Γρηγόρης Αρναούτογλου! Ο ηθικότερος, που τον πολέμησαν υπογείως όλοι! Πήγαινα για δουλειά και ήξερα πως θα συναντούσα έναν καλό άνθρωπο. Και μου έκανε τόσο καλό αυτό γιατί και πολύ ανάγκη το είχα και τόσο σπάνια το έβρισκα.
Με τον Γρηγόρη σαν να μεγαλώσαμε μαζί υπό μία έννοια. Εκείνος λίγο μικρότερος κατέβηκε από Θεσσαλονίκη με την καλή κουβέντα στο στόμα. Κάτι αναγκαίο για επιβίωση αφού δίχως…υποταγή δεν σε ανέχεται κανείς “ψωνισμένος” και ανασφαλής προιστάμενος. Ο Γρηγόρης ήταν άλλο παιδί. Ήταν τόσο καλό παιδί και συνάμα έκανε τόσο θετική εντύπωση στο θεατή που όπως συμβαίνει με τέτοιους…τύπους δεν του το συγχωρούσαν. Έψαχναν να κάνει ένα λίγο υπερβολικό αστείο, για να τρέξουν αγχωμένα να τον αποδομήσουν στα μάτια του κόσμου. Καλά…όχι πως ο κόσμος νοιάζεται για τους παρουσιαστές, Μιλάω για την πρόθεση των…δημοσιογράφων. Που όλοι όσοι έκριναν, προσπάθησαν και τελικά βγήκαν οι ίδιοι μπροστά από τις κάμερες.
Ο Γρηγόρης δεν ξέρω πως, εκείνος ξέρει, δεν κατάλαβα πως θέλησε και πολέμησε να παραμείνει στην τηλεόραση.
Ούτε πόσο του κόστισε ξέρω. Πάντως τα κατάφερε. Και δεν έχει σημασία για μένα ότι τα κατάφερε, αλλά ότι τα κατέφερε με το δικό του τρόπο!
Καλοσύνη και ηθική. Πως γίνεται να επικρατούν σ΄εναν “πόλεμο” χαρακτήρων;
Κανείς δεν γίνεται να μην σκουντουφλήσει, αφού έτσι μαθαίνεις να περπατάς. Σωστά; Και αυτό δεν μαθαίνεται θεωρητικά. Ο Γρηγόρης όμως ήταν ταλέντο εξαιρετικό το οποίο με απόδειξη τεκμηριώνω!
Πολύ εύκολα! Αναφέροντας κάτι πολύ απλό, αλλά ξεχασμένο και επειδή βόλευε κάποιους ποτέ υπογραμμισμένο!: Φαινόνταν στην απήχηση που είχε ο Γρηγόρης. Κάτι, που του…έκρυβαν όσο μπορούσαν με το να μην γράφουν γι αυτό εδώ και πολά χρόνια.
Ενώ δηλαδή φαινόταν ευνοημένος από τα μ.μ.ε. τον πολεμούσαν τεχνιέντως. Για να μην μπορεί να τους αποδώσει πρόθεση.
Παράδειγμα που κανείς δεν γράφει λες και όλοι θέλουν να μην δυσαρεστήσουν τον Σεργουλόπουλο και τη Μπακοδήμου θα σαπω και μη βιαστείτε να πείτε “τι θυμάσαι τώρα;”
Όχι εγώ. Εκείνοι θυμούνται ακόμα τόσα χρόνια μετά και ιδιαίτερα ο Φώτης στις συνεντεύξεις του.
Μνημονεύει τα νούμερα που έκανε απέναντι στη Μενεγάκη. Πάλι για νούμερα μιλάω; Φυσικά. Αφού κάπως έτσι όλοι μετράνε ανάστημα τόσα χρόνια.
Ο Γρηγόρης λοιπόν ήταν Αντετονκούμπο της τηλεόρασης. Δείτε: όταν εγώ ήμουν 35 χρονών και παρακολουθούσα τηλεόραση και αποδόσεις, η Μπακοδήμου και ο Σεργουλόπουλος έκαναν 13%. Δεν ξέρω γιατί σταμάτησαν το πρωινό απέναντι στη Μενεγάκη, αλλά φυσικά μπορώ να υποθέσω. Αν η απόδοση τους ήταν ικανοποιητική ακόμα θα τους βλέπαμε.
Γιατί σταμάτησαν λοιπόν και ήρθε ο Γρηγόρης στην Θέση τους; Για όποιον λόγο και να σταμάτησαν το αποτέλεσμα έδειξε σαρωτική επικράτηση του Αρναούτογλου 10 με 15 μονάδες διαφορά όχι με τους προκατόχους του μόνο αλλά και από τη Μενεγάκη.
Η οποία λίγο αργότερα αναγκάστηκε σε αποχώρηση από τον Αντέννα και την φορτώθηκε σαν παλτό ο Alpha. Μόνο που πάλι δίχως νούμερα, αποφάσισε να την κρατήσει…υποθέτω για άλλους λόγους που δεν αποδεικνύονται. Πάντως όχι για τα νούμερα.
Ο Γρηγόρης πέρασε δύσκολα αφού δεν γίνεται να συναναστρέφεσαι ανθρώπους και να μην φρικάρεις.
Ο Γρηγόρης λίγες φορές απάντησε και ελάχιστα – τα λιγότερα λάθη που μπορεί να κάνει κάποιος σε υπερέκθεση 25 -30 χρόνια έκανε.
Όλοι, όταν ξεκινούν τα λάθη, καίγονται. Αν όχι αμέσως εέιναι θέμα χρόνου.
Ο Γρηγόρης μιλησε λιγότερο απ όλους, πολεμήθηκε ύπουλα περισσότερο απ όλους, άντεξε και δεν υπέκυψε στα ένστικτα που μας κάνουν τρωτούς.
Ο Γρηγόρης – έτσι, επειδή πια θέλω να γράφω ότι καλό έχω συναντήσει σε αυτή την πορεία – και επειδή είμαι καιρό αποστασιοποιημένος και με πιο καθαρή άποψη, είναι ο μαναδικός που θεωρώ απόλυτα ηθικό άνθρωπο.
Δεν έχει πειράξει κανέναν. Έχιε μόνο αμυνθεί. Δεν έχει διαβάλει κανέναν ακόμα και όταν τον ειρωνεύτηκαν για τα κιλά του.
Χρησιμοποιεί στις συνεντεύξεις του αρκετά το “εγώ” αλλά όχι από εγωιστική πρόθεση. Απλά μποιράζεται κομμάτια της ζωής του. Από παράπονα μέχρι προβλήματα…αυπνίας.
Κάτι που είναι το νούμερο ένα ζητούμενο του κοινού από έναν παρουσιαστή.
Αν θέλεις να πεις κακό, κακό θα πεις. Σε προκαλώ όμως εσένα…συνάδελφε, να μου πεις μία κακή κουβέντα ένα πραγματικό λάθος – με την έννοια πως θίγει ή ενοχλεί κάποιον – του Γρηγόρη.
Ναι ρε παιδιά. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ένα πολύ αφροδισιακό και δηλητηριώδες επάγγελμα και όμως είναι φάροι καλοψυχίας.
Αυτό που ήταν ο Γρηγόρης πριν 25 χρόνια αυτό είναι τώρα. Εκείνο το γλυκό παιδί, που έπαιρνε συνέντευξη χαμηλόφωνα και σε ηρεμούσε αντί να σε τσιτώνει.
Τι μου ρθε να πλέξω τέτοιο εγκώμιο; Μου ρθε επειδή καποια στιγμή, βρήκα το χρόνο και έκανα απολογισμό. Κατάλαβα σε αυτόν το απολογισμό, ότι και μόνο που δεν είχα πει εγώ, που δεν είχα μαρτυρήσει είναι αυτό που διαβάζετε τώρα. Ότι έζησα πάνω στη δουλειά, έναν άνθρωπο που όσο και αν έγραψε κάποτε για τους “μακιγιαριμένους φόβους” του, εγώ απόλαυσα τους τσακωμούς, το γέλιο, το τρέξιμο, τις φωτογραφίες μαζί του. Μαζί με αυτόν το καλό άνθρωπο.
