή στο χωριό» σε «Κυριακή στο χωριό ξανά» θα υπάρχουν και άλλες διαφορές μεταξύ των δύο εκδοχών; Το «ξανά» είναι η δική μου προσθήκη για να υπογραμμιστεί η νέα εποχή της εκπομπής, μιας εκπομπής που είναι το βαρύ πυροβολικό της ΕΡΤ3. Σχεδιάζουμε τα επεισόδια διατηρώντας ατόφια την κεντρική ιδέα, που είναι η Κυριακάτικη γιορτή του χωριού και ταυτοχρόνως το μπολιάζουμε με πολλή φρεσκάδα και μια πιο διεισδυτική ματιά. Ο στόχος μας είναι να ανανεωθεί το «Χωριό», να αναδειχθούν τα θέματα του κάθε τόπου, η φυσιογνωμία του, οι παραδόσεις του, οι μουσικές του, η κουζίνα του, οι ένδοξες μέρες του και οι άδοξες και, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι του, ο χρόνος τους και ο τόπος τους. Μέσα από ένα άλλο πρίσμα, μέσα από τη δική μας αισθητική. Πέρα από τη δική μου τρέλα, έχω στο πλευρό μου και μια ομάδα που «φυσάει», με αρχηγό τον σκηνοθέτη μου και δικό μου άνθρωπο πια, τον Κώστα Αυγέρη, ο οποίος είναι σαν και μένα, «μπαρουτοκαπνισμένος». Πρόκειται για μία απαιτητική εκπομπή με εξωτερικά γυρίσματα, επαφή με κατοίκους, πολλές ώρες στον δρόμο.

Κώστας Τριανταφυλλίδης! Βιογραφικό με νέο single

Πώς κυλούν τα γυρίσματα ιδίως με τα μέτρα κατά του κοροναϊού; Είναι εξαιρετικά απαιτητικά τα γυρίσματα, άπειρες ώρες στους δρόμους, σε βουνά, ποτάμια, θάλασσες, σε δύσβατα μέρη. Είναι λες και κάνουμε εντατική γυμναστική μυαλού, σώματος και ψυχής. Με τον κοροναϊό, οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται, σαφώς. Σκέψου ότι καθυστερήσαμε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο την έναρξη των γυρισμάτων. Ξεκινήσαμε δυνατά, πριν από 5 μήνες, με όλα αυτά που φαντάζεσαι, στην αρχή υπήρχαν φόβος και ανασφάλεια και ρίσκο. Κι ακόμα υπάρχουν, όσο κρατάει αυτή η «ζημιά». Λαμβάνουμε πάντα όλα τα προβλεπόμενα μέτρα και τηρούμε ευλαβικά τον «νόμο» της ασφάλειας ολονών μας. Μέχρι στιγμής ποια μέρη έχετε επισκεφτεί; Στόχος μας είναι όλη η Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής έχουμε ταξιδέψει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φυσικά και μεταφυσικά, στο Πύθιο του Έβρου, στο Γιρομέρι της Θεσπρωτίας, στο Λιβάδι του Ολύμπου, στην Σέττα της Εύβοιας, στο Βουργαρέλι της Άρτας, στο Πετρίλο της Αργιθέας, στον Λιθότοπο Σερρών και στον Προυσό της Ευρυτανίας. Μιλάμε για χιλιόμετρα, όχι αστεία. Και το πρόγραμμα είναι ανεξάντλητο. Επόμενοι σταθμοί: Σκόπελος, Νάξος, Κέρκυρα, Νεστόριο… Τα γυρίσματα συνεχίζονται και το ταξίδι μας είναι μεγάλο, από την Ξάνθη ως την Κρήτη κι από την Πελοπόννησο ως την Σάμο. Με τις συνθήκες της πανδημίας, την σκληρή καθημερινότητα πόσο σημαντική πιστεύεις ότι είναι η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό ξανά», ώστε να ξεφύγει ο κόσμος και να ταξιδέψει έστω και μέσω της τηλεόρασης; Θα σου μεταφέρω το προσωπικό μου αίσθημα, που φαντάζομαι είναι και το ζητούμενο όλων όσοι έχουμε εγκλωβιστεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε μια νέα συνθήκη ζωής.

ΑΝΑΣΤΑΣΊΑ ΔΗΜΗΤΡΑ! ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΜΕ ΔΙΑΜΑΝΤΈΝΙΟ ΛΑΪΚΌ SINGLE ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΊΑΣ

Με το που ξεκίνησαν τα γυρίσματα, είναι σαν να ανακάλυψα μια άλλη δύναμη, έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάζω τον κόσμο. Κι αυτό θέλω να περνάει στον τρόπο που παρουσιάζω το κάθε χωριό. Για μένα το χωριό, είναι ένα ολοζώντανο κύτταρο ζωής, είναι το αύριο, είναι ο «μεταβολισμός» που όλοι έχουμε ανάγκη μέσα στις άρρωστες πόλεις. Το χωριό είναι «υγεία», αλλά αυτό είναι η μία όψη, γιατί υπάρχει και η άλλη, η σκοτεινή. Έχω θυμώσει πολλές φορές κι έχω απογοητευτεί, για πράγματα που ξέρουμε ήδη, απλώς είναι πολύ διαφορετικό να τα κουβεντιάζω με τους ντόπιους και να τα βιώνω κι εγώ: έρημα χωριά που κάποτε ήταν αρχοντοχώρια, εγκατάλειψη και μοναξιά σε όλα τα επίπεδα. Κι όμως υπάρχουν ρε συ άνθρωποι που επιμένουν και μένουν στο χωριό τους, έστω κι αν πρέπει να διανύσουν χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο, ή να βρούνε ιατρείο και φαρμακείο, ή κάποια δημόσια υπηρεσία ή να ψωνίσουν για τα καθημερινά τους. Από το εντυπωσιακό με την ζεστή ατμόσφαιρα στούντιο της προηγούμενης σας εκπομπή στο δρόμο σε διαφορετικούς τόπους για σετ σε κάθε γύρισμα πώς σου φαίνεται αυτή η αλλαγή;

Έχω κάνει πολλές ταξιδιωτικές εκπομπές ως σήμερα. Με το «Χωριό» εξελίσσομαι κι εγώ, αλλάζω πίστα που λένε, μπαίνοντας στο μυαλό και στην ψυχή πολλών και διαφορετικών ανθρώπων. Θέλω να φαίνεται στην οθόνη, η ψυχή του καθενός. Κρατάω λοιπόν την ενέργεια- περιέργεια που είχα στο «Απόψε κάνεις μπαμ» και προσθέτω κίνηση και δράση και ανακάλυψη και ανθρωπογεωγραφία και χίλιες δυο ανατροπές. Το γλεντάω, σου μιλάω με το χέρι στην καρδιά. Κάποιος στο δρόμο προχθές με φώναξε «γεια σου χωρικέ», μου άρεσε πολύ. Στο παρελθόν σε έχουμε ξαναδεί σε ταξιδιωτικές εκπομπές ( Exodus, I love gr και οξυγόνο). Έχοντας πλέον στις αποσκευές σου 4 ταξιδιωτικές εκπομπές αν σου ζητούσε κάποιος να περιγράψεις αυτό που ξεχωρίζει την Ελλάδα από τα υπόλοιπα μέρη τι θα ήταν; Μου αρέσει πολύ αυτή η φράση του Διονύση Σαββόπουλου, «η Ελλάδα είναι η Ντίσνεϊλαντ το Θεού».

Το ελληνικό τοπίο είναι φουλ στην ανατροπή, βουνά, πεδιάδες, φαράγγια, θάλασσες, οροπέδια, κάμποι, δάση ανεκτίμητα… Δεν πλήττεις ποτέ. Με πονάει όμως πολύ που σπαταλάμε τόσο μυαλό και τόσο χρήμα για να καταστρέψουμε αυτήν την Ντίσνεϊλαντ. Η μαγική λέξη είναι «σεβασμός». Σεβασμός στο χώμα και στο νερό που μας φιλοξενούν. Αλλάζω θέμα και σε πηγαίνω στα πρώτα βήματα στην τηλεόραση, ήταν πάντα ένας κρυφός πόθος να ασχοληθείς με το αντικείμενο; Πώς προέκυψαν οι πρώτες συνεργασίες; Ξέρεις ποιος είναι ο κρυφός μου πόθος, και φανερός πια; Να παίζω. Θέλω να παίζω, σαν τον πιτσιρικά ανιψιό μου τον Γιώργη. Έχω ώρες και φορές μια διαολεμένη περιέργεια να μπλέκομαι σε ιστορίες, να φτιάχνω σενάρια, να ρωτάω συνεχώς, να μαθαίνω, να συγκινούμαι με τις ζωές των ανθρώπων, να κάνω την ψυχανάλυση μου μιλώντας σε δέντρα και άλλα τέτοια, φυσικά και μεταφυσικά. Η πρώτη μου τηλεοπτική εμπειρία προκύπτει γύρω στο 2000, όταν ο Γιώργος Τούλας- φίλος αιώνιος και οικογένεια πια- μου προτείνει να συνεργαστούμε σε μια πολιτιστική εκπομπή της ΕΡΤ3, το «Viewmaster».

 

Είπα αμέσως το «ναι» κι έτσι άρχισε η περιπέτεια. Περιπέτεια με τα όλα της, αφού πολύ γρήγορα μπήκα στο τιμόνι μιας σειράς ταξιδιωτικών ρεπορτάζ και αργότερα εκπομπών, σε ΕΡΤ3, Mega, ΣΚΑΪ, Cosmote και ξανά ΕΡΤ3. Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια ο κόσμος έκανε στροφή προς την τηλεόραση, στηρίζοντας ξανά ελληνικές σειρές και εκπομπές, πιστεύεις ότι μπαίνουμε σε μία εποχή άνθησης των ποιοτικών τηλεοπτικών παραγωγών; Η σχέση με την τηλεόραση έχει περάσει πλέον σε άλλη πίστα και θα χρειαστεί καιρός νομίζω για να ιχνηλατηθεί αυτή η νέα κατάσταση. Τα social media, οι ψηφιακές πλατφόρμες και τα video games επιφέρουν καταλυτικές αλλαγές. Σίγουρα έχουμε μπροστά μας άπειρες επιλογές, κάτι που ώρες και φορές σου ζαλίζει τον εγκέφαλο, έτσι όμως βρίσκεις πάντα κάτι ενδιαφέρον να δεις, αναλόγως την ώρα και τα κέφια σου. Σίγουρα έχουμε ανάγκη την μυθοπλασία, γιατί είμαστε όλοι πλέον, άλλος λίγο- άλλος πολύ, introverts, αναζητάμε διέξοδο από την άγρια πραγματικότητα και η τηλεόραση είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να ξεφύγεις, βυθισμένος στον καναπέ σου. Το Ertflix είναι μια εξαιρετική πλατφόρμα, οι νέες σειρές, και στην ΕΡΤ και σε όλα τα κανάλια, υπόσχονται πολλά.

Είμαι λοιπόν αισιόδοξος. Όσο υπάρχει δράση και δημιουργία και ωραία σενάρια και νέες ιδέες και επενδύονται τα χρήματα με λογική κι ευαισθησία, η άνθιση, που λες κι εσύ, είναι η προσδοκία όλων μας, και των τηλεθεατών και όλων όσοι δουλεύουμε στην τηλεόραση. Διανύουμε την εποχή, που μπορείς να βρεις και να δεις ό, τι γουστάρεις, κι αυτό είναι κάτι. Αν κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σου θα παρατηρήσει ότι είσαι ένας δραστήριος άνθρωπος. Ταξιδιωτικά προγράμματα, συγγραφή σειρών. δημοσιογραφία, Κωστή αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ των πολλών ενασχολήσεων σου τι θα επέλεγες; Όλα. Αναλόγως τα φεγγάρια μου. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στους παραπάνω ρόλους και τον χαρακτηρισμό ταξιδιώτης, θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύει; Περιπλανώμενος, δηλαδή αυτός που περιφέρεται άσκοπα, που χάνει το δρόμο και τον προσανατολισμό του, αλλά συνεχίζει κι επιμένει και δεν τα παρατάει ποτέ. Τώρα που στο λέω σκέφτομαι ένα πανέμορφο τραγούδι, που ερμηνεύει μαγικά η Χαρούλα Αλεξίου. Να το ακούσεις, λέγεται «Περιπλάνηση» και είναι του Νίκου Βερόπουλου, «…το μυαλό μου βασανίζει η γεωγραφία και πλανιέμαι σ έναν κόσμο μακρινό…»..

ΕΡΤ3- «Κυριακή στο χωριό ξανά» – «Ξηροκάμπι Σπάρτης» – Κυριακή 9 Απριλίου στις 13:30

Η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό ξανά» με τον Κωστή Ζαφειράκη που μεταδίδεται την Κυριακή 9 Απριλίου στις 13:30 μας μεταφέρει στο Ξηροκάμπι Σπάρτης.

Ξηροκάμπι στο όνομα, στην χάρη όμως είναι Πρασινοκάμπι, κυριολεκτικά και αλληγορικά. Με ρίζες βαθιές μέσα στον χρόνο, που ξεκινούν από τις αρχαίες Μυκήνες, διαπερνούν το Βυζάντιο και φτάνουν ως την σύγχρονη ιστορία.

Ο Κωστής ανακαλύπτει την Κουμουστά, ένδοξη Βυζαντινή πολιτεία κάποτε, ένα χωριό με 2 κατοίκους σήμερα. Με τον Γιάννη, ο οποίος κατασκευάζει αρχαίες λύρες, και την παρέα του ανταμώνουν στο θρυλικό γεφύρι του χωριού. Με την Κατερίνα μαζεύουν άγρια χόρτα γύρω από μια ελιά-σύμβολο, αφού η περίμετρος της ξεπερνάει τα 14 μέτρα. Ο Λεωνίδας αφιερώνει στον πατέρα του το «Μαράθηκαν τα δέντρα». Και οι νοικοκυρές του χωριού μας εξηγούν τα μυστικά της Σπαρτιάτικης κουζίνας, δηλαδή τι είναι το «μπαρδουνιώτικο», το «κατσίκι πρωτογιάχνι», οι «σαμουσάδες»…

Σενάριο-Αρχισυνταξία: Κωστής Ζαφειράκης
Σκηνοθεσία: Κώστας Αυγέρης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Διονύσης Πετρουτσόπουλος
Οπερατέρ: Διονύσης Πετρουτσόπουλος, Μάκης Πεσκελίδης, Νίκος Φυλάτος, Κώστας Αυγέρης
Εναέριες λήψεις: Λευτέρης Παρασκευάς
Ήχος: Λευτέρης Παρασκευάς
Σχεδιασμός γραφικών: Θανάσης Γεωργίου
Μοντάζ-post production: Βαγγέλης Μολυβιάτης
Creative Producer: Γιούλη Παπαοικονόμου
Οργάνωση Παραγωγής: Χριστίνα Γκωλέκα
Β. Αρχισυντάκτη: Φοίβος Θεοδωρίδης

 

Πάνος Σταθακόπουλος βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Πάνος Σταθακόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Πρώιμα χρόνια

Ο Πάνος Σταθακόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε σε επαρχία. Από μικρός, παρουσίασε κλίση στην υποκριτική. Σε ηλικία 12 ετών, αποφάσισε να επαναστατήσει απέναντι στους γονείς του και πήγε στην Τήνο, προκειμένου να φοιτήσει στην Ιερατική Σχολή. Αφού τελείωσε το λύκειο εκεί, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Μετά από αντιρρήσεις των γονιών του και αφού διετέλεσε τη στρατιωτική θητεία του, εν τέλει έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.[1]

Καριέρα

Τα επόμενα χρόνια, ξεκίνησε την καριέρα του, συμμετέχοντας σε αρκετές βιντεοταινίες, που ήταν πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Αυτές ήταν: Καυτά θρανία, Άγιοι Κυπριανός και Ιουστίνη, Απόστολος Θωμάς, Επάγγελμα: Άντρες, Η φλόγα, Παιχνίδι για τρεις, Συζυγικά βραχυκυκλώματα, Αγία Ερμιόνη η ιεραπόστολος, Οι Άγια Σαράντα μάρτυρες, Μια νύφη στη μπανιέρα μου και Ολόχρυσο μανούλι. Στη συνέχεια, έκανε ένα πέρασμα από τον κινηματογράφο, με την ταινία

Το επόμενο θύμα. Ακολούθησαν οι: Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο, Straight Story, Ο γιος του Τσάρλυ και Στα καλά καθούμενα. Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσαν οι συμμετοχές του στην τηλεόραση. Έχει συνεχή παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τελευταίες τις εμφανίσεις του στις σειρές: Εντιμότατοι κερατάδες, Λάκης ο γλυκούλης, Πενήντα πενήντα, Οι Συμμαθητές, Daddy Cool και Έλα στη θέση μου.Τακτική είναι και η παρουσία του στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα έργα: Η τρελή του Σαγιό, Το σώσε, Άμλετ ο Β’, Παράξενο ζευγάρι, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες και Φεγγάρι από χαρτί.

 

Πάνος Σταθακόπουλος: Ο αδερφός που ζήλευε, η κόντρα με τους γονείς του και η τραγική εμπειρία στον στρατό

Ο Πάνος ποτέ δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ με τα προσωπικά του, ούτε και δημιούργησε σκάνδαλα γύρω από την οντότητά του. Ό,τι έκανε το κατέκτησε με κόπο , υπομονή και προσωπικές θυσίες και του αξίζουν πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του.

Αφού τελείωσε το λύκειο ο Πάνος Σταθακόπουλος αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Μετά από αντιρρήσεις των γονιών του και αφού διετέλεσε τη στρατιωτική θητεία του, εν τέλει έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα ήταν δύσκολα, καθώς έμενε σε ένα υπόγειο, που για να δει τον ήλιο έβαζε καρέκλα. Ωστόσο, ο Πάνος Σταθακόπουλος έπλαθε με την φαντασία του τον κόσμο που ήθελε. Από εκεί και μετά όπως λέει ο ίδιος ανέβηκε και σε άλλους ορόφους μέχρι που έφτασε στο ρετιρέ. Αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, το ρετιρέ θα καταλήξει στην τράπεζα και εκείνος πάλι σε υπόγειο…( κάτι που το απεύχομαι γιατί είναι ένας πολύ γλυκός και σεμνός άνθρωπος).

Στο χωριό ασχολιόμουν με αγροτικές δουλειές

Έχω μαζέψει τόνους από πιπεριές, ντομάτες, καρπούζια και φασόλια. Δούλεψα αργότερα σε τυροπιτάδικο στην Πάτρα, ενώ στην Αθήνα έχω δουλέψει σε μαγαζί με πλακάκια, ακόμη και σε πάγκο στην Αιόλου, όπου και διασκέδαζα πολύ με τα δεκάδες εργαλεία και ψιλολόγια που πουλούσαμε. Σε αυτόν τον πάγκο υπήρχε ότι μπορείς να φανταστείς. Από εργαλεία για να φτιάχνεις λουκουμάδες μέχρι μαγικές αλοιφές, που έκαναν την κουζίνα να αστράφτει,είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Η καριέρα στην υποκριτική
Τα επόμενα χρόνια, ο Πάνος Σταθακόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του, συμμετέχοντας σε αρκετές βιντεοταινίες, που ήταν πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή.

Στη συνέχεια, έκανε ένα πέρασμα από τον κινηματογράφο. Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσαν οι συμμετοχές του στην τηλεόραση. Έχει συνεχή παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τελευταίες τις εμφανίσεις του στις σειρές: Εντιμότατοι κερατάδες, Λάκης ο γλυκούλης, Πενήντα πενήντα, Οι Συμμαθητές, Daddy Cool και Έλα στη θέση μου.Τακτική είναι και η παρουσία του στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα έργα: Η τρελή του Σαγιό, Το σώσε, Άμλετ ο Β’, Παράξενο ζευγάρι, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες και Φεγγάρι από χαρτί.

Την ιερατική την έβλεπα ως θέατρο

«Ήμουν στην Ιερατική Σχολή στην Τήνο, για 5 χρόνια. Πέρασα δύσκολα, γιατί πήγα σε ηλικία 13 χρονών, από ένα καπρίτσιο δικό μου, να σηκωθώ να φύγω από το σπίτι μου, από ζήλια για το μεγαλύτερο αδελφό μου, που έφευγε για την Αθήνα εκείνη τη χρονιά. Ζήτησα να φύγω κι εγώ να πάω στην Αθήνα, δεν μπορούσα. Επίσης, ένας ξάδελφος μου είχε πάει στην Πάτμο, για να γίνει παπάς, κι εκεί ζήτησα να πάω μαζί του, να γίνω κι εγώ παπάς, μόνο και μόνο για να φύγω», είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Συνεχίζοντας δε είχε πει ο ηθοποιός: «Το έβλεπα κι εκεί σαν θέατρο, περνούσα καλά. Όπου πάω δημιουργώ το κλίμα για να περάσω καλά. Πολλοί φίλοι μου είναι ιερείς, δάσκαλοι μου είναι μητροπολίτες, ένας άλλος βρίσκεται στο Άγιο Όρος και ήταν διευθυντής στην Αθωνιάδα Σχολή. Αρκετοί συμμαθητές μου είναι ιερείς στην Τήνο.

Γνωστός Έλληνας ηθοποιός αποκαλύπτει: «Δεν αποκλείω τίποτα στη ζωή…ακόμα και το να γίνω ιερέας»

Εκεί ήταν η εφηβεία μου, γαλουχήθηκα, έκανα φίλους. Εκεί οφείλω την καλλιέργεια μου, πέρα από την οικογένεια μου, από τους δασκάλους μου και τα Χρόνια που έμεινα στην Τήνο. Μου έκανε καλό που «πάτησα πόδι» στους δικούς μου τότε και είπα ότι θα πάω εκεί, ασχέτως αν ήξερα ότι θα ακολουθήσω ένα άλλο επάγγελμα. Εκεί κάναμε όλα τα μαθήματα που έκανε το κλασικό σχολείο, αλλά τα περισσότερα ήταν σε θρησκευτικά, βυζαντινή μουσική, δογματική, τελετουργική. Είχα πείσει το διευθυντή, που ήταν ιερομόναχος, πολύ ανοιχτό μυαλό, να κάνω θέατρο, παραστάσεις.

Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα – Τι θα δούμε στο αποψινό επεισόδιο

Έκανα μιμήσεις, έκανα και τον ίδιο τον διευθυντή και το δεχόταν, του άρεσε. Φεύγαμε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι, ενώ τις απόκριες έφευγαν μόνο όσοι είχαν συγγενείς και σπίτι στην Αθήνα κι ερχόμουν. Μια φορά με είχε παρακαλέσει ο διευθυντής να μείνω, να κάνω κάτι για τις απόκριες, παρόλο που ήταν ιερατική σχολή, μου είπε να ντυθώ, να διασκεδάσω τους υπόλοιπους. Αυτός μου έλεγε να πάω σε μια θεατρική σχολή να βρω το δρόμο μου».

Το τελετουργικό το ξέρω, να ψέλνω ξέρω… ποτέ δεν είναι αργά
«Το καλοκαίρι του 2019 είχα πάει στη Μονή της Δίβρης, στην Ηλεία, σε ορεινό χωριό, όπου ήταν εκεί ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, ο οποίος με είχε χειροτονήσει αναγνώστη, το έχω ακόμη αυτό που δίνουν και τώρα πάλι μου είπε τρεις φορές; «θέλεις να σε χειροτονήσω;». Αν έλεγα το «ναι», αυτή τη στιγμή μπορεί να ήμουν με εγκόλπιο. Το ήθελε από τότε να χειροτονηθώ και να με στείλει να έχω σαν έδρα μου την Ανδραβίδα. Έχω πολύ καλή σχέση με την Εκκλησία και με τους ανθρώπους της, πιστεύω, αλλά δεν είμαι εκείνος που θα πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία», είχε πει ο Πάνος Σταθακόπουλος.

Η εμπειρία στο στρατό που του στέρησε τον ύπνο

Ο ηθοποιός είδε μπροστά στα μάτια του να διαμελίζονται δύο άνθρωποι, ένας φίλος του στρατιώτης και ένας ανθυπολογαχός.

«Ήμουν στην αρχή της θητείας μου, γύρω στον ένα μήνα, κι έπρεπε να πάμε να κάνουμε ασκήσεις με πραγματικά πυρά, να ρίξουμε χειροβομβίδα. Ένας φίλος, όσο προλάβαμε να γίνουμε φίλοι στις 30 μέρες που είχαμε γνωριστεί, γιατί κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι, ενώ ήταν η σειρά μου να ρίξω τη χειροβομβίδα, με παρακάλεσε να πάει εκείνος γιατί στο δίπλα “Π” θα πήγαινε ένας άλλος φίλος που κάναμε πλακίτσα.

Πάνος Σταθακόπουλος: “Έχω περάσει πολύ δύσκολα οικονομικά”

Μου είπε «σε παρακαλώ, άσε με να πάω στη σειρά σου να ρίξω εγώ» κι εγώ θα ήμουν στην επόμενη τετράδα. Το λέω κι ανατριχιάζω, γιατί στη θέση του θα βρισκόμουν εγώ» αναφέρει ΤΟ 2019 ο ίδιος.

Ο Πάνος Σταθακόπουλος συγκλονίζει, έχοντας πει: «Για ένα λάθος που δεν καταλάβαμε και δεν μάθαμε ποτέ, ενδεχομένως να ήταν ελαττωματική η χειροβομβίδα ή να την άνοιξαν πριν πάρουν τις εντολές από τον υπεύθυνο, η χειροβομβίδα έσκασε μπροστά στα μάτια μου και σκοτώθηκε ο φίλος μου, ο Γιάννης Ηγεμόνας, όπως και ο ανθυπολοχαγός που ήταν μαζί του».

Όσον αφορά στον τρόπο που το χειρίστηκε ο ηθοποιός είχε αναφέρει: «Εννοείται πως είχα χάσει τον ύπνο μου, κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί και να πιστέψει ότι συνέβη, ότι ο φίλος που ήταν στον ίδιο θάλαμο, ήταν δίπλα μας. Δεν ξέρω αν ήταν λάθος που ρίξαμε με πραγματικά πυρά, γιατί την επόμενη χρονιά άρχισαν να ρίχνουν με εικονικές χειροβομβίδες.

Συγκλονίζει ο Πάνος Σταθακόπουλος: «Διαμελίστηκαν μπροστά μου…»

Αυτό άρχισε να φεύγει πολλά χρόνια μετά και αφού είχα τελειώσει από το στρατό. Στην Καλαμάτα δεν κοιμήθηκα όσο έμεινα, αλλά και μετά, όταν είχα έρθει στο ΚΕΒΟΠ, πήγαινα με φίλους να δούμε τους γονείς του Γιάννη, εδώ στην Αθήνα. Ο τρόπος που το διαχειρίστηκα ήταν ο ίδιος με τον οποίο διαχειρίζομαι πολλά θέματα άσχημα στη ζωή μου, μέσα από το χιούμορ και το θέατρο, έτσι ξορκίζω το κακό».

 

Μιχάλης Ρέππας βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Μιχάλης Ρέππας γεννήθηκε και αυτός το 1959, στις 20 Μαΐου στο Λουτράκι Κορινθίας. Σπούδασε στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα και στη Σχολή Σταυράκου. Ο Μιχάλης Ρέππας εμφανίζεται συχνά και ως ηθοποιός – κυρίως σε δικά τους έργα, ενώ έχει συγγράψει και κυκλοφορήσει ένα δοκίμιο για την αισθητική απόλαυση με τον τίτλο «Τα πορτοκάλια του Σεζάν».[9]Επίσης, έχει σκηνοθετήσει την παράσταση της Σοφίας Μουτίδου «Η Life, το Style και οι εφτά νάνοι» το 2011.

Ο Μιχάλης Ρέππας ως ηθοποιός (δεν αναφέρονται οι εμφανίσεις στα δικά του έργα, ούτε αυτές ως guest)[10]:

https://www.youtube.com/watch?v=Sd4OkcZ0qHY

1985 : «Έλα Βουλή στο τόπο σου», επιθεώρηση του θιάσου Τα παιδιά του Εθνικού»
1986 : «Υπάρχουν και χειρότερα», επιθεώρηση του θιάσου «Τα παιδιά του Εθνικού», στο θέατρο «Περοκέ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Ο Ρέππας μαζί με τους Σπύρο Μεταλληνό, Δημήτρη Τάρλοου, Δήμο Μυλωνά, Χάρη Ρώμα, και Χρήστου Ευθυμίου (όλοι άρτι αποφοιτήσαντες από το Εθνικό θέατρο) γράφουν τα κείμενα και πρωταγωνιστούν.

Μιχάλης Ρέππας: «Δεν θέλω να κλείσει το MEGA»

1987 : κινηματογραφική ταινία «Made in Greece» , – «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο2», – «Η Βαγγελίτσα κατάσκοπος», – «Πρωτάρης στον έρωτα»,- «Τα φτερά του χρήματος», – «Το γαϊτανάκι του έρωτα» (βιντεοταινίες)
1988 : βιντεοταινίες «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο3» – «Το κορίτσι της σοφίτας», – «Τα στραβάδια» – «Βαγγελίτσα ωραία μου κυρία», – «Βαγγελίτσα παρ’ τη γκλίτσα» , «Όρμα Ρένα στην αρένα» – «Σιχτείρια ’88» (θεατρική επιθεώρηση) , – «Φώτα Παρακαλώ… » (παιδική τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1),

 

1989: «Σταύρωση χωρίς ανάσταση» (τηλεοπτικό σήριαλ της ΕΤ1) , – «Φιλιππινέζα σε τιμή ευκαιρίας» – «Επικίνδυνος έρωτας: Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Απρίλη» (βιντεοταινίες)
1990 – «Βουλή Καλλιγραφία» (επιθεώρηση)
1993: -«Ανατομία ενός εγκλήματος», – έπαιξε στο επεισόδιο με τίτλο «Αμόκ»
1995: «Το τρίτο στεφάνι», τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1

Μιχάλης Ρέππας: «Επειδή δεν σκοπεύω να ρεζιλευτώ στα 62 μου, αποφασίσαμε…»

Ο Μιχάλης Ρέππας μίλησε για τη σειρά που ετοιμάζει με τον Θανάση Παπαθανασίου και ήταν αρκετά αιχμηρός για τις σειρές με πολλά επεισόδια.

«Του χρόνου την άνοιξη θα ξεκινήσουμε τα γυρίσματα αλλά δεν είναι ακόμη αποφασισμένο αν θα κάνουμε τις μοδίστρες ή ένα άλλο πρότζεκτ που έχουμε υπόψη. Δεν έχουμε κλείσει σε ποιο κανάλι θα παίξει το σίριαλ. Επειδή δεν σκοπεύω να ρεζιλευτώ στα 62 μου, αποφασίσαμε να γράψουμε όλα τα επεισόδια τα οποία δεν θα είναι και άπειρα, άντε το πολύ να είναι 20 και μετά θα γίνει ένα σωστό γκρουπάρισμα για να γίνει ένα όσο πιο σωστό γύρισμα. Όταν ένας Έλληνας συνάδελφος πρέπει να ετοιμάσει 150 επεισόδια και ο Θεός ο ίδιος να είναι και πάλι θα αστοχήσει»

 

Μιχάλης Ρέππας: Η κρίση ηλικίας και ο λόγος που δεν απέκτησε ποτέ παιδί

Τον Μιχάλη Ρέππα υποδέχτηκε στο «The 2Night Show» το βράδυ της Πέμπτης ο Γρηγόρης Αρναούτογλου. Ο ταλαντούχος ηθοποιός και σεναριογράφος, αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, άγνωστες πτυχές της προσωπικής του ζωής. Ο ίδιος περιέγραψε την κρίση ηλικίας που βίωσε, αλλά και πώς, τελικά, την ξεπέρασε. Παράλληλα εξήγησε γιατί δεν θέλησε ποτέ να γίνει πατέρας.

 

Σχετικά με την κρίση ηλικίας που έπαθε στα 47, ο Μιχάλης Ρέππας τόνισε: «Συμβαίνουν πολλά και τίποτα. Για κάθε άνθρωπο έρχονται κάποιες κομβικές στιγμές. Εγώ στα 47 έπαθα κρίση ηλικίας. Εκείνη είναι η στιγμή που αναγνωρίζεις τη φθαρτότητά σου, τη θνητότητά σου, ότι όλα κάποτε τελειώνουν και πρέπει να συμβιβαστείς ότι έχεις περάσει σε μια άλλη φάση. Για δύο-τρεις μήνες έπαθα μελαγχολία. Είναι η ξαφνική απώλεια νοήματος.

Ρέππας – Παπαθανασίου: Η απόφασή τους για “Τρεις Χάριτες” και “Δις εξαμαρτείν”!

Γίνονται όλα ασπρόμαυρα, δεν έχεις επιθυμία για τίποτα, χάνει το νόημα το καθετί. Και μετά σαν να πήραν από μόνα τους πάλι χρώμα, ένιωσα σαν να αντέδρασε το σώμα μου. Εγώ μπήκα στα 30 σε ένα ασανσέρ και αυτό δεν σταμάτησε ποτέ. Όταν έγινε και το “Safe Sex” είπα μέσα μου ότι έγιναν αυτά που ήθελα, τώρα;».

 

Αποκαλύπτοντας ποια ήταν η χειρότερη στιγμή της ζωής του, ο Μιχάλης Ρέππας εξήγησε: «Όταν μου ανακοίνωσε ο μπαμπάς μου ότι, για να συνεχίσω τις σπουδές μου, πρέπει να δουλέψω, ήταν η χειρότερη είδηση που άκουσα ποτέ. Εγω ήμουν στο μαθηματικό τότε. Εκείνη την ώρα αισθάνθηκα ότι η καρέκλα θα σπάσει από το βάρος μου. Το μόνο που χρεώνω στους γονείς μου, είναι ότι δεν μας είχαν μάθει ότι πρέπει να εργάζεσαι για να βγάζεις λεφτά.

Ρέππας-Παπαθανασίου: «Κακώς ψάχνουν κάποιοι θεατές που ψάχνουν αντιστοιχίες με πραγματικά πρόσωπα»

Δεν το είχα καταλάβει. Ξαφνικά αισθάνθηκα σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, αλλά δεν το έδειξα. Είμαι ψυχρός στις αντιδράσεις μου κυρίως όταν στενοχωριέμαι. Η στενοχώρια δεν μου φέρνει δάκρυα, η ευτυχία μου φέρνει. Η πρώτη μου δουλειά ήταν γκαρσόν. Οι γονείς μου ήταν πολύ ακατάδεκτοι άνθρωποι. Δεν μου στερούσαν τίποτα και δεν θα ζητούσαν τίποτα από το παιδί τους».

Όσον αφορά την απόφαση να μην γίνει μπαμπάς, ο Μιχάλης Ρέππας αποκάλυψε: «Δεν θέλησα να γίνω ποτέ μπαμπάς. Αν έρθεις στο σπίτι μου θα δεις ότι έχω μια μεγάλη βεράντα αλλά καθόλου λουλούδια. Δεν μπορώ να έχω ευθύνη για κάτι ζωντανό, ακόμα και για τα λουλούδια».

Βάσω Γουλιελμάκη βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η Βάσω Γουλιελμάκη (Θεσσαλονίκη 27 Φεβρουαρίου 1970) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών και θεατρικών παραστάσεων, ενώ έχει παίξει και σε αρκετές ταινίες.

Βάσω Γουλιελμάκη
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση Βασιλεία Γουλιελμάκη
27 Φεβρουαρίου 1970 (55 ετών)
Θεσσαλονίκη
Κατοικία Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνίδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Ελληνικά
Ομιλούμενες γλώσσες Ελληνικά
Εκπαίδευση Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Σπουδές Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα Ηθοποιός
Αξιοσημείωτο έργο Ο κακός βεζύρης Στο παρά 5 Ανατομία ενός εγκλήματος
Οικογένεια
Σύζυγος Σωκράτης Αλαφούζος
(2001-2008)
Τέκνα Μαρίλια Αλαφούζου
Εν ενεργεία 1992-σήμερα

Βιογραφικό
Κατά την παιδική της ηλικία έκανε πρωταθλητισμό στη ρυθμική γυμναστική και αυτή η δραστηριότητά την οδήγησε στην επιθυμία να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό, αλλά τελικά αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου και πέρασε. Μετά την αποφοίτηση της μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Τηλεόραση:

 

Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε μέσα από τη παιδική σειρά της ΕΡΤ2, <<Κάπου κάπως κάποτε 1988>> βλεπετε [1], και έπειτα στην σειρά «Το Φάντασμα» όπου είχε ένα μικρό ρόλο. Ακολούθησαν δυο guest εμφανίσεις στις σειρές Οι Απαράδεκτοι και «Εξ αδιαιρέτου». Το 1992 συμμετείχε σε τρία επεισόδια της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος. Οι πρώτοι της πρωταγωνιστικοί ρόλοι της ήρθαν στις σειρές Βανίλια σοκολάτα και Κωστής Παλαμάς. Έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την σειρά Ο κακός βεζίρης ως Πολυξένη Αρχοντάκη. Ακολούθησαν πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις με πιο γνωστές αυτές στις σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Το Κόκκινο Δωμάτιο και Στο Παρά 5.

Βάσω Γουλιελμάκη για την ακύρωση του «Ζητείται ψεύτης»: «Έχω πάθει σοκ! Με έχουν αφήσει Χριστουγεννιάτικα χωρίς δουλειά»

Τα παιδικά και νεανικά χρόνια
Κατά την παιδική της ηλικία έκανε πρωταθλητισμό στη ρυθμική γυμναστική και αυτή η δραστηριότητά την οδήγησε στην επιθυμία να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό, αλλά τελικά αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου και πέρασε. Μετά την αποφοίτηση της μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα όπου κατοικεί μέχρι σήμερα.

Η ίδια είχε πει στην Espresso για τα παιδικά της χρόνια: “Τα θυμάμαι με χαρά, με νοσταλγία, με συγκίνηση. Αισθάνομαι ότι τα είχα όλα, σκέφτομαι ότι δεν μπορεί, αφού δεν ήμουν πλούσια, κι όμως ποτέ δεν το αισθάνθηκα αυτό! Μόνο αγάπη πήρα και αναπολώ αυτές τις όμορφες, ξένοιαστες μέρες! Γεμάτες παιχνίδι, παιχνίδι, παιχνίδι… Γεμάτες αθωότητα, παιδικότητα, προσμονή, χαρές, γέλια, όνειρα”.

Βάσω Γουλιελμάκη: Η απάντησή της για τις αρετουσάριστες φωτο με μπικίνι στο Instagram

Η πορεία στην υποκριτική
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε μέσα από τη παιδική σειρά της ΕΡΤ2, <<Κάπου κάπως κάποτε 1988>> και έπειτα στην σειρά «Το Φάντασμα» όπου είχε ένα μικρό ρόλο. Ακολούθησαν δυο guest εμφανίσεις στις σειρές Οι Απαράδεκτοι και «Εξ αδιαιρέτου». Το 1992 συμμετείχε σε τρία επεισόδια της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος. Οι πρώτοι της πρωταγωνιστικοί ρόλοι της ήρθαν στις σειρές Βανίλια σοκολάτα και Κωστής Παλαμάς. Ακολούθησαν πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις με πιο γνωστές αυτές στις σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Το Κόκκινο Δωμάτιο και Στο Παρά 5.

Μπήκαμε στο προφίλ της Βάσως Γουλιελμάκη και την αγαπήσαμε ακόμη περισσότερο (photos)

Ο έρωτας ήταν και θα είναι κινητήρια δύναμη
Από το 2001 έως το 2008 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Σωκράτη Αλαφούζο με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρίλια.

Η Βάσω Γουλιελμάκη προχώρησε τη ζωή της κάνοντας σχέση με τον Χρήστο Γιάνναρη με τον οποίο όμως δήλωσε πως χώρισε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε.

Με εξομολογητική διάθεση η γνωστή ηθοποιός στην κάμερα του Happy Day αναφέρθηκε στην περίοδο της εγκυμοσύνης της, τον πρώην σύζυγο της Σωκράτη Αλαφούζο, την κόρη της αλλά και την… ελευθερία της.

«Στην εγκυμοσύνη είχα πάρει 12 κιλά, έτρωγα ότι πιο βρώμικο. Έβαζα άπειρο λεμόνι, σε σημείο να μην μπορεί κανείς να φάει μαζί μου» ανέφερε αρχικά η Βάσω Γουλιελμάκη.

 

Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Ήταν 15Αύγουστος. Σηκώθηκα το πρωί και έκανα το τέστ. Το έδωσα στον Σωκράτη να το δει και άκουσα “μωρό μου είσαι έγκυος”. Άρχισα να ουρλιάζω, να κλαίω… Φώναζα “είμαι έγκυος” και ήρθε όλο το χωριό σπίτι.

Όταν πήγαμε στην Εκκλησία όλοι ξέρανε το μυστικό μου» είπε και πρόσθεσε: «Η κόρη μου τώρα είναι 16 ετών. Η σχέση μας έχει περάσει πολλές φορές κρίση. Την περίοδο του διαζυγίου ήταν πολύ δύσκολα. Όταν έχεις συνηθίσει και τους δύο γονείς είναι δύσκολες οι ισορροπίες.

Βάσω Γουλιελμάκη: Αυτή τη φωτογραφία της πρέπει να τη δείτε

Ο Σωκράτης μένει μόνιμα στην Αμερική. Αν όλα πάνε καλά, η Μαρίλια θα σπουδάσει στο εξωτερικό».

Τέλος, η Βάσω Γουλιελμάκη είπε: «Η κόρη μου δεν έχει λόγο στην προσωπική μου ζωή, αλλά έχει άποψη. Αυτή την περίοδο είμαι ελεύθερη».

Ότι μας κάνει χαρούμενους είναι αυτό που μας ισορροπεί. Εγώ, η θάλασσα, η χαλάρωση, οι όμορφοι άνθρωποι δίπλα μου, το παιδί μου που μεγαλώνει, η μητέρα μου που με προσέχει από ψηλά… σ’ ευχαριστώ ζωη!

 

Ο χρόνος δεν με φοβίζει
“Δεν με φοβίζει, γιατί μεγαλώνω όμορφα όχι έξω μου αλλά μέσα μου, λέει η Βάσω Γουλιελμάκη. Αισθάνομαι ότι δεν κουβαλώ αρρώστιες, είμαι υγιής, έχω χαρά και, ό,τι κι αν με φοβίσει και με ρίξει, θα ξανασηκωθώ. Δεν με φοβίζει τίποτε, ένα έχω, την υγεία μου. Είμαι της άποψης ότι πρέπει να μην καθησυχαζόμαστε. Πρέπει να μαχόμαστε πάντα για τα πιστεύω μας, για τους ανθρώπους μας, για όσα έχουμε επιλέξει να υπάρχουν στη ζωή μας”.

Έλενα Μεγγρέλη βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Απόφοιτος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Υποκριτική του Τμήματος Θεάτρου του Α.Π.Θ. Από το 2018 μέχρι και σήμερα είναι εμψυχώτρια στο πρόγραμμα « Το Θέατρο στο Νέο Σχολείο» του Εθνικού Θεάτρου.

Σκοτεινή Θάλασσα – Πρεμιέρα απόψε για τη νέα δραματική σειρά του MEGA

Με την oμάδα Le Cirque Petit περιόδευσε στην Ελλάδα και το εξωτερικό δίνοντας παραστάσεις σε πλατείες, δρόμους, θέατρα, εργοστάσια, σχολεία και νοσοκομεία. Έλενα Μεγγρέλη πρωταγωνιστεί στην αστυνομική σειρά του Mega, «Σκοτεινή θάλασσα».

Η ηθοποιός σε συνέντευξή της μίλησε για το πώς ήταν παιδί, για το αν έχει φοβίες και ποιες είναι αυτές, αλλά και για τα μαθήματα που της έδωσε η καραντίνα.

Πώς προέκυψε τελειώνοντας το σχολείο να σπουδάσεις Κοινωνιολογία;

Κατά τύχη. Συμπλήρωσα το μηχανογραφικό προς μια θεωρητική κατεύθυνση. Κι έκατσε αυτή η σχολή. Για την ακρίβεια, δεν πίστευα ότι θα περνούσα οπουδήποτε, γιατί ήμουν μια μέτρια μαθήτρια. Ημουν πολύ ζωηρή. Απλά τα έπαιρνα εύκολα από τους καθηγητές. Δεν καθόμουν να διαβάσω με τις ώρες.

Τι παιδί ήσουν;

Μάλλον έζησα μια ροκ εφηβεία. Μου άρεσε οτιδήποτε ήταν εκτός πλαισίων. Μηχανάκια, παρέες στις πλατείες. Ετσι, κάποια στιγμή γνώρισα μια παρέα φίλων με τους οποίους στήναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις τσίρκου. Υστερα αυτό έγινε δουλειά. Κάναμε show σε επιδείξεις μόδας, σε ξενοδοχεία, σε πάρτι, σε γιορτές, σε δήμους, όπου μπορείς να φανταστείς. Κάπως έτσι προέκυψε η επιθυμία να ασχοληθώ με το θέατρο.

Βασίλης Μηλιώνης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Tι είναι για σένα το τσίρκο;

Εχει μια κακή έννοια το τσίρκο. Αλλά δεν είναι έτσι. Απαιτεί πειθαρχία. Η ζωή μπορεί να γίνει τσίρκο, αλλά είναι και η φράση του τραγουδιού «η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι». Πάντως, ως τέχνη απαιτεί αυστηρή προπόνηση, να ξεπερνάς τα όρια, να αλλάζεις ρόλους και μάσκες, να γίνεσαι κάποιος άλλος.

Εσύ φοράς μάσκες στη ζωή σου;

Υπάρχει μια θεωρία στην Κοινωνιολογία που λέει πως όλοι είμαστε ρόλοι, εκτός από ης στιγμές που είμαστε μόνοι μας. Και εννοείται πως έχω διαφορετικούς ρόλους, γιατί απέναντι σε κάθε κατάσταση και σε κάθε άνθρωπο φέρεσαι διαφορετικά. Δεν είμαι η ίδια όταν πάω σε μια πρόβα, όταν είμαι μ’ έναν σύντροφο, όταν δίνω μια συνέντευξη, όταν κάνω μάθημα. Κάθε μέρα όλοι μας παίζουμε έναν ρόλο. Είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.

Εχεις φοβίες και ποιες είναι αυτές;

Φοβάμαι πολύ τις κατσαρίδες. Φοβάμαι μην πάθει κάποιος δικός μου κάτι και τώρα με τον covid άρχισα να φοβάμαι την έννοια του εγκλεισμού. Το ότι δεν μπορώ να φύγω από κάπου ανά πάσα στιγμή. Επειδή κάνω μαθήματα θεάτρου σε παιδιά, με δυσκόλεψε η τηλεργασία. Είχα βαρεθεί να κυκλοφορώ συνέχεια στο σπίτι με τις φόρμες. Βούλιαξα στη μαυρίλα, στον τρόμο και κάποια στιγμή, γιατί κάθε κακό έχει και ένα καλό, αποφάσισα να αλλάξω τη σκέψη μου και το συναίσθημα μου. Γιατί η σκέψη παράγει το συναίσθημα.

Ανακάλυψα ότι είχα δυνάμεις που δεν ήξερα. Οπως το να πέφτω, αλλά να έχω και τα κότσια, αν θες, να μπορώ να σηκωθώ. Ολο το σκοτάδι αυτό μου γύρισε ανάποδα στο μυαλό και άρχισα να ντύνομαι, να βάφομαι και να φοράω γόβες με τακούνια για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Με φουλ λαμπερό ντύσιμο, να περιμένω στην ουρά για τα τυριά. Πήγαινα στη λαϊκή και φορούσα βραδινό φόρεμα. Ηταν ή μάλλον ήμουν μια πολύ σουρεαλιστική εικόνα, αν και ζούσαμε και ζούμε όλοι μια πολύ σουρεαλιστική πραγματικότητα. Και αν και είχα χρόνο να σκεφτώ, το μόνο που κατάλαβα απ’ όλο αυτό είναι πως τα πάντα στη ζωή μπορούν να ανατραπούν. Πως δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τίποτα και η ζωή είναι με τους όρους της και όχι μ’ αυτά που εσύ σχεδιάζεις.

Τι μαθήματα σου έδωσε η καραντίνα;

Ετυχε να χωρίσω λίγο πριν από την καραντίνα, μετά από μια σχέση 10 χρόνων. Τότε δεν το είχα πάρει τόσο επίπονα, γιατί έπαιζα στο θέατρο. Οπότε ήμουν σ’ ένα διαρκές τρέξιμο. Οταν όμως κλειστήκαμε μέσα και έμεινα αναγκαστικά με τον εαυτό μου, τότε ουσιαστικά συνειδητοποίησα ότι μετά από 10 χρόνια ήμουν μόνη μου. Κι εκεί πόνεσα. Εκεί έκλαψα για το τέλος της σχέσης μου. Ταρακουνήθηκα. Αλλά ευτυχώς, αμέσως ζήτησα βοήθεια. Βγήκα πολύ πληγωμένη και ευάλωτη και εκεί ήρθαν οι φίλοι και με βοήθησαν, δεν γινόταν, να το ξεπεράσω χωρίς αυτούς. Και ήμουν τυχερή, γιατί βρήκα ανθρώπους που με βοήθησαν σε όλα τα επίπεδα. Είχα οικονομική, ψυχολογική, οποιαδήποτε υποστήριξη.

Σκοτεινή Θάλασσα: Η νέα δραματική σειρά μυστηρίου κάνει απόψε πρεμιέρα

Κανένας φίλος μου δεν μου αρνήθηκε το παραμικρό. Και τους αγαπώ γι’ αυτό. Γιατί η αγάπη και η συμπαράσταση δεν είναι δεδομένες. Επίσης άλλο ένα θετικό μέσα από το αρνητικό. Ανακάλυψα ότι έχω ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά και νοιάζονται. Και άλλο ένα θετικό ακόμα. Φοβόμουν πολύ τη μοναξιά και μέσα στην καραντίνα, στην απομόνωση και τον χωρισμό αγκάλιασα τον φόβο μου, συμφιλιώθηκα μαζί του, τον είδα κατάματα και έμαθα να αγαπώ τη μοναξιά. Πλέον δεν είναι φόβος, είναι φίλη μου. Εβλεπα τη μοναξιά ως τιμωρία, τώρα κατάλαβα πως μερικές φορές μπορεί να είναι και ευλογία. Καθόμουν άπειρες ώρες και κοίταζα τον ήλιο από το παράθυρο και αισθανόμουν την απόλυτη πληρότητα. Απόλυτα ευλογημένη, πως είναι καλύτερα που είμαι μόνη μου.

Έλενα Μεγγρέλη: «Ονειρεύομαι τη στιγμή που όλοι θα γιορτάζουν την αγάπη ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας»

Χαμογελαστή, ευγενική, αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους της και να διαλύει τα γκρίζα σύννεφα που κατά καιρούς εμφανίζονται φτιάχνοντας τη δική της άνοιξη ακόμα και μέσα στον χειμώνα, η Έλενα Μεγγρέλη θυμίζει ηρωίδα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι. Ζει στο κέντρο, της αρέσει να διαβάζει, προσπαθεί να βλέπει 1 θεατρική παράσταση κάθε εβδομάδα, λατρεύει να κοιτά τον κόσμο από ψηλά και νιώθει ευγνώμων που μπορεί να κάνει αυτό που αγαπά, να ασχολείται με την υποκριτική.

Την συναντήσαμε στον λόφο Αρδηττού ένα απόγευμα Παρασκευής και μας μίλησε με μεγάλη χαρά για τον ρόλο της και αρκετό ενθουσιασμό για τα Αλβανικά που χρειάστηκε να μάθει. Μας είπε ακόμα για τις παραστάσεις που έδινε στον δρόμο πριν χρόνια, τη ζωή πάνω σε ξυλοπόδαρα αλλά και το πόσο την επηρεάζουν όσα συμβαίνουν γύρω μας, από τον κορονοϊό μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία.

 

Πως προέκυψε η συμμετοχή σου στη “Σκοτεινή θάλασσα”;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει πολλή τηλεόραση. Είχα κάνει πριν χρόνια στις “Καλές δουλειές” έναν μικρό ρόλο με την Ρένα Εσκενάζυ. Μετά έκανα τις “Ηρωίδες” που παρότι ήταν μια πάρα πολύ ωραία σειρά είχε άδοξο τέλος. Και τώρα ήρθε η ΄”Σκοτεινή θάλασσα”. Χτύπησε το τηλέφωνό μου μέσα στην καραντίνα – δε θυμάμαι σε ποια ακριβώς φάση γιατί έχω χάσει λίγο την αίσθηση του χρόνου – ήταν η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι θα ήθελε να κάνω δοκιμαστικό για δυο ρόλους. Ο ένας ήταν η Ναταλία.

 

Έστειλα το tape μου αλλά πέρασε πάρα πολύς καιρός οπότε φαντάστηκα ότι δεν έπαιζε το ενδεχόμενο να με πάρουν. Μετά από αρκετό καιρό χτύπησε τελικά το τηλέφωνο και ήταν πάλι η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι πήρα τον ρόλο της Ναταλίας. Έκανα μια ανάγνωση με τον Γρηγόρη Καραντινάκη, τον Βασίλη Καρφή και τους άλλους συντελεστές και κάπως έτσι έκλεισε αυτή η τόσο όμορφη δουλειά.

Επομένως δεν ήταν επιλογή σου να μην κάνεις πολύ τηλεόραση;

Όχι, ήταν κάτι που έτυχε. Δεν είναι κάτι που επεδίωξα, απλά έτυχε.

Η σύμπραξη με την Ναταλία πως είναι; Μοιάζει να είναι ένας κόντρα ρόλος στην Έλενα,

Ναι ισχύει. Τη Ναταλία όμως την συμπάθησα εξ αρχής. Η Ναταλία είναι ένας άνθρωπος που έχει ένα ιδεώδες και έναν “στόχο” που τον εξυπηρετεί μέχρι τέλους χωρίς όμως να πατά επί πτωμάτων. Για εκείνη, το παν ήταν να κάνει οικογένεια. Επειδή αυτό ερχόταν σε κόντρα με τη σεξουαλική της ταυτότητα, βρήκε έναν τρόπο με τον Ηρακλή που είχε το αντίστοιχο “εμπόδιο” μέσα από την αγάπη, να το ξεπεράσουν και να καταφέρουν να δημιουργήσουν μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Η οικογένειά τους, πέρα από τα ψέματα και τις ίντριγκες που συμβαίνουν λόγω της εξαφάνισης της Άννας, είναι πολύ ευτυχισμένη. Έχουν μια ποιότητα ζωής η Ναταλία, ο Ηρακλής και τα παιδιά τους.

Το γεγονός όμως πως κρύβεται από τον περίγυρό της δεν την κάνει να αισθάνεται και μια καταπίεση;

Ναι αλλά δεν κρύβεται από τον σύντροφό της. Εκεί είναι και η συμπάθειά μου απέναντί της. Δεν το επικροτώ σε καμία περίπτωση αλλά το βρίσκω με έναν τρόπο συγκινητικό το ότι ένας άνθρωπος που είχε μια δυσκολία, βρήκε έναν άλλο άνθρωπο που είχε μια αντίστοιχη δυσκολία, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και μαζί δημιούργησαν μια πολύ όμορφη οικογένεια. Σίγουρα θα ήταν πολύ πιο γενναίο από την πλευρά και των δυο, να είναι ανοιχτοί από την αρχή για τη σεξουαλικότητά τους, να βγουν από τη ντουλάπα και να πουν “αυτοί είμαστε”.

Επειδή η ελληνική κοινωνία όμως, ακόμα και σήμερα, θεσμικά και νομοθετικά δεν δίνει βήμα για τη δημιουργία οικογένειας στους ομοφυλόφιλους , βρίσκω συγκινητική τη “συμμαχία” αυτών των δυο ατόμων να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ συγκινητικό το ψέμα ή το “κρύψιμο¨ της σεξουαλικής ταυτότητας κάποιου.

Κατά τα άλλα, ονειρεύομαι τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος θα βιώνει ανοιχτά τη σεξουαλικότητά του και θα γιορτάζει την αγάπη του και την οικογένειά του ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας.

Η Έλενα έχει κοινά στοιχεία με την Ναταλία;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω πολλά κοινά με την Ναταλία. Αυτό όμως που έχουμε κοινό είναι πως ακόμα και όταν κάτι που θέλουμε να κάνουμε φαντάζει αδύνατο, τελικά θα βρούμε έναν άλλο τρόπο για να το πετύχουμε. Άλλωστε, όπως έχει πει και ο Ελύτης, “την Άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις”. Αυτό είναι το μότο μου στη ζωή. Σίγουρα δεν το κάνω τόσο πετυχημένα όσο η Ναταλία αλλά, το προσπαθώ.

Το όνειρο της Ναταλίας όπως σου είπα ήταν η δημιουργία οικογένειας. Θέλει κότσια να κάνεις οικογένεια, θέλει κότσια να φέρεις παιδιά και να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις της συνέπειες αν κάποια στιγμή αυτό που έχεις χτίσει καταρρεύσει. Η Ναταλία είναι ένας άνθρωπος που φαίνεται πως, αν αυτό που έχει φτιάξει με τον Ηρακλή καταρρεύσει κάποια στιγμή, θα έβγαινε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Ναι μεν κρύβεται αλλά το κάνει τόσο όσο ώστε να προστατεύσει τα παιδιά της και αυτό που έχει δημιουργήσει. Αν κάποια στιγμή όλο αυτό καταρρεύσει, μπορεί να σταθεί και να πάρει την ευθύνη και να εξηγήσει σε όλους και κυρίως στα παιδιά της γιατί έκανε ότι έκανε.

Όντας με τον Ηρακλή, η Ναταλία δεν αποποιείται τη σεξουαλικότητά της. Συνεχίζει να έχει σεξουαλική ζωή όπως και εκείνος. Στο συντροφικό πλαίσιο είναι καθαροί και ανοιχτοί ο ένας με τον άλλον και αυτό προσωπικά το θεωρώ σπουδαίο στη μεταξύ τους σχέση. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν οικογένειες φτάνουν να περνάνε τα χρόνια, να τελειώνουν σχέσεις και ζωές και να μην έχουν γνωριστεί ποτέ οι άνθρωποι ουσιαστικά μεταξύ τους. Η Ναταλία και ο Ηρακλής μπορεί να λένε ψέματα στους άλλους αλλά μεταξύ τους είναι απόλυτα ειλικρινείς και δεν έχουν απωθημένα.

Στην εξαφάνιση της Άννας η Ναταλία έχει παίξει κάποιον ρόλο;

Αυτό δε μπορώ να το πω ακόμα. Θα τα πούμε οκτώ επεισόδια μετά.

Στη σειρά βλέπουμε τη Ναταλία να είναι αρκετά προστατευτική με την Άννα και να κρατά τα μυστικά της ακόμα και όταν εκείνη έχει πια εξαφανιστεί, Εσύ με τους φίλους σου πως είσαι;

Aυτό είναι κάτι που μου αρέσει στην Ναταλία. Είναι αρκετά προστατευτική με τα παιδιά της, την ιδιωτική της ζωή, τις σχέσεις, τους φίλους της… Προσπαθώ να είμαι προστατευτική με τους φίλους μου. Τελευταία, έχω αρχίσει να γίνομαι προστατευτική και με τον εαυτό μου, κάτι που δεν είχα. Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις. Την οικογένεια δεν τη διαλέγεις, τους εραστές ψυχολόγοι και ψυχίατροι λένε ότι δεν τους διαλέγεις, τους φίλους όμως τους διαλέγεις. Γι’ αυτό προσπαθώ να είναι πολύ προστατευτικοί μαζί τους όπως είναι και εκείνοι με εμένα.

Αυτό το κατάλαβα όταν δυο χρόνια πριν πέρασα μια πολύ μεγάλη δυσκολία και κατάλαβα ότι τελικά δεν ήμουν μόνη μου. Ήταν εκεί όταν χρειάστηκαν ένα δίχτυ προστασίας. Χωρίς να τους το ζητήσω, ήταν εκεί και με έπιασαν όταν έπεσα.

Η ενασχόλησή σου με το θέατρο, αν δεν κάνω λάθος, ξεκίνησε όταν ήσουν ακόμη στο σχολείο και πήρες μέρος σε μια πειραματική θεατρική ομάδα. Τι σε έκανε να μπεις σε αυτή την ομάδα;

Ήταν μια τυχαία συγκυρία. Δεν ήμουν από “καλλιτεχνικό” σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν δημοσιογράφος και η μητέρα μου δημόσιος υπάλληλος. Η ιδέα της μεταμόρφωσης μέσα από τους ρόλους μου δημιούργησε μια αίσθηση χαράς και οικειότητας. Γενικότερα είμαι πολύ εσωστρεφής σαν άνθρωπος. Όταν βρίσκομαι μέσα σε ένα πλαίσιο και μου δώσεις μια οδηγία, είμαι πιο άνετη και χαλαρή, πιο δημιουργική.

Όλο ξεκίνησε πολύ αφύσικα αλλά πολύ οργανικά σαν πορεία. Μαζευόμασταν, ντυνόμασταν και αυτοσχεδιάζαμε. Έλεγε ο ένας, άνοιγε ένας άλλος ένα βιβλίο και ψάχναμε, παίρναμε ένα ερέθισμα, φτιάχναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις.

Παίζατε και στον δρόμο…

Ναί! Ήταν πολύ παράδοξη η αρχή αλλά πολύ μαγική και πολύ συλλογική. Ο καθένας έφερνε το δικό του στοιχείο και τις δικές του ιδέες και τα ενσωματώναμε στην παράσταση, τα δοκιμάζαμε, τα απορρίπταμε. Κάποιοι φίλοι είχαν πάει σε ένα σεμινάριο στην Γαλλία – αυτό τότε θεωρούνταν πολύ μεγάλο πράγμα – και ξαφνικά κάναμε όλοι σωματικό ζέσταμα.

Πόσο διαφορετικό είναι το να παίζεις στον δρόμο από το να παίζεις στη σκηνή ενός θεάτρου;

Έχω πολλά χρόνια να παίξω στον δρόμο. Δε συγκρίνονται αυτά τα δυο. Στον δρόμο δεν έχεις παρασκήνια. Το παρασκήνιό σου είναι η ενέργειά σου. Το παίζω/δεν παίζω είναι η στιγμή που θα πατήσεις διαφορετικά στο πεζοδρόμιο ή την πλατεία και θα βάλεις με έναν νοητό τρόπο τα όρια της “¨σκηνής” σου. Είναι επίσης πολύ διαφορετικό γιατί στον δρόμο οι παρεμβάσεις, οι παρεμβολές, οι αντιδράσεις, μπορεί να είναι από τις πιο συγκινητικές μέχρι τις πιο αυθάδεις. Είναι απρόβλεπτος ο δρόμος.

Στο θέατρο θα πας, θα παίξεις, θα τελειώσεις και, ή θα σε χειροκροτήσουν ή θα σε γιουχάρουν. Δε θα ανέβουν στη σκηνή, ούτε θα σου πετάξουν κάτι. Ο δρόμος έχει ένα απρόβλεπτο κομμάτι και ένα κομμάτι πολύ πολιτικό. Είναι μια πολιτική πράξη το να πεις, “εγώ τώρα παίρνω ένα κομμάτι από τον δημόσιο χώρο και κοιτάξτε με, ακούστε με”.

Λίγο μετά νομίζω ασχολήθηκες και με τα ξυλοπόδαρα. Πως είναι να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά και πόσο εύκολο είναι να ισορροπήσεις εκεί πάνω;

Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά. Είναι μαγικό. Μαγικό είναι επίσης να έχεις αυτή την αίσθηση της ισορροπίας γιατί, κάθε δευτερόλεπτο μπορείς να τσακιστείς και κάθε δευτερόλεπτο που δεν τσακίζεσαι, ανεβάζει την αδρεναλίνη σου και σε κάνει να νιώθεις μια άλλου είδους ικανοποίηση.

Σαν άνθρωπος είμαι πολύ αδέξια. Με έναν περίεργο όμως τρόπο πάντα το είχα με την ισορροπία. Μπορεί λοιπόν πατώντας στη γη να μην τα πηγαίνω καλά αλλά, με τα ξυλοπόδαρα και την ισορροπία το είχα και είναι κάτι που μου έχει μείνει. Μου αρέσει να ανεβαίνω σε ψηλά κτήρια, να σκαρφαλώνω. Μου αρέσει να κοιτάω από ψηλά. Είμαι και μικροκαμωμένη, οπότε το να κοιτάω τα πράγματα από ψηλά πάντα μου έδινε μια διαφορετική θέαση. Θυμάμαι ότι μου άρεσε να δουλεύω με τα ξυλοπόδαρα στις συναυλίες, γιατί είχα πάντα την καλύτερη θέα.

Σου λείπει αυτό;

Ναι, μου λείπει. Μου λείπει η αίσθηση του να είμαι κάπου ψηλά. Κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι κάνω ξυλοπόδαρα και βλέπω τα πάντα από πολύ ψηλά.

Εργάστηκες όμως και στο παιδικό θέατρο.

Ναι, η πρώτη μου δουλειά ήταν σε μια παράσταση για παιδιά, στο τρένο στο Ρουφ. “Η Κοντορεβυθούλα” λεγόταν η παράσταση. Γινόταν μια ακρόαση. Εμένα μου την έστειλε ένας φίλος και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Η Τατιάνα Λύγαρη ζητούσε ένα κορίτσι για τον ρόλο της Κοντορεβυθούλας. Πήγα στην ακρόαση αλλά, νόμιζα ότι δεν τα έχω πάει καλά. Το βαγόνι μου θύμισε πολύ τον δρόμο και άρχισα να παίζω με την αίσθηση ότι βρίσκομαι στον δρόμο.

Ήμουν παντού σε όλο το βαγόνι. Μόνο στο ταβάνι δεν είχα σκαρφαλώσει. Όταν έφυγα, είχα την αίσθηση ότι δεν τα πήγα καλά γι΄αυτόν τον λόγο. Με πήρε όμως τηλέφωνο η Τατιάνα Λύγαρη και μου είπε ότι πήρα την πρώτη μου δουλειά. Εκεί έπαιξα ακόμα μια παράσταση, “Τα παιδιά που έβλεπαν τα τρένα να πετούν”. Η συνεργασία μας θα συνεχιστεί φέτος σε μια παράσταση για ενήλικες αυτή τη φορά.

Τα παιδιά είναι πιο αυστηροί κριτές από τους ενήλικες;

Τα παιδιά είναι πιο αυθόρμητα. Θα πουν κάτι, την ώρα που συμβαίνει, ακριβώς όπως το σκέφτονται. Μοιάζει λίγο με τον δρόμο. Ένα παιδί δε θα συγκρατηθεί. Τα παιδιά δεν έχουν φίλτρα.

Έχει τύχει να ακούσεις κάτι, όσο βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή και να κομπλάρεις ή κλείνεις τα αυτιά σου στο κοινό;

Ακούω τα πάντα. Αλλά όχι, δεν έχει τύχει ποτέ να “παγώσω” με κάτι που άκουσα. Πάνω στη σκηνή είμαι πιο ψύχραιμη από ότι είμαι στη ζωή μου. Την ώρα της παράστασης έχω έναν μοναδικό στόχο, να πάει παρακάτω η ιστορία.

Λες ότι στη σκηνή είσαι πιο ψύχραιμη απ’ ότι είσαι στη ζωή σου. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να σου πω ότι δείχνεις αρκετά ψύχραιμη σαν άνθρωπος.

Αλήθεια; Eυχαριστώ πολύ (γέλια). Παθαίνω κάτι μικρούς πανικούς σαν άνθρωπος. Εκεί είναι που έρχονται και βοηθάνε οι φίλοι. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ψύχραιμο. Κατά καιρούς με βλέπω να κολυμπάω σε θάλασσες πανικών. Προσπαθώ όμως να μένω ψύχραιμη γιατί και οι εποχές είναι πολύ περίεργες. Ειδικά τώρα τελευταία.

Συνήθως κρατάω μέσα μου πολλά πράγματα τα οποία αργότερα “ξεσπούν” με αυτοάνοσα δερματικά. Κάθε φορά που στρεσάρομαι και προσπαθώ να μην το δείξω, βγαίνει αλλιώς.

Να φανταστώ ότι και η περίοδος της καραντίνας σε επηρέασε πολύ;

Στην πρώτη καραντίνα ήταν σαν να έκανα μια κάθοδο στην κόλαση του Δάντη. Πέρασα από όλα τα στάδια διαχείρισης του πένθους. Με επηρέασε σε προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. Ήταν πάρα πολύ δύσκολη η πρώτη καραντίνα. Από ένα σημείο και μετά, διάβασα πάρα πολύ. Όταν ήρθε το στάδιο της αποδοχής – που άργησε – με θυμάμαι να είμαι στο κρεβάτι – εκεί πέρναγα το μεγαλύτερο μέρος της μέρας – να διαβάζω, να τρώω… Σε εκείνο το στάδιο έκανα και γυμναστική… Είχα μια φοβερή άρνηση στο να αποδεχτώ αυτό που συμβαίνει.

Πέρασα πρώτα το στάδιο του τρόμου και μετά χαλάρωσα. Είπα ότι πρέπει να αποδεχτώ ότι αυτό είναι. Έκανα τη νύχτα -μέρα. Έχασα την αίσθηση του χρόνου. Αυτό που με ενεργοποιούσε ήταν η γάτα μου. Έβλεπα ότι υπάρχει φύση, ζωή, ότι υπάρχει ακόμα ο κόσμος. Μετά ήρθε η αποδοχή. Σε εκείνο το στάδιο πέρασα – δε θα πω ωραία – ανεκτά. Διάβασα τα άπαντα του Σάλιντζερ που είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και πριν δεν προλάβαινα. Διάβασα πολύ, είδα πολλές ταινίες…

Στη δεύτερη καραντίνα, ήμουν πιο χαλαρή. Έκανα συγκρότημα με τους γείτονές μου, βρήκα συγκάτοικο και κάναμε μαζί γυμναστική. Άρχισα να πηγαίνω βόλτες, να τρέχω… Δεν είχα τρέξει ποτέ πριν στη ζωή μου. Προσπάθησα να βρω τρόπους για να μη με πάρει πάλι από κάτω.

Το ότι έχεις σπουδάσει Κοινωνιολογία σε βοηθά στον τρόπο που προσεγγίζεις τους ρόλους;

Πολύ. Μέσα από την Κοινωνιολογία έχω αποκτήσει μια γενικότερη οπτική των πραγμάτων. Έχω ένα φίλτρο και όλα περνάνε από εκεί. Η κοινωνική τάξη του ρόλου, το κοινωνικό background, ακόμα και το σε ποια περιοχή μπορεί να μένει, η σχέση με τους γονείς, το ψυχολογικό background… Η Κοινωνιολογία είναι ένα άθροισμα της λαογραφίας, της εγκληματολογίας, της ψυχολογίας… Ναι, με έναν τρόπο οι γνώσεις Κοινωνιολογίας επηρεάζουν τον τρόπο προσέγγισης των ρόλων.

Δουλεύεις όμως και σε σχολεία. Θες να μου πεις τι ακριβώς κάνεις εκεί;

Έχω θεατρικές ομάδες. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είμαι σε ένα πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου που λέγεται “το θέατρο στο νέο σχολείο”. Τα προηγούμενα τρία χρόνια είχα θεατρικές ομάδες σε σχολεία στην επαρχία σε όλη την Ελλάδα. Είχα σχολεία στην Κάλυμνο, τη Ρόδο, την Πάτρα, την Κόρινθο, την Κρήτη… Πήγαινα μια φορά την εβδομάδα σε κάθε σχολείο. Φέτος, είμαι σε ένα καινούργιο πρόγραμμα – πάλι με το Εθνικό θέατρο – που πάμε σε σχολεία της Αττικής και κάνουμε βιωματικά θεατρικά εργαστήρια σε εφήβους σε σχέση με την παράσταση της εφηβικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου.

Τα παιδιά πως αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο εργαστήριο; Υπάρχει ακόμα η αντίληψη ότι πρόκειται για την ώρα του παιδιού;

Όχι, καμία σχέση. Πριν λίγες μέρες, ήμουν σε ένα σχολείο στο Μενίδι και όταν τελείωσα τους ζήτησα να μου πουν τις εντυπώσεις τους, πως λειτούργησε μέσα τους όλο αυτό. Ένα παιδί τρίτης Γυμνασίου μου είπε ότι ένιωσε σαν να έκανε γιόγκα. Τα καλλιτεχνικά μαθήματα έχουν καταργηθεί και νομίζω ότι ειδικά στους εφήβους λείπουν πάρα πολύ. Τα έχουν ανάγκη. Συνέχεια μας λένε το πόσο πολύ θα ήθελαν να είναι έτσι όλα τα μαθήματα και να γίνονται όλα με τέτοιο τρόπο.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δυστυχώς δε δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να πάρουν θέση στα πράγματα, να εκφραστούν, να δημιουργήσουν, να πειραματιστούν, να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Έρχονται λοιπόν οι κώδικες και τα εργαλεία του θέατρου και τους δίνουν την ελευθερία που ένιωσα και εγώ όταν στην εφηβεία μου βρήκα έναν τρόπο να συνδεθώ με τους άλλους ανθρώπους και το κοινωνικό γίγνεσθαι. Προσωπικά, ακόμα και σήμερα, βρίσκω λύσεις σε θέματα που με ταλανίζουν καιρό μέσα από μια παράσταση.

Τι είναι για σένα το θέατρο;

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι “η μεγάλη μου αγάπη”. Για μένα είναι η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο.

Έχουν υπάρξει περίοδοι που να έχεις μείνει εκτός θεάτρου;

Φυσικά. Και τώρα, δεν έχω θέατρο. Μου λείπει πολύ. Πολλές φορές, όταν δεν παίζω στο θέατρο, βλέπω στον ύπνο μου ότι παίζω σε παραστάσεις. Καλά, στην καραντίνα γινόταν χαμός, έβλεπα ότι έδινα διπλές (γέλια).

Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου καλλιτεχνικά στο μέλλον;

Δεν με φαντάζομαι κάπως γιατί ζούμε σε περίεργες εποχές και ούσα γυναίκα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Ούσα δε, και σε μια ηλικία τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Επιλέγω λοιπόν να μην ονειρεύομαι πράγματα. Πορεύομαι μέρα με τη μέρα και λέω ευχαριστώ για το ότι είμαι υγιής, ασφαλής και κάνω μια δουλειά που αγαπώ. Δε μου αρέσει να ονειρεύομαι γιατί φοβάμαι τη σφαλιάρα.

Πιστεύεις πως οι επιλογές ρόλων για μια γυναίκα, όσο μεγαλώνει, λιγοστεύουν σε σχέση με αυτές που έχει ένας άντρας;

Δραματουργικά μιλώντας, οι αντρικοί ρόλοι – μιλάω σε σχέση με γυναίκες που έχουν περάσει μια ηλικία – είναι περισσότεροι. Οι γυναίκες είμαστε και περισσότερες στο επάγγελμα και επομένως και ο ανταγωνισμός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι τεράστιος. Είναι δύσκολο από μόνο του να είσαι γυναίκα αλλά είναι και ο χρόνος που είναι αμείλικτος. Ένας άντρας που μεγαλώνει θεωρείται ώριμος. Μια γυναίκα που μεγαλώνει, ξαφνικά πρέπει να πάει να τρυπηθεί, θεωρείται ότι έχει περάσει η μπογιά της. Ειδικά σε μια εποχή εικονοπλαστική όπως αυτή που ζούμε, το κάνει ακόμα πιο δύσκολο όλο.

Ανταγωνισμό έχεις βιώσει στο θέατρο;

Η δουλειά του ηθοποιού είναι ανταγωνιστική από τη φύση της. Ο ανταγωνισμός όμως έχει και ένα καλό, σε βάζει στη διαδικασία του να μην επαναπαύεσαι ποτέ. Προσπαθείς να εξελίσσεσαι συνέχεια. Ο ανταγωνισμός με κάνει να προσπαθώ ακόμα περισσότερο για το καλύτερο. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου που μπορεί να ήταν καλύτεροί μου. Δε προσπαθώ λόγω ανταγωνισμού να φτάσω κάποιον ή να γίνω κάποιος άλλος, όχι. Ο εαυτός μου παραμένω αλλά έχω ένα έναυσμα και ένα κίνητρο να μην επαναπαύομαι και να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Αυτό είναι που με κρατάει δημιουργική και ζωντανή.

Ήσουν έτσι και ως παιδί; Ήθελες να είσαι πάντα σε εγρήγορση;

Σαν άνθρωπος ήμουν πάντα υπερκινητική. Αλλά από τη στιγμή που μπήκα στο κομμάτι της υποκριτικής βρήκα την αγάπη για την εξέλιξη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου. Πιο πριν δεν υπήρχε κάτι που να με πορώσει. Με το θέατρο ανακάλυψα αυτή μου την πλευρά. Μέχρι τότε με ενδιέφερε να περνάω καλά με τους φίλους μου, να κάνω τις βόλτες μου…. Το θέατρο με έκανε να θέλω να γίνομαι καλύτερη και μέχρι σήμερα δε μου έχει φύγει.

Επαγγελματικά ετοιμάζεις κάτι άλλο;

Όχι αλλά είμαι ανοιχτή σε προτάσεις (γέλια). Και ο κινηματογράφος είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Έχω κάνει κάποιες ταινίες μικρού μήκους αλλά θα ήθελα να δοκιμαστώ και σε μια μεγάλου μήκους ταινία. Θα δούμε τι θα φέρει η ζωή.

Ο Γιατρός – Έλενα Μεγγρέλη: Η ψυχολόγος που καθορίζει την τύχη του Αντρέα στο νοσοκομείο

«Ο Γιατρός», η σειρά του Alpha που μας γοήτευσε, μας συγκίνησε, μας καθήλωσε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, επιστρέφει στον Alpha ανανεωμένη, με νέα επεισόδια, νέες ιστορίες, καινούργια πρόσωπα.

Η Έλενα Μεγγρέλη είναι από τους νέους χαρακτήρες που μπαίνουν στη σειρά και υποδύεται την ψυχολόγο, με μεταπτυχιακές σπουδές και ειδίκευση στο μετατραυματικό στρές, Αντιγόνη Κώνστα. «Με πολυετή κλινική εμπειρία σε δομές ψυχιατρικής υγείας, συνεργάζομαι και με την κλινική της Μέριμνας παρέχοντας ψυχολογική υποστήριξη σε ασθενείς αλλά και στο ιατρικό προσωπικό, όταν αυτό χρειάζεται. Από κοινού θέτουμε με τους ασθενείς θεραπευτικούς στόχους τους οποίους θέλουμε να πετύχουμε και αν χρειάζεται αναδιαμορφώνουμε την ψυχοθεραπεία αναλόγως» λέει για το ρόλο της η Έλενα Μεγγρέλη, ρόλος ο οποίος θα αποδειχθεί καθοριστικός, αφού θα συμμετέχει στην επιτροπή αξιολόγησης του Ανδρέα Βρεττού (Κ.Μαρκουλάκης).

«Ως κάτοχος πιστοποίησης για ψυχιατρικά τεστ αξιολόγησης της προσωπικότητας και της ψυχικής υγείας του ατόμου, θα μου ζητηθεί να συνδράμω ως ψυχολόγος στην επιτροπή αξιολόγησης για την καταλληλόλητα του Ανδρέα Βρεττού».

Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Βασιλική Τρουφάκου, Θάλεια Ματίκα, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Πέτρος Λαγούτης, Ιωάννης Παπαζήσης, Θάνος Λέκκας, Αλέκος Συσσοβίτης, Παναγιώτης Εξαρχέας, Τζωρτζίνα Λιώση, Μαριάννα Κιμούλη, Χρήστος Ζαν Μπατίστ, Αλέξανδρος Κωχ, Εφη Κάντζα, Έλενα Μεγγρέλη, Ηλέκτρα Μπαρούτα.

Τζωρτζίνα Λιώση βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Τζωρτζίνα Λιώση, η Ντιλέκ απο το «Ταμάμ» Η Τζωρτζίνα Λιώση είναι ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Σπούδασε Ψυχολογία και Φιλοσοφία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Deree), ενώ συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Εγκληματολογία, στο Πανεπιστήμιο Sapienza στη Ρώμη (Roma Uno). Στο θέατρο μεταξύ άλλων έχει συνεργαστεί με τους: Θωμά Μοσχόπουλο, Σοφία Πάσχου, Γιώργο Κιμούλη, Δήμο Αβδελιώδη, Πέτρο Φιλιππίδη και Χρήστο Καρασαββίδη. Δείγματα της δουλειάς της είναι «Το Σκλαβί» της Ξένιας Καλογεροπούλου, το «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Έντουαρντ Άλμπυ, η «Λολίτα» του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, «Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» του Πάμπλο Πικάσο και οι «Ικέτιδες» του Ευριπίδη.

https://www.instagram.com/p/CY6sHZrMz0C/

Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε στην ταινία «Κανένας» του Χρήστου Νικολέρη, για την οποία υπήρξε και υποψήφια για το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου, στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (2010). Άλλες κινηματογραφικές της συνεργασίες αποτελούν: το «Yawth» και το «Sad Girl Weekend» της Λήδας Βαρτζιώτη και του Δημήτρη Τσακαλέα, το «Stardust» του Σπύρου Μαλτέζου, το «Love in the End» του Βασίλη Κεχαγιά, το «Blue Memories» του Klaus Shehaj, κ.α.. Στην τηλεόραση έγινε ευρύτερα γνωστή, από τη συμμετοχή της στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του ANT1 «Ταμάμ» , που προβλήθηκε για τρεις συνεχείς σεζον.

https://www.instagram.com/p/CIkscCfsoWp/

Με μάτια που κόβουν την ανάσα η Τζωρτζίνα, αντίθετα με πολλούς ηθοποιούς, ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι η υποκριτική μπορεί να γίνει το… επάγγελμά της.

Τζωρτζίνα Λιώση: Ποιος είναι ο στόχος της στο θέατρο;

Τελειώνοντας το σχολείο, περνά στην ψυχολογία και για να μπορέσει να αντεπεξέλθει οικονομικά, ξεκινάει να παίζει σε διαφημίσεις.

https://www.instagram.com/p/CG4s4Ydse5W/

Τελειώνοντας την ψυχολογία αποφασίζει να μετακομίσει στη Ρώμη για να κάνει μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία.

Τζωρτζίνα Λιώση: Συγκλονίζει η ηθοποιός με όλα όσα είπε για την καταστροφή του σπιτιού της στο Μάτι

Εκεί κάνει φωτογραφίσεις αλλά και το… μοντέλο για λογαριασμό του οίκου. Η παρθενική της εμφάνιση γίνεται στην ταινία «Κανένας» στο πλευρό του Αντίνοου Αλμπάνη, ακολουθεί το «Love in the end», ενώ έχει παίξει και στο »Iki Yaka Bir Ismail» (Δύο όχθες, ένα Ισμαήλ).

https://www.instagram.com/p/CMUrF_Ls3UR/

Τζωρτζίνα Λιώση: Πόσο τη βοηθούν οι γνώσεις ψυχολογίας στο θέατρο;

Η Τζωρτζίνα Λιώση δείχνει εύθραυστη και ντελικάτη, αλλά έχει τσαγανό. Είναι ένα κορίτσι με εσωτερική δύναμη, που πατάει γερά στα πόδια της. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Περιστέρι αλλά το μισό χρόνο τον περνούσε στο Μάτι, όπου ήταν το εξοχικό του πατέρα της.

Η ίδια θυμάται τις φωτιές του 2018. «Στη γύρω περιοχή είχαμε συχνά φωτιές, από μικρή αυτός ήταν ο τρόμος μου -και τελικά έγινε αυτό που φοβόμουν περισσότερο» λέει και το πρόσωπο παίρνει μια σκυθρωπή έκφραση.

Στο Λύκειο αποφάσισε να σπουδάσει ψυχολογία, γιατί της άρεσε να ακούει τους άλλους με προσοχή. Μετά το τέλος των σπουδών της έκανε μεταπτυχιακό στη Ρώμη στην εγκληματολογία.