“Σήκωσε την καραμπίνα ο πατέρας μου να μου ρίξει! Η Δήμητρα Παπαδήμα στην “ΟΝ ΤΙΜΕ” σοκάρει με την αποκάλυψη. Η ζωή που γράφει τα πιο…σκληρά σενάρια. Εκείνα που ο νους δεν συλλαμβάνει όσο κι αν προσπαθήσει. Τελικά έρχεται η ζωή να διδάξει τους σεναριογράφους. Κια το μόνο που κανουν είναι η προσπαθεια να την μιμηθούν. Η λαμπερή ηθοποιός Δήμητρα Παπαδήμα, πιστεύουμε πως πραγματικά θα μπορούσε να κάνει τεράστια καριέρα στο εξωτερικό όπως τόσες και τόσες άλλες ανώτερας στο ταλέντο και στην εμφάνιση των σταρ που “τρώμε” με το ζόρι επειδή κάποιοι για κάποιους λόγους πιου δεν είναι λίγοι το αποφασίζουν και επειδή έχουν τα…μέσα δικά τους το καταφέρνουν πανέυκολα. Η ηθοποιός πέραν αυτού αποκλάυψε σε π΄ροσγατη συνέντευξη της στην εφημερίδα “on time” και στη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, πόσα μαρτύρια πέρασε σε μικρή ηλικία. Αναφέρεται χωρίς φίλτρα στους γονείς της, στη μοναξιά, στην ομορφιά που άλλοτε λειτουργούσε ως παγίδα, στην ανάγκη για προστασία που την οδήγησε να κουβαλά μαχαίρι από μικρή ηλικία. Μιλά για τη βία, την αγριότητα, αλλά και τη δύναμη του ενστίκτου που –όπως λέει– την έσωσε.
Η Δήμητρα Παπαδήμα δεν ψάχνει επιβεβαίωση. Δεν φλερτάρει με τη συμπάθεια. Αντίθετα, πατάει γερά στις πληγές της και τις μετατρέπει σε αφήγηση. Και αυτή η αφήγηση έχει κάτι πολύ σπάνιο: αλήθεια χωρίς ντροπή.
Ήταν πολύ αυστηροί οι γονείς σου;
Όχι, δεν ήταν αυστηροί. Ήταν άβουλοι και φοβισμένοι με τη ζωή – και αυτό είναι το χειρότερο. Δεν ήξερες αν πρέπει να τους λυπάσαι ή να τους πολεμάς. Γιατί δεν ξέρανε να με χειριστούν. Κι επειδή εμένα μου έτυχαν πολλές ευκαιρίες για να γίνω σταρ του εξωτερικού, δεν ξέρω ποιος Θεός, κάποιος Θεός υπήρξε που με έσωσε. Αυτός βρίσκεται μέσα μας. Εγώ θεωρώ ότι σώθηκα. Και η ζωή μού έφερε τον συγκεκριμένο άντρα για να καταλαγιάσω. Ναι μεν η ομορφιά αλλά, πώς να σου πω, η φύση με ευνόησε. Έχω ένα φοβερό ένστικτο.
Και είχες τόσες οχλήσεις που, όπως μου έχεις πει, αναγκάστηκες από νεαρή να κουβαλάς στον κόρφο σου ένα μαχαίρι ή έναν σουγιά για τις επιθέσεις που μπορεί να δεχόσουν από άνδρες στο δρόμο.
Ναι, από μικρό κορίτσι. Αλλά είχα κι έναν τσαμπουκά αγορίστικο, δηλαδή προκαλούσα με τον τρόπο μου. Όπως το έχω και τώρα, χωρίς να το θέλω. Δηλαδή, ξέρω ότι θα πάω να συναντηθώ με κάποιον που είναι ανώτερος σε εξουσία και λέω σε έναν φίλο ή σε μια φίλη μου: «Δεν μπορώ, τον κοιτάω και γελάω». Νομίζουν ότι τους ειρωνεύομαι, ενώ δεν συμβαίνει αυτό.
Διάβαζα και το βιβλίο σου, το «Όλα μαύρα» και τα έχασα και με αυτό που μου είπες, ότι ο πατέρας σου σήκωσε την καραμπίνα να σε χτυπήσει, επειδή δεν έκανες αυτό που ήθελε.
Ναι, σήκωσε την καραμπίνα να με χτυπήσει. Φαίνεται όμως ότι είμαι δυνατός χαρακτήρας. Αυτό αποδεικνύεται γιατί είναι και πολλά άλλα. Και μετά τους γονείς. Με μεγάλο κόπο και κόστος ψυχής προχώρησα. Και γι’ αυτό δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου.