ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Μία μεγάλη φωνή επιστρέφει με ένα νέο τραγούδι  πού θα γίνει η επιτυχία του καλοκαιριού…. Ο τίτλος του Εμένα Βρήκες σε μουσική Γιάννη Κόλλια Δημήτρη Γεωργίου και στίχους Κατερίνα Σάκαρη… Κυκλοφορεί σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και στο YouTube με τίτλο…. Εμένα Βρήκςες /Καλή ακρόαση!!!

Ο Giannis Kollias είναι ένας δημοφιλής μουσικός καλλιτέχνης από το ελλάδα. Συλλέγουμε πληροφορίες για 1 τραγούδια που ερμηνεύει ο Giannis Kollias. Η υψηλότερη θέση στα charts των μουσικών τσαρτ για μουσικούς που έχει πετύχει ο μουσικός Giannis Kollias είναι #461 και η χειρότερη θέση κατάταξης είναι #461. Τραγούδια του Giannis Kollias πέρασαν 1 εβδομάδες στα chart. Giannis Kollias έχει εμφανιστεί στα κορυφαία μουσικά τσαρτ που μετρούν τους καλύτερους ελληνικά μουσικούς/συγκρότημα. Giannis Kollias έχουν φτάσει στην υψηλότερη θέση #461. Το χειρότερο αποτέλεσμα είναι #461

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Τάκης Σούκας βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

θα σου πω και πώς και από πότε ξε­κί­νη­σα την κα­ριέ­ρα μου. Είμαι
από­γο­νος της οι­κο­γέ­νειας Κόλ­λια που όλοι τους εί­ναι τρα­γου­δι­στές, εί­ναι
οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση. Είχα θείο έναν πολύ με­γά­λο τρα­γου­δι­στή που έγρα­φε
ιστο­ρία, χά­θη­κε τον Ιού­νιο του 1980 σε δυ­στύ­χη­μα με αυ­το­κί­νη­το. Ήταν πολύ νέος
35 χρο­νών, λε­γό­ταν Κώστας Κόλ­λιας. Ήταν με­γά­λη μορ­φή της επο­χής εκεί­νης και
είχε αφή­σει την Ελλά­δα άφω­νη με το θά­να­τό του για­τί τον αγά­πη­σε πάρα πολύ ο
κό­σμος.
Τότε ήμουν στην εφη­βεία, ήμουν ρο­κάς. Συγκλο­νι­σμέ­νος από το θά­να­το του θεί­ου
μου, φί­λοι με πή­γαι­ναν σε μα­γα­ζά­κια με λαϊ­κά τρα­γού­δια και δει­λά δει­λά ξε­κί­νη­σα να
πιά­νω το μι­κρό­φω­νο. Αυτό συ­νέ­βη το 1980, αρ­γό­τε­ρα έφυ­γα για φα­ντά­ρος και όταν
απο­λύ­θη­κα το 1984 με 1985, ξε­κί­νη­σα επαγ­γελ­μα­τι­κά. Ο πρώ­τος μου δί­σκος «Αν
δεν κα­πνί­σω κι αν δεν πιω» βγή­κε το 1985 στην Πολυ­φον, εται­ρεία που ήταν και ο
θεί­ος μου. Ανελ­λι­πώς από τότε εί­μαι κάθε βρά­δυ επι­κε­ντρω­μέ­νος πιο πολύ στα
μα­γα­ζιά της Αθή­νας και τρα­γου­δάω ακό­μα.
Χρήστος: Έχου­με να μά­θου­με πολ­λά από σένα, τον καλ­λι­τε­χνι­κό σου το­μέα
πε­ρισ­σό­τε­ρο.
Γιάννης: Κοντεύω 40 χρό­νια στη δου­λειά αν προ­σθέ­σω και τα ερα­σι­τε­χνι­κά.
Χρήστος: Μεγά­λη η εμπει­ρία σου στο κομ­μά­τι αυτό.
Γιάννης: Ξέρω όλη την πιά­τσα, τα με­γά­λα ονό­μα­τα εί­ναι φί­λοι μου σχε­δόν όλοι, ο
Γονί­δης, ο Μελάς, ο Καρ­ράς.
Χρήστος: Με ποιους έχεις συ­νερ­γα­στεί ή θα ήθε­λες να συ­νερ­γα­στείς πάλι μαζί
τους για­τί εί­χες πολύ κα­λές εντυ­πώ­σεις;
Γιάννης: Έχω τρα­γου­δή­σει με σπου­δαί­ους μου­σι­κούς και μα­έ­στρους. Το πρώ­το
μπου­ζού­κι που έπαι­ξε στο δί­σκο μου ήταν ο Μίχας πα­ρέα με τον Μαριό­λα και με τον
Μαυ­ρό­που­λο. Ο­ Γιάν­νης Μπι­θι­κώ­τσης είχε παί­ξει στον επό­με­νο δί­σκο. Πρό­σφα­τα ο
Μανώ­λης Καρα­ντί­νης είχε παί­ξει ένα σπου­δαίο ζεϊ­μπέ­κι­κο στο τρα­γού­δι «Σου
χρω­στάω μία εκ­δί­κη­ση». Ο­ Γιώρ­γος Δρά­μα­λης, ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα μπου­ζού­κια
εν ζωή που υπάρ­χουν στην Ελλά­δα. Επει­δή ήθε­λα να ακο­λου­θή­σω
πρω­τα­γω­νι­στι­κούς ρό­λους στα μα­γα­ζιά που τρα­γου­δού­σα, δεν δού­λε­ψα πολύ με
συ­να­δέλ­φους που ήταν φίρ­μες. Καλώς ή κα­κώς το έκα­να αλλά κα­κώς νο­μί­ζω για­τί ο
καλ­λι­τέ­χνης πρέ­πει να εί­ναι πιο υπο­χω­ρη­τι­κός. Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει με τους
δεύ­τε­ρους καλ­λι­τέ­χνες έχω τρα­γου­δή­σει σχε­δόν με όλους. Έχω τρα­γου­δή­σει με τον
Τερ­λέ­γκα, με τον Κωστό­που­λο.
Χρήστος: Θα ήθε­λα να μου πεις ένα πε­ρι­στα­τι­κό της νύ­χτας που σου έχει
κά­νει με­γά­λη εντύ­πω­ση.
Γιάννης: Έχω βρε­θεί σε άσχη­μες κα­τα­στά­σεις αλλά και να γε­λάς. Είναι μία δου­λειά
δύ­σκο­λη, τα έχει όλα ο μπα­ξές. Είναι σαν τη θά­λασ­σα που μπο­ρείς να την
απο­λαύ­σεις, να πε­ρά­σεις υπέ­ρο­χα. Μπο­ρεί και να κιν­δυ­νεύ­σεις κιό­λας, θέ­λει

προ­σο­χή. Το λέω αυτό για τους νε­ό­τε­ρους. Δεν χρειά­ζε­ται να δη­μιουρ­γούν
κα­τα­στά­σεις όταν βγαί­νουν έξω για­τί δεν ξέ­ρεις ποιος εί­ναι ο απέ­να­ντι και τι κά­νει.
Μπο­ρεί να εί­ναι ένα φυ­σιο­λο­γι­κό άτο­μο αλλά μπο­ρεί και όχι. Πρέ­πει να σε­βό­μα­στε,
να μην ενο­χλού­με, να μην πει­ρά­ζου­με. Θέλει προ­σο­χή η νύ­χτα και σε­βα­σμό.
Χρήστος: Μπο­ρείς να μου συ­γκρί­νεις τη δια­σκέ­δα­ση του τότε με του σή­με­ρα;
Γιάννης: Δεν υπάρ­χει κα­μία σύ­γκρι­ση διό­τι τα δε­δο­μέ­να της επο­χής έχουν αλ­λά­ξει.
Πρώ­τον, πα­λιά υπήρ­χαν τα χρή­μα­τα για­τί ο κό­σμος δού­λευε και αν τα χα­λού­σε
σή­με­ρα, ήξε­ρε ότι την επό­με­νη μέρα θα τα βγά­λει, στις μέ­ρες μας δεν υπάρ­χει αυτή η
δυ­να­τό­τη­τα. Δεύ­τε­ρον, έχουν αλ­λά­ξει τα δε­δο­μέ­να τα γού­στα του κό­σμου. Βλέπω ότι
τα νέα παι­διά δεν έχουν αυ­τόν τον πόθο να βγουν. Έχουν όνει­ρο τι κι­νη­τό, τι
υπο­λο­γι­στή θα αγο­ρά­σουν. Τώρα έχει πέ­σει το εν­δια­φέ­ρον στην τε­χνο­λο­γία. Αυτό
έχει κά­νει ζη­μιά στις συ­μπε­ρι­φο­ρές των αν­θρώ­πων και στα γού­στα της μου­σι­κής.
Στα νέα είδη μου­σι­κής δεν υπάρ­χει με­λω­δία, εχει χα­θεί το εν­δια­φέ­ρον για τη
μου­σι­κή. Τα τρα­γού­δια αυτά που κυ­κλο­φο­ρούν τώρα δεν γί­νο­νται σου­ξέ.
Χρήστος: Τέτοια τρα­γού­δια δεν υπάρ­χουν σή­με­ρα, εί­ναι φεγ­γα­ριά­τι­κα.
Γιάννης: Ακόμα και όταν βγει κάτι καλό στη ση­με­ρι­νή επο­χή δεν γί­νε­ται σου­ξέ και
αυτό για­τί χά­θη­καν οι ερα­σι­τέ­χνες, αυτή εί­ναι η με­γα­λύ­τε­ρη ζη­μιά για το λαϊ­κό
τρα­γού­δι.
Χρήστος: Έχεις πολύ με­γά­λο δί­κιο και συμ­φω­νώ από­λυ­τα σε ότι λες.
Γιάννης: Ο­ Βασί­λης Καρ­ράς για πα­ρά­δειγ­μα με την ελεύ­θε­ρη ρα­διο­φω­νία έγι­νε
γνω­στός από τους ερα­σι­τέ­χνες, ήταν στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και κα­τέ­βη­κε Αθήνα. Μόλις
κό­πη­καν οι ερα­σι­τέ­χνες ξε­κί­νη­σε το πρό­βλη­μα για μας.
Χρήστος: Όχι μόνο για εσάς αλλά και για τους ακρο­α­τές για­τί έχα­σαν και
αυ­τοί. Λες πολύ με­γά­λες αλή­θειες και ει­δι­κά γύρω από το ρα­διό­φω­νο για­τί το
ζού­με και εμείς. Ειδι­κά εδώ στο ρά­διο αί­σθη­ση όλοι οι πα­ρα­γω­γοί εί­μα­στε
ερα­σι­τέ­χνες, εί­μα­στε ερα­στές του ρα­διο­φώ­νου και δου­λεύ­ου­με μαζί με τους
ακρο­α­τές.
Γιάννης: Να σου πω την αλή­θεια, αυτή εί­ναι και η ομορ­φιά και για αυτό δέ­χτη­κα
αμέ­σως την πρό­τα­σή σου για­τί μου λεί­πει η ελεύ­θε­ρη πα­ρα­γω­γή, οι ερα­σι­τέ­χνες. Δεν
μπο­ρώ αυτό το στη­μέ­νο.
Χρήστος: Η ου­σία εί­ναι να θυ­μη­θούν οι πα­λιό­τε­ροι και να μά­θουν οι
και­νούρ­γιοι, να πά­ρουν εμπει­ρί­ες ει­δι­κά οι νέοι τρα­γου­δι­στές.
Γιάννης: Αυτά που πε­ρά­σα­με εμείς δεν μπο­ρούν να τα πε­ρά­σουν οι νέοι για­τί η
δου­λειά έχει γί­νει πολύ light, τα μπου­ζού­κια τότε ήταν 5 άντρες και 15 γυ­ναί­κες
τρα­γου­δι­στές και τώρα κά­νει live κά­ποιος με ένα άτο­μο και με δύο όρ­γα­να. Τότε
εί­χα­με 8 όρ­γα­να και 20 τρα­γου­δι­στές. Τους καλ­λι­τέ­χνες πα­λιό­τε­ρα τους θαύ­μα­ζαν.
Σκε­φτό­μα­σταν τι θα φο­ρέ­σου­με στην πί­στα, μέ­χρι που ρα­βό­μα­σταν για τους πε­λά­τες
που θα έρ­χο­νταν να μας δουν. Υπήρ­χε σε­βα­σμός από τον πε­λά­τη προς εμάς και το
αντί­στρο­φο. Τώρα όλα εί­ναι πρό­χει­ρα.
Χρήστος: Για αυτό και ο κό­σμος έχει κου­ρα­στεί και πλέ­ον τα απο­φεύ­γει αυτά.
Γιάννης: Έχουν αλ­λά­ξει και τα γού­στα, κά­ποιοι πάνε στα club, λί­γοι εί­ναι οι νο­σταλ­γοί
που έχουν απο­μεί­νει, έστω για εκεί­νους τους λί­γους νο­σταλ­γούς που έχουν μεί­νει,
εγώ συ­νε­χί­ζω στην ίδια γραμ­μή. Βάζω τον κα­λύ­τε­ρό μου εαυ­τό για να τρα­γου­δή­σω,
παίρ­νω το μπου­ζού­κι μου να βγαί­νει σω­στά το τρα­γού­δι για­τί σέ­βο­μαι αυ­τόν που

ήρθε να με ακού­σει, πρέ­πει να με πα­ρου­σιά­σω όπως πρέ­πει αλ­λιώς δεν
τρα­γου­δάω.
Χρήστος: Βέβαια, όταν σέ­βε­σαι τον εαυ­τό σου σαν καλ­λι­τέ­χνη και σαν
άν­θρω­πο. Αν σου δι­νό­ταν η δυ­να­τό­τη­τα θα άλ­λα­ζες κάτι ή θα πα­ρέ­με­νες ο
ίδιος Γιάν­νης Κόλ­λιας, σύμ­φω­να με την δια­δρο­μή που έχεις κά­νει;
Γιάννης: Στα τόσα χρό­νια πο­ρεί­ας εί­ναι αδύ­να­τον να μην έχω κά­νει λάθη, θα
διόρ­θω­να κά­ποια λάθη τα­κτι­κής που έκα­να, εν­νοώ λάθη κα­ριέ­ρας ή έκα­να λά­θος
υπο­λο­γι­σμούς, αυτό θα το διόρ­θω­να. Ανα­γνω­ρί­ζω τα λάθη μου.
Χρήστος: Ποια θα ήταν η εμπει­ρι­κή συμ­βου­λή σου για τους νέ­ους καλ­λι­τέ­χνες
και τρα­γου­δι­στές που βγαί­νουν τώρα και που τους πα­ρα­σέρ­νουν λίγο-πολύ
τα reality;
Γιάννης: Τότε για να γί­νου­με φίρ­μες προ­χω­ρού­σα­με σκα­λί σκα­λί, τώρα δεν κά­νουν
τη δια­δρο­μή, δεν κά­νουν το τα­ξί­δι που πρέ­πει. Τώρα μπαί­νουν στο αε­ρο­πλά­νο και
πάνε στον προ­ο­ρι­σμό κα­τευ­θεί­αν.
Χρήστος: Αυτό όμως δεν εί­ναι καλό για­τί τα παι­διά δεν απο­κτούν εμπει­ρία .
Γιάννης: Η δια­δρο­μή θέ­λει υπο­μο­νή, υπάρ­χει τα­λαι­πω­ρία αλλά η δια­δρο­μή εί­ναι
ωραία, αν πας με τα λε­φτά που μπο­ρεί να εί­ναι ή από χο­ρη­γό ή δικά σου, σε κά­νουν
μέσα σε έξι μή­νες γνω­στό. Αν υπάρ­χει χο­ρη­γία, όλα γί­νο­νται πολύ γρή­γο­ρα.
Χρήστος: Σε ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ για αυτή την όμορ­φη και εν­δια­φέ­ρου­σα
συ­ζή­τη­ση Γιάν­νη.
Γιάννης: Και εγώ θέλω να χαι­ρε­τί­σω τον κό­σμο, μου έδω­σες με­γά­λη χαρά, να εί­σαι
καλά και σε ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ!