Γιώτα Γεωργοπούλου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η Γιώτα Γεωργοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μάνη. Μαζί με την αδελφή της, Κάλη, έχουν δημιουργήσει τη δική τους εταιρεία με μαγιό, τα ggioswim. Από μικρές είχαν όνειρο να ασχοληθούν με τη μόδα.

Η Γιώτα με την αδελφή της, Κάλη Γεωργοπούλου

Κάνοντας το πρώτο τους επιχειρηματικό βήμα και αντλώντας έμπνευση από τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια της παιδικής τους ηλικίας, φέτος παρουσίασαν την πρώτη τους συλλογή με μαγιό και beachwear, η οποία ενσαρκώνει το πνεύμα της καλαισθησίας και της δυναμικότητας.

Τα μαγιό είναι φτιαγμένα με σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, από ιταλικά υφάσματα σε κομψά κοψίματα, μοναδικά χρώματα, σχέδια, με άψογη εφαρμογή για να τονώνει τη γυναικεία αυτοπεποίθηση!

Γιώτα Γεωργοπούλου στα Παραπολιτικά για τη σχέση της με τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη: ”Θα προχωρήσουµε και στο επόµενο βήµα”

Η Γιώτα Γεωργοπούλου είναι η µελαχρινή καλλονή που έχει κλέψει την καρδιά του Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Η σχεδιάστρια µαγιό και ο δηµοφιλής µπασκετµπολίστας του Ολυµπιακού είναι ζευγάρι τα τελευταία τριάµισι χρόνια. Μάλιστα, έχουν κάνει ήδη το επόµενο βήµα στη σχέση τους, αφού µένουν κάτω από την ίδια στέγη στα νότια προάστια. Είναι ένα από τα πιο όµορφα ζευγάρια, που σπάνια όµως κάνουν δηµόσιες εµφανίσεις ή δίνουν συνεντεύξεις, αφού προτιµούν να ζουν τον έρωτά τους µακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας και επιθυµούν να προβάλλουν µόνο τα επαγγελµατικά τους βήµατα. Η 26χρονη καλλονή θαυµάζει τον σύντροφό της και σχεδόν σε κάθε αγώνα του βρίσκεται στις εξέδρες και του στέλνει τη θετική της ενέργεια. Η ίδια µίλησε αποκλειστικά στο «Secret» για τη σχέση τους.

Γιώτα Γεωργοπούλου για τη σχέση της με τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη: «Προτιµάµε να κρατάµε τα σηµαντικά πράγµατα για εµάς»

«Παρότι ο σύντροφός µου είναι δηµόσιο πρόσωπο, προτιµάµε να κρατάµε τα σηµαντικά πράγµατα για εµάς. Η σχέση µας δεν είναι κρυφή, απλώς πιστεύουµε ότι ορισµένες πτυχές της ζωής µας αξίζουν να παραµένουν ιδιωτικές. Ζούµε µαζί και βλέπουµε τη σχέση µας µε σοβαρότητα. Γνωρίζουµε και οι δύο ότι βρισκόµαστε στην ίδια σελίδα και κάποια στιγµή θα προχωρήσουµε και στο επόµενο βήµα. ∆εν θέλω να πω κάτι άλλο πάνω σε αυτό, γιατί θα είναι ψέµατα. Το σηµαντικό είναι πως έχω έναν σύντροφο που σέβεται τους στόχους και τις φιλοδοξίες µου, όπως κι εγώ σέβοµαι τις δικές του, και αυτό κάνει τη διαφορά στο να ισορροπούµε τα πάντα. Αυτό που θαυµάζω στον Γιαννούλη είναι ότι είναι άψογος επαγγελµατίας και πάντα δίνει τον καλύτερο εαυτό του και δεν τα παρατάει ποτέ».

Οσον αφορά το πόσο εύκολο είναι να έχεις σχέση µε έναν αθλητή, η ίδια µας απάντησε: «∆εν είναι πάντα εύκολο να είσαι µε έναν αθλητή, ειδικά µε τις απαιτητικές προπονήσεις, τα ταξίδια και την πίεση των αγώνων. Χρειάζεται να κάνουµε θυσίες και να προσαρµοστούµε σε αυτόν τον τρόπο ζωής». Μάλιστα, η Γιώτα µάς αποκαλύπτει πώς γνωρίστηκαν µε τον Γιαννούλη: «Τον γνώρισα στην παραλία στην Κύθνο πριν από µερικά καλοκαίρια. Παίξαµε beach volley µαζί και γενικά είχαµε χηµεία. Βρεθήκαµε ύστερα από δύο χρόνια και από τότε είµαστε µαζί».

Το σημαντικό είναι πως έχω έναν σύντροφο που σέβεται τους στόχους και τις φιλοδοξίες μου, όπως κι εγώ σέβομαι τις δικές του, και αυτό κάνει τη διαφορά στο να ισορροπούμε τα πάντα

Επιτυχηµένη fashion designer
Η Γιώτα Γεωργοπούλου είναι παράλληλα µια επιτυχηµένη fashion designer, αφού το φετινό καλοκαίρι δηµιούργησε τη δική της σειρά µαγιό µε το brand GGIO. Η ίδια, µάλιστα, µιλάει για πρώτη φορά γιατί αποφάσισαν µε την αδελφή της, Κάλη, να µπουν στον χώρο της µόδας.

«Μεγαλώνοντας, εγώ και η αδερφή µου, η Κάλη, πάντα είχαµε µια ιδιαίτερη σύνδεση µε την παραλία και την ελευθερία που συνοδεύει τον ήλιο, την άµµο και τη θάλασσα, αφού µεγαλώσαµε στο Γύθειο και τα καλοκαίρια µας ήταν ξέγνοιαστα και ελεύθερα. ∆εν έχουµε µεγαλώσει στην Αθήνα, πράγµα που θεωρώ ότι έπαιξε πολύ σηµαντικό ρολο σε αυτό. Αυτή η αγάπη έγινε η έµπνευση πίσω από το GGIO.

∆εν ήταν απλώς για να δηµιουργήσουµε κοµµάτια που φαίνονται όµορφα, αλλά και για να παροτρύνουµε τις γυναίκες να αισθάνονται σίγουρες και ελεύθερες µε το σώµα τους – είτε χαλαρώνουν δίπλα στην πισίνα είτε κάνουν κάποια θαλάσσια δραστηριότητα. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα κοινό πάθος µετατράπηκε σε µια επιχείρηση, στην οποία επενδύουµε και οι δύο την καρδιά µας. Κάθε συλλογή αντικατοπτρίζει την αφοσίωσή µας στην ποιότητα, την άνεση και το στυλ, αλλά και ένα βαθύτερο µήνυµα: να αγκαλιάσεις το σώµα σου και να εκφράσεις τον εαυτό σου χωρίς φόβο. Εχουµε µεγαλώσει το brand µας µε αυθεντικότητα και πολύ σκληρή δουλειά και, ενώ είµαι περήφανη για το σηµείο όπου βρισκόµαστε τώρα, ανυποµονώ ακόµα περισσότερο για το µέλλον µας.

Η προσοχή µας είναι πάντα στα σχέδια, στον τρόπο ζωής που εκπροσωπούµε και στην κοινότητα των γυναικών που χτίζουµε µέσα από αυτό. Τελικά, το θέµα είναι να δηµιουργήσω κάτι µεγαλύτερο από τον εαυτό µου – κάτι που να αγγίζει τις γυναίκες παντού και να τις βοηθά να αισθάνονται όσο το δυνατόν πιο σίγουρες µε τον εαυτό τους»

*Δημοσιεύθηκε στο «Secret» των «Παραπολιτικών» και στην Σασα Σταματη

Δανάη Επιθυμιάδη βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Δήμος Αλίμου! ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ 2024 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ 2024
Τη Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2024 ξεκινάνε οι δράσεις της “Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας 2024” στην πόλη μας, οι οποίες θα διαρκέσουν μέχρι και τις 6 Οκτωβρίου.

Η «Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας» από το 2002 έχει καθιερωθεί ως ο σημαντικότερος θεσμός σε Ευρωπαϊκό επίπεδο για την προαγωγή βιώσιμων προτύπων κινητικότητας και κατ’ επέκταση για τη διαμόρφωση και ανάπτυξη περιβαλλοντικού ήθους.
Το 2021 ο Δήμος Αλίμου είχε αναδειχθεί πρώτος στην Ελλάδα και 2ος σε όλη την Ευρώπη, ανάμεσα σε χιλιάδες Δήμους της Ε.Ε., ενώ και το 2023 ο Δήμος Αλίμου είχε αναδειχθεί και πάλι πρώτος στην Ελλάδα.

Σας περιμένουμε όλους, μεγάλους και (κυρίως) μικρούς στις φετινές μας δράσεις!
Δείτε στις φωτογραφίες ολόκληρο το φετινό πρόγραμμα του Δήμου μας:

Λήδα Φόστερ βιογραφικό! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Λήδα Φόστερ βιογραφικό! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η 22χρονη τραγουδίστρια κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι με τίτλο «Broken Paradise» και πραγματοποίησε ένα πάρτι για να το γιορτάσει μαζί με αγαπημένα της πρόσωπα.

Για την Λήδα ήταν διπλή γιορτή, καθώς είχε και τα γενέθλιά της και η μητέρα της, Ματθίλδη Μαγγίρα της είχε ετοιμάσει την πιο όμορφη έκπληξη για αυτή την ξεχωριστή ημέρα.

Η Ματθίλδη Μαγγίρα υπήρξε παντρεμένη με τον Αμερικανό μουσικό Άλεξ Φόστερ για 8 ολόκληρα χρόνια (2003-2011) και το 2004 απέκτησαν μαζί την 22χρονη πλέον σήμερα, Λήδα. Η Λήδα Φόστερ κατοικεί μαζί με τον πατέρα της στην Αμερική, έρχεται συχνά στην Ελλάδα και διατηρεί ένα ιδι

«Η δουλειά μου είναι απαιτητική και χρονοβόρα. Καμιά φορά ένιωθα ενοχές που έλειπα από το σπίτι επειδή μου έλεγε “μαμά, δεν σε βλέπω”. Αυτό που προσπαθούσα πάντα είναι να περνάμε μαζί ποιοτικό χρόνο, ώστε να καλύπτει το κενό.

Πολύ συνειδητά, είχα αποφασίσει πως τα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής της, τα χρόνια που τα παιδιά δημιουργούν το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους, θα τη μεγαλώσω εγώ. Είχα αφήσει πολλά πράγματα τότε και είχαμε πάει με τη Λήδα μαζί στην Αμερική, προκειμένου να είμαστε μαζί με τον Alex, όπου ζούσε μόνιμα εκεί», έχει δηλώσει σε συνέντευξή της στο περιοδικό People η Ματθίλδη Μαγγίρα στο παρελθόν.

αίτερα ενεργό λογαριασμό στο Instagram, όπου είναι φανερή η καλλιτεχνική της κλίση, επηρεασμένη σαφώς από τις επιρροές των γονιών της.

Ναταλία Σουίφτ βιογραφικό! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Εύρη Σοφρωνιάδου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ηθοποιός, απόφοιτος της δραματικής σχολής της Ρούλας Πατεράκη στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάστηκε με την Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης της Ρούλας Πατεράκη στις παραστάσεις: «Φως στα σκοτάδια» του Μπέρντολντ Μπρεχτ, «Πολυμπέκετ» πάνω στο κείμενο του Σάμουελ Μπέκετ «Εκείνη τη φορά», «Έντα Γκάμπλερ» του Ερρίκου Ίψεν», «Πελεκάνος» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, «Η μελωδία της φάλαινας» του Άντονι Μιγκέλα και «Post Inferno – Προς Δαμασκόν» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Έχει συνεργαστεί με το θέατρο Λα Μάμα της Νέας Υόρκης στην παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» και επί οκτώ χρόνια με τη θεατρική ομάδα Άττις του Θεόδωρου Τερζόπουλου συμμετέχοντας στις παραστάσεις «Βάκχες» του Ευριπίδη, «Πέρσες» του Αισχύλου, «Υλικό Μήδειας» του Χάινερ Μύλλερ και «Κανών» του Β.Βασικεχαγιόγλου, σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με τον Ρόμπερτ Ουίλσον συνεργάστηκε στις παραστάσεις «Περσεφόνη» στους Δελφούς και σε παγκόσμια περιοδεία, και «Προμηθέας» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έπαιξε στις παραστάσεις:«Βερενίκη» του Ρακίνα,σε σκηνοθεσία Β.Αρδίττη,«Πολύ αργά Φαίδρα», «Η παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν» σε σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη, «Το χέρι του Γιάννος» του Ντάνιελ Ντιμέκο, «Δηλητήριο» της Λοτ Φέικεμανς, και «Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη. Επίσης συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών, τα ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου και Κρήτης κ.ά

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: «Όλγα Ρόμπαρτς» του Χρίστου Βακαλόπουλου, «Στη σκιά του φόβου» του Γιώργου Καρυπίδη, «Κλέφτης ή πραγματικότητα» και «Ώρες» της Αντουανέττας Αγγελίδη, «Άδης» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, «Στην άκρη της πόλης» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, «Καραχμέτης» της Λένα Βουδούρη, «Ο ανθός της λίμνης» του Σταμάτη Τσαρούχα, «Η υπογραφή» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, «Με μια κραυγή» της Βασιλικής Ηλιοπούλου, «Going down» του Δημήτρη Μουρτζόπουλου, και «Πρώτη φορά» της Μαριτίνας Πάσσαρη.

Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις: “Φαίδρος”από τους Πλατωνικούς διαλόγους,στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ,Αθήνα πρωτεύουσα του βιβλίου.Οι παραστάσεις δόθηκαν στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας ,στην ΑΣΚΤ και στις όχθες του Ιλισσού. «Ο μικρός πρίγκηπας» του Εξυπερί στο πλαίσιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Μεσογειακού Θεάτρου «Τίτα -Λου» της Κατρίν Αν «Δίδυμες» της Μωρίν Λώρενς «Περιγραφή εικόνας» του Χάινερ Μύλλερ για το φεστιβαλ Τρίπολης «Ο πρώτος Έρωτας» του Σάμουελ Μπέκετ στο Bios, σε συνεργασία με τον Πέρη Μιχαηλίδη «Το ημερολόγιο ενός τρελού» του Γκόγκολ «Το νέο όνομά μου» του Λίνου Ιωαννίδη στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών «Ερωτική Τέχνη» του Οβιδίου στο Λουτρό των Αέρηδων στην Πλάκα «Πολύ αργά Φαίδρα» κ.ά

2019

Κώστας Μπάρας βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Αλέξανδρος Σταύρου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Αλέξανδρος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 10 Ιουνίου 1970
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Ελληνικά
Σπουδές Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ηθοποιός
Οικογένεια
Σύζυγος Μαριάννα Τουμασάτου (από 2010)

Ο Αλέξανδρος Σταύρου (Αθήνα , 10 Ιουνίου 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου (1994). Έγινε πιο γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό από τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, με την πρώτη του πρωταγωνιστική εμφάνιση να γίνεται στη σειρά του ANT1, «Η Λάμψη», το 1996.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1970 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ενώ η καταγωγή του είναι από το Χρώμιο της Κοζάνης. Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο τη σεζόν 1984-85, πρωταγωνιστώντας σε ηλικία μόλις 14 ετών, στην σειρά της ΕΡΤ, «Άννα Χ.».

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ξεκίνησε σπουδές υποκριτικής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ’ όπου αποφοίτησε το 1994. Παράλληλα, την σεζόν 1992-93 έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο με την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, «Ζωή». Το 1995 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς του Νίκου Φώσκολου, «Καλημέρα Ζωή», υποδυόμενος έναν κακοποιό.[1] Μετά την πρώτη του συνεργασία με τον Νίκο Φώσκολο, του προτάθηκε να αναλάβει το ρόλο του Αλέξη Δράκου στη σειρά «Η Λάμψη» μετά την αποχώρηση του Κώστα Σπυρόπουλου. Έτσι, την σεζόν 1996-97 πρωταγωνίστησε στην έκτη σεζόν της σειράς, υποδυόμενος τον μεγαλύτερο γιο του εφοπλιστή Γιάγκου Δράκου.[2]

Επέστρεψε τηλεοπτικά την σεζόν 1999-00, ξεκινώντας μια μακροχρόνια συνεργασία με το συγγραφικό δίδυμο Γιώργου Κυρίτση και Έλενας Ακρίτα, υποδυόμενος τον Ανδρέα Βέρρο στην καθημερινή σειρά της ΕΤ1, «Στα φτερά του έρωτα». Συνέχισε να πρωταγωνιστεί στην σειρά για τρεις σεζόν ακόμη μέχρι την ολοκλήρωσή της το 2003 ενώ παράλληλα έκανε μία εμφάνιση στην επίσης καθημερινή σειρά του ίδιου συγγραφικού διδύμου, «Κάτω από την Ακρόπολη», το 2002.[3] Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους στην τηλεοπτική του καριέρα ήταν αυτός του Στράτου Αντύπα Αμυρά στην καθημερινή σειρά του MEGA, «Βέρα στο δεξί».

Εκεί πρωταγωνίστησε για τρεις τηλεοπτικές σεζόν, από το 2004 μέχρι το 2007, γνωρίζοντας πολύ μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησε ο ρόλος του Άρη Στάικου στην δραματική σειρά του ANT1, «Ο Γητευτής» τη σεζόν 2007-08. Επέστρεψε τηλεοπτικά τον Μάιο του 2009 ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Στέφανου Καρτάλη στην σειρά των Ακρίτα-Κυρίτση, «Τα Μυστικά της Εδέμ» στο MEGA. Η παρουσία του στην σειρά διήρκησε μέχρι την ολοκλήρωση της το 2011. Παράλληλα, την σεζόν 2010-11 έπαιξε στη κυπριακή σειρά «Γυμνοί Άγγελοι» του MEGA Κύπρου. Από το 2011 έως το 2014 έπαιξε στην σειρά του MEGA, «Κλεμμένα όνειρα» ενώ ακολούθησαν οι σειρές «Δικαίωση» (2014-15, MEGA), «9 Μήνες» (2015-17, STAR), «Παρθένα Ζωή» (2017-18, ANT1), «Η Επιστροφή» (2018-19, ANT1), «Γυναίκα Χωρίς Όνομα» (2019-20, ΑΝΤ1), «Το Αύριο Μας Ανήκει» (2021-22, MEGA) και «Ο Τιμωρός» (2024-25, ALPHA).

Προσωπική ζωή
Τον Οκτώβριο του 2010 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο την ηθοποιό Μαριάννα Τουμασάτου. Απέκτησαν μαζί μια κόρη, την Χρυσηίδα (γενν. 26 Ιανουαρίου 2011). Το 2013 παντρεύτηκαν και με θρησκευτικό γάμο.

Κώστας Μπάρας βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Κώστας Μπάρας είναι σκηνοθέτης. Γεννηθηκε στον Πειραια το 1958
-Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν (1958)-Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης

-Στη συνέχεια συνεργάστηκε ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη με την “Oμάδα Θέαμα ” του Γ. Κακλέα -και με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας
-Συνεργάστηκε με τον Γ. Αρμένη στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, σαν ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτης .
-Καθηγητής Υποκριτικής σε διαφορες σχολες-ΠΡΑΞΗ ΕΠΤΑ

-Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις:”Οι Περιπέτειες του Τζιτζιρή” του Γ. Αρμένη για το Ν.Ε.Θ., “Ε, Ψιτ!” του Τ. Χρυσούλη για το θέατρο Ελυζέ και “Σ’ Αγαπώ… και μου Λύπης” Booze Cooperativa 2006-07
-Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές (σαν ηθοποιός αλλά και σαν βοηθ. σκηνοθέτης), σε ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους: (Εύφημη μνεία A’ Αντρικού Ρόλου στο φεστιβάλ φανταστικού κινηματογράφου 2005, Α’ Βραβείο Θεσσαλονίκης ανεξάρτητων κινηματογραφιστών 2004-)”86400″ του Κ. Τσακίρη

και σε διάφορες διαφημίσεις.
-Το 2007-08 πρωταγωνίστησε στην παράσταση “Σπιρτόκουτο” του Γ. Οικονομίδη στο θέατρο Βικτώρια, σε σκηνοθεσία Δ. Κομνηνού.

-Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Λαβύρινθος που με την καθοδήγηση του Ρύσαρντ Τσίσλακ (του μεγάλου ηθοποιού του Γκροτόφσκι) οργάνωσαν σειρά εργαστηρίων και παραστάσεων.
2015-16 Ιδρυτικο μελος της ομαδας HashArt σκηνοθετει την παρασταση “Γλάρος…αυτό ήθελα να πω” στο θεατρο Παπαγάλος…
(2016)

Δείγμα της δουλειάς του στο θέατρο είναι οι παραστάσεις Επειδή αυτή ήταν αυτή κι εγώ ήμουν εγώ (2018), Η ανάκριση (2013), Ο Γλάρος… αυτό ήθελα να πω (2017), Αλεξάνδρα (2018).Ο Κώστας Μπάρας «έμπλεξε» τελείως τυχαία πριν από 35 χρόνια με το θέατρο. Στην αρχή τυχαία, σε ένα πολιτιστικό σύλλογο στον Πειραιά, μετά με το Θέατρο τέχνης. Πάντα η επιθυμία και το σκεπτικό ήταν η σκηνοθεσία. Μετά γνώρισε τον Σίζλακ, τον μεγάλο ηθοποιό του Γκροτόφσκι. Δουλέψανε μαζί για 3 χρόνια, ετοιμάζανε να έρθει στην Ελλάδα. Δυστυχώς πέθανε. Τα επόμενα 10 χρόνια συνεργάστηκε με τον Γιάννη Κακλέα. Στην συνέχεια ήρθε η διδασκαλία, αρχικά στην Σχολή του Γιώργου Αρμένη. Πριν δυο χρόνια, απόφοιτοι και πρώην μαθητές του από την Πράξη 7, αποφάσισαν να κάνουν μια ομάδα, τον κάλεσαν να συνεργαστούν και δημιουργήθηκε η Ομάδα HashArt.

Κ.Μ.: Το HashArt δε μπορεί κανείς να το μεταφράσει ακριβώς στα ελληνικά, είναι κάτι σαν το χειροποίητο θα λέγε χοντρικά κανείς. Ανοίγεις το ψυγείο κι έχουνε ξεμείνει διάφορα φαγητά. Τα παίρνεις όλα αυτά τα ανακατεύεις και κάνεις κάτι καινούριο αυτή είναι η συνταγή ας πούμε της HashArt. Εντάξει, δεν κάνουμε μαγειρική! Θέλω να πω, ψάχνουμε στις βιβλιοθήκες μας, τα dvd μας, τις αγάπες μας, μέσα μας, γύρω μας και μαζεύουμε ένα υλικό που κάθε φορά νομίζουμε ότι είναι χρήσιμο για αυτή την παράσταση που θέλουμε να κάνουμε όπως καλή ώρα ας πούμε στην πρώτη μας δουλειά με τον «Γλάρο, αυτό ήθελα να πω».

Είναι επιθυμία μας για την ακρίβεια, δεν είναι μέθοδος ακόμα, δε ξέρω και αν θα γίνει ποτέ μέθοδος, αλλά αυτός ο τρόπος δουλειάς μας ενδιαφέρει. Δεν θέλω να μπερδευτούμε, δεν κάνουμε ούτε devised που βγαίνουνε και λένε διάφορα ξομολογούνται διάφορα προσωπικά τους πράγματα – σεβαστό κι επιθυμητό – , εμάς δεν μας πάει αυτό. Εμάς μας ενδιαφέρει πάντα αυτό να γίνεται σε σχέση με το ίδιο το έργο.

Ν.Π.: Όσον αφορά σε αυτό το σύστημα, μέθοδο, ότι «δεν κάνουμε devised», στο Μαζί σου για το τίποτα είναι πιο έντονο αυτό, το τι δεν κάνω δηλαδή. Είναι σαν να υπάρχει μια εις άτοπον απαγωγή στο τι θέλω να κάνω, υπάρχει η αφαίρεση: «όχι αυτό, όχι αυτό, όχι αυτό», και είναι πάρα πολύ ευφάνταστο πραγματικά.

Κ.Μ.: Ναι, και στην πραγματικότητα σ’ αυτήν την παράσταση μάλλον κάνουμε μια … πώς να το πει κανείς τώρα, μάλλον ίσως και γι’ αυτό αποτυγχάνουν και τα παιδιά να τα καταφέρουν σ’ όλες αυτές τις απόπειρες τους γιατί μάλλον δοκιμάζουν όλα αυτά που δεν θέλουμε να κάνουμε κατά κάποιο τρόπο

Ν.Π.: Αυτό ήτανε το αιτούμενο όμως; Ή προέκυψε;

Κ.Μ.: Προέκυψε. Ναι. Ξέρεις λίγο στη δουλειά μας δεν ξέρεις πραγματικά τι είναι αυτό που θέλεις, τι είναι αυτό που παράγεις, τι είναι το αποτέλεσμα, τι είναι αυτό που ‘χες στο μυαλό σου. Είναι κάτι που κτίζεται καθημερινά. Τουλάχιστον στη δικιά μας την ομάδα και φαντάζομαι και στις περισσότερες ομάδες που έχουν την ευκαιρία. Γιατί κι αυτό είναι απαιτούμενο, προαπαιτούμενο, και θέλω να το κρατήσω σαν κόρη οφθαλμού.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου σκηνοθέτη και ειδικά σ’ αυτήν την ομάδα είμαι συνεργάτης. Οι αποφάσεις είναι συλλογικές, αποφασίζουμε όλοι μαζί για τι θέλουμε να μιλήσουμε. Εγώ προσπαθώ να δημιουργώ τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις τα παιδιά να μπορούν να απελευθερώνονται, να απελευθερώνονται και πνευματικά και ψυχολογικά και συναισθηματικά και σωματικά, να προτείνουνε πράγματα κι εγώ μετά να τα μοντάρω και να τα βάζω σε μια σειρά και να κάνω μετά τον σκηνοθέτη, μετά, εκ του ασφαλούς.

Ν.Π.: Να γυρίσουμε στον Τσέχωφ;

Κ.Μ.: Ήταν πραγματικά ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και απ’ τα ίδια τα παιδιά και από μένα. Ξεκινάς, κάτι έχεις στο μυαλό σου ξεκινώντας μια παράσταση κάτι σου λέει το έργο κάτι θέλεις να πεις ή κάτι σου λέει απλά και θέλεις να το μεταδόσεις αυτό, να το κοινωνήσεις στο κοινό. Συνειδητοποίησα μετά την πρεμιέρα (του Γλάρου) ότι με αφορούσε τόσο πολύ αυτό το έργο, γιατί συνειδητοποίησα ότι μίλαγε γι’ αυτό που ήθελα να κάνω όταν ξεκίνησα να κάνω θέατρο: ένας πιτσιρικάς που ονειρευότανε να αλλάξει τον κόσμο και το θέατρο, τον κόσμο του θεάτρου μέσα απ’ την τέχνη του. Πίστευε στην απολυτότητα και στην μοναδικότητα του έρωτα. Ήτανε σοκαριστικό όταν συνειδητοποιούσα, παράσταση την παράσταση, πόσα κομμάτια δικά μου είχα βάλει χωρίς ούτε εγώ να το συνειδητοποιώ πως συνέβαινε, κι ήταν πολύ όμορφο, και τα παιδιά βέβαια από την δικιά τους τη μεριά σαν ηθοποιοί πια που καταθέτανε κάθε βράδυ..

Ειδικά ο Τσέχωφ έχει αυτό το μεγαλείο. Ο Τσέχωφ είναι, αν καταφέρεις και, το βάζω σε εισαγωγικά, τον παίξεις καλά, για μένα είναι το σχολείο της υποκριτικής είναι το α και το ω πέρα από φόρμες πέρα από οτιδήποτε. Σαν βάση υποκριτική, ο Τσέχωφ είναι το μεγαλύτερο σχολείο και μετά σαν ηθοποιός, αν καταφέρεις πραγματικά και ξεκλειδώσεις όλα αυτά τα κλειδιά που θέλει, νομίζω, μετά όλα τ’ άλλα είναι πολύ πιο εύκολα για έναν ηθοποιό αν θέλει να παίξει και δεν είναι δικιά μου αυτή η φράση είναι από πολύ μεγάλους ηθοποιούς που έχουν κάθε δικαίωμα να το πούνε γιατί όντως το έχουνε κάνει, το έχουνε νοιώσει, το πιστεύουνε και δεν είναι έτσι τίποτε που λέω από θράσος.

Η δικιά μας η δουλειά, πέρα από οποιαδήποτε φαντασίωση, ρομαντισμό, δε ξέρω και εγώ τι άλλο μπορεί ο καθένας να θεωρήσει τη δουλειά μας, είναι και μια δουλειά, και όταν λέω δουλειά δεν εννοώ μόνο το οικονομικό το μέρος. Για να βρεθείς σε μια δουλειά θα πρέπει να έχεις και τις ανάλογες γνώσεις. Είμαστε τεμπέληδες βέβαια, εμείς οι Έλληνες οι ηθοποιοί τουλάχιστον, μη παρεξηγηθώ. Πιστεύουμε πάρα πολύ στο ταλέντο μας. Όντως είμαστε ταλαντούχοι, βολευόμαστε πάρα πολύ εύκολα μ’ αυτό και ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα.

Η δουλειά μας είναι πρωταθλητισμός. Και όπως ο κάθε αθλητής ανάλογα με το άθλημα του, γυμνάζει και τους ανάλογους μύες, ο ηθοποιός θα πρέπει να κάνει λοιπόν μια αντίστοιχη εκπαίδευση, να ασκείται καθημερινά σε οτιδήποτε σημαίνει σώμα ηθοποιού: φωνές, ασκήσεις σωματικές, συν τα διαβάσματα του, τα ατέλειωτα διαβάσματα του, κι όχι μόνο διαβάζω θέατρο και μόνο, τα πάντα, τα πάντα, λογοτεχνία, επιστήμη..

Ν.Π.: Όλα αυτά λοιπόν στο «Μαζί σου για το Τίποτα»; Αφού, δεν είναι πια Τσέχωφ αν δεν απατώμαι.

Κ.Μ.: Μετά τον Τσέχωφ λοιπόν το επόμενο βήμα που είχαμε αποφασίσει να κάνουμε και δουλέψαμε, κάναμε μια προετοιμασία γύρω στους οκτώ μήνες περίπου, θέλαμε να ασχοληθούμε με το θέμα Άμλετ, όχι με το έργο του Σαίξπηρ, με το θέμα Άμλετ. Ότι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό. Υπήρξαν κάποιες αναποδιές, και είπαμε δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κάνουμε με άγχος. Εν τω μεταξύ πολλοί φίλοι και συνάδελφοι, με πάρα πολύ αγάπη πάντα, μας προειδοποιούσανε: « προσέχτε μετά την επιτυχία – την οποιαδήποτε επιτυχία τέλος πάντων της πρώτης παράστασης – κοιτάχτε τι θα κάνετε δεύτερη παράσταση». Συνήθως κάνεις μια μεγάλη αποτυχία και το ‘να και το άλλο. (γέλια)

Ν.Π.: Γι’ αυτό και η αποτυχία; Για να είμαστε σίγουροι, για να έχουμε πιάσει το θέμα.

Κ.Μ.: Έτσι μπράβο! Κι ήρθε λοιπόν ξαφνικά μέσα σε όλη αυτή τη φάση, ένα υπέροχο mail από τον Άκη τον Δήμου, όπου είχαμε ξεκινήσει μια πολύ καλή παρέα. Και μας στέλνει το καινούριο του, το τελευταίο έργο που είχε γράψει το «Μαζί σου για το Τίποτα», το οποίο συμπτωματικά μιλάει για όλα αυτά, δηλαδή ένας τύπος που ασχολείται, θέλει να ανεβάσει να διασκευάσει ένα διήγημα του Τσέχωφ με έναν, εκτός των άλλων, τρελαμένο ηθοποιό που πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος Άμλετ του κόσμου και μιλάει για το δικαίωμα στην αποτυχία και λέμε ok αυτό είναι, δηλαδή ούτε παραγγελία να το είχαμε. Εντωμεταξύ και δραματουργικά: οι αυτοσχεδιασμοί, τα αφηγηματικά, τα ‘χει όλα μέσα. Ήτανε σαν να του είπαμε έλα τώρα Άκη, εμείς θα κάνουμε πρόβες κι εσύ θα τα γράφεις. Έγινε το αντίστροφο, τα έγραψε ο Δήμου, μας τα ‘στειλε.

Ν.Π.: Εκεί, βέβαια υπάρχει αυτό που ανέφερες. Κάποιοι περιμένανε κάτι σαν την πρώτη παράσταση. Αλλά αυτό μάλλον είναι στην εκπαίδευση του θεατή. Θα μου πεις βέβαια ο θεατής εκπαιδεύεται από τις παραστάσεις. Αλλά κατά κάποιο τρόπο πολλοί σκηνοθέτες και πολλοί θίασοι και πολλές ομάδες έχουνε μπει μέσα στη λούμπα του να αναπαράγουν ότι άρεσε στο κοινό.

Κ.Μ.: Ακριβώς. Αυτό θέλουμε, δηλαδή, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, ας το λέμε μέθοδο έτσι χάριν συζήτησης τώρα, μια δικιά μας αισθητική θα έλεγα. Δηλαδή δε θέλουμε να επαναλαμβάνουμε. Οι βάσεις και ο τρόπος δουλειάς ναι, θα είναι ίδιος. Το αποτέλεσμα όμως θέλουμε να είναι διαφορετικό. Όχι επί τούτου, αλλά όχι «πήγε καλά το πρώτο να κάνουμε τα ίδια». Και συνήθως έτσι κάνεις την αποτυχία. Όταν προσπαθείς να επαναλάβεις τον εαυτό σου.

Ν.Π.: Τώρα έχετε ξεκινήσει εδώ και πολλούς μήνες και δουλεύετε την Αλεξάνδρα;

Κ.Μ.: Υπήρχε προεργασία, γιατί έχει και μια ιδιαιτερότητα σαν έργο, αυτό που πάμε να κάνουμε στη Πειραματική του Εθνικού. Η συζήτηση με τον Πρόδρομο Τσινικόρη και τον Ανέστη τον Αζά, και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ για αυτή την πρόσκληση, έχει ξεκινήσει από πολύ καιρό και μέχρι να καταλήξουμε ψάξαμε πάρα πολλά πράγματα. Τι θα πούμε με την παράσταση. Ψαχτήκαμε, πέσανε διάφορες σκέψεις, μήπως μιλήσουμε μέσα από ηρωίδες του θεάτρου και της λογοτεχνίας.

Όταν έριξα στο τραπέζι να δούνε τα παιδιά την ταινία αυτή, είναι μια αυστραλέζικη παραγωγή του 2000 περίπου, «Alexandra’s project» λέγεται και μιλάει για την αόρατη βία, μας γοήτεψε πάρα πολύ αυτό το θέμα. Ένας σύζυγος, την ημέρα των γενεθλίων του συμπτωματικά ή επί τούτου, είναι επιλεγμένο από τη γυναίκα του, γυρνώντας στο σπίτι του, το βρίσκει άδειο, τη γυναίκα και τα παιδιά να λείπουνε και του έχουν αφήσει να δει ένα βίντεο, το οποίο ξεκινάει με τη γυναίκα και τα παιδιά: «Χρόνια Πολλά Μπαμπά να σε χαιρόμαστε» και μετά μένει η γυναίκα μόνη της και αρχίζει και του μιλάει για τη ζημιά που της έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο γάμο.

Η γυναίκα αυτή δεν υποφέρει από κακοποίηση, δεν τη δέρνει, τα σημάδια δεν είναι εμφανή είναι η, ας την πούμε, ψυχολογική κακοποίηση που έχει υποστεί. Της έχει στερήσει τα πάντα, την προσωπικότητα, την χρησιμοποιεί όποτε του κυρίου του … έτσι χωρίς να ρωτάει γιατί. Δεν μπορείς να εξηγήσεις στη μάνα της, στο περιβάλλον της γιατί έφυγε απ’ το σπίτι της, τι θα πεις; Ότι μου είχε στερήσει την προσωπικότητα; Θα σου πουν, θα σε κοιτάζουν όλοι στραβά, είσαι σοβαρή τώρα δηλαδή, τι κάνει σε δέρνει; Σε κερατώνει; Τι σου κάνει; Γιατί αυτά βλέπουμε, αυτά είναι τα φανερά, τα άλλα καμιά φορά δεν μπορούμε να τα αφηγηθούμε, να τα περιγράψουμε, πόσο μάλλον να τα καταλάβουμε. Και θέλουμε να μιλήσουμε για αυτό.

Ν.Π.: Είσαι αισιόδοξος για το θέατρο, το ελληνικό θέατρο έτσι όπως διαμορφώνεται; Οι καινούριες ομάδες, το devised, το μη devised, όλο αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται. Είναι αισιόδοξο; Είναι κάτι διαφορετικό; Είναι ένα μεταβατικό στάδιο για κάτι άλλο;

Κ.Μ.: Ναι. Θα κρατήσω μόνο ότι είναι διαφορετικό. Δεν ξέρω αν είναι αισιόδοξο. Δε ξέρω αν είναι απαισιόδοξο. Η αλήθεια είναι, ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας. Εγώ άλλο θέατρο είχα μάθει, με ποια έννοια μιλάω ‘ άλλο θέατρο’, άλλη λειτουργία του ηθοποιού. Νομίζω ότι στην Ελλάδα συνέβη κάτι πάρα πολύ βίαιο, και γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμιά συνέχεια. Λατρεύω και πραγματικά το βάζω σ’ όλες τις παραστάσεις μου. Σ’ όλες τις παραστάσεις υπάρχει μια τσάντα απ’ τη Schaubühne, υπάρχει δεν υπάρχει λόγος, πάντα μια τσάντα, η Νίνα, δηλαδή ας πούμε πέρσι στην παράσταση έμπαινε κρατώντας την τσάντα της Schaubühne.

Ν.Π.: Αυτό επειδή μας αρέσει η Schaubühne;

Κ.Μ.: Ναι λατρεύω τον Οστερμάγιερ. Τον λατρεύω. Λατρεύω βέβαια και θεωρώ, όσο μπορώ να το πω εγώ αυτό, δάσκαλο μου θεωρώ τον Πίτερ Μπρουκ, όλες τις δουλειές που έχω καταφέρει να ‘χω δει και ότι έχω καταφέρει να διαβάσω απ’ αυτόν. Τους λατρεύω και τους θαυμάζω γιατί βλέπω ηθοποιούς με μια συγκλονιστική τεχνική που μπορούνε σε κλάσματα δευτερολέπτου να κινηθούνε ανάμεσα στην αποστασιοποίηση στην αφηγηματικότητα και στο παίζω φουλ το ρόλο.

Στην Ελλάδα όλο αυτό που επικρατεί, όλο αυτό που δεν χρειάζεται και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια να πας λίγο πιο βαθιά, υποκριτικά να ψαχτείς λίγο περισσότερο, είναι, συγνώμη το λέω, είναι εύκολο. Γιατί παίρνουμε το αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα αυτό κάναμε πάντα, αυτό που συνέβαινε έξω μετά από χρόνια δουλειάς και ψαξίματος για να φτάσουν σ’ ένα αποτέλεσμα, εμείς παίρναμε το αποτέλεσμα και το αναπαρήγαμε απλά. Δεν μπορώ να πάρω εγώ το αποτέλεσμα αυτού του ανθρώπου.

Δεν μπορώ να πάρω… Εγώ σου λέω είχα την τύχη, την πραγματικά πολύ μεγάλη τύχη να δουλέψω δίπλα στον άνθρωπο αυτό τον μεγάλο ηθοποιό του Γκροτόφσκι που πάνω στο σώμα του και στο δικό του το σώμα καθιέρωσε τη μέθοδο του. Μιλάμε για πολύ αίμα και ιδρώτα για να φτάσουμε εκεί. Δεν μπορώ να πάω να πάρω εγώ, επειδή έκανα 15 μέρες ένα σεμινάριο μαζί του και μου έδειξε τη σωματική του ρουτίνα, και να πάρω και να τη βάζω σε οποιαδήποτε παράσταση είναι να κάνω. Δεν γίνεται

Ν.Π.: Θεωρείς ότι είναι ημιμάθεια;

Κ.Μ.: Ημιμάθεια. Δεν ήθελα να πω τη λέξη. Είναι ημιμάθεια. Από την άλλη πλευρά βλέπεις ότι είναι κάτι που αρχίζει και επικρατεί. Και λες, ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Αν δε σ’ αρέσει ρε φίλε μη πας να το δεις. Αν σ’ αρέσει και περνάς καλά και κάτι σου κάνει πήγαινε. Θέλω να πω ότι είναι και θέμα ότι αλλάζουν όλα γύρω μας, θ’ αλλάξει και το θέατρο και η αισθητική του και η διεργασία του και ο τρόπος που παίζουνε. Στην Ελλάδα έγινε κάτι βίαιο.

Ξαφνικά από όλο αυτό το πράγμα, από την παράδοση και την συνέχεια του Εθνικού, όλης αυτής της Σχολής του Εθνικού, – κι εκεί υπήρξανε διαφορετικοί σκηνοθέτες με διαφορετικές απόψεις, του Κουν μιλάω τώρα – ξαφνικά σαν να κόπηκε αυτός ο ομφάλιος λώρος, ήρθε πολύ βίαια στην Ελλάδα μια αισθητική Κεντροευρωπαϊκού Θεάτρου και Νορβηγο – Σουηδικού. Ήρθε, επιβλήθηκε με ένα βίαιο τρόπο και σαν να χάθηκε λίγο η συνέχεια. Σαν να χάθηκε η συνέχεια.

Γι’ αυτό σου λέω δεν ξέρω αν είναι θέμα αισιοδοξίας. Αν αυτό είναι να επικρατήσει θα ‘χει το λόγο του για να γίνει, οπότε και θα πρέπει, και καλά θα κάνουμε, να το δεχτούμε και να το αποδεχτούμε για να περνάμε κι εμείς καλά. Να πηγαίνουμε να βλέπουμε και καμιά παράσταση. Εγώ σου λέω όμως παρόλα αυτά εκείνο που μου λείπει. Σαν να γίνονται λίγο εύκολα τα πράγματα. Μια, μια ευκολία.. όμως αυτή η ευκολία φοβάμαι ότι είναι σε όλα τα επίπεδα πια της ζωής μας, έτσι και το θέατρο είναι κομμάτι της ζωής μας.

Ν.Π.: Θα ‘θελα, ολοκληρώνοντας να μου πεις μια μποέμ στιγμή;

Κ.Μ.: Αυτό που μου ‘ρχεται αυτή την στιγμή, είναι νομίζω, αυτό που κάνω αυτά τα 2 τελευταία χρόνια, αυτό που κάνω με τα παιδιά με την HashArt είναι μποέμ. Για μένα είναι μποέμ και ναι, είναι μποέμ στιγμή. Τώρα που το λες και το συνειδητοποιώ. Ναι, θα έπρεπε να ήμουν αλλού να χα αράξει και… αλλά είναι μποέμ.

Άννυ Λούλου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Γιώτα Αργυροπούλου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η Γιώτα Αργυροπούλου είναι ηθοποιός/performer, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Η Γιώτα Αργυροπούλου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, δραματουργός.

Δείγμα της δουλειάς της στο θέατρο είναι οι παραστάσεις Βρικόλακες (2018), Hotel (2015), Εuropeana (2019), Επικίνδυνες Σχέσεις (2020).

Μάγισσα-Γιώτα Αργυροπούλου: Οι σπουδές στο Λονδίνο, η σκηνοθεσία και η καλλιτεχνική υποτροφία

«Αυτό αλλάζει ανάλογα με τις δημιουργικές περιόδους που διανύω. Μου αρέσουν και οι τρεις διαδικασίες εξίσου πολύ και συχνά τις συνδυάζω. Αυτή την περίοδο, έχω πολλή χαρά και όρεξη να παίζω σε δουλειές σκηνοθετών που εκτιμώ αλλά και να σκηνοθετώ η ίδια ηθοποιούς σε έργα για το θέατρο. Έχω σκηνοθετήσει μέχρι στιγμής δύο παραστάσεις, και πραγματικά δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου έδινε τόσες χαρές και συγκινήσεις ο ρόλος της σκηνοθέτιδας».

Γιώτα Αργυροπούλου

Έχετε κάνει σπουδές στο Λονδίνο. Σκεφτήκατε ποτέ να μείνετε μόνιμα εκεί;

«Ξεκίνησα να δουλεύω στο Λονδίνο όταν ήμουν φοιτήτρια ακόμη, και εργάστηκα ως ηθοποιός στο εξωτερικό για αρκετό καιρό. Η αλήθεια είναι ότι οι ευκαιρίες που μου παρουσιάστηκαν ήταν αρκετές και οι συνθήκες εργασίας συχνά καλύτερες από ό,τι στην Ελλάδα. Ωστόσο, το γεγονός ότι έφυγα μικρή για το εξωτερικό, αμέσως μετά το σχολείο, και ότι στην Αγγλία η δουλειά και οι σπουδές μπορεί να ήταν αξιόλογες, αλλά η προσωπική μου ζωή δεν ήταν το ίδιο γεμάτη, με έκαναν να διαλέξω μία ζωή εδώ πιο ανθρώπινη και λιγότερο μοναχική, έστω και αν αυτό μου στοίχισε επαγγελματικά. Ήταν πράγματι μία δύσκολη επιλογή».

Τι άλλο ετοιμάζετε αστό το διάστημα;

«Φέτος έχω εστιάσει στη σειρά και όταν τελειώσουν σε λίγους μήνες τα γυρίσματα, με περιμένει μία καλλιτεχνική υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση και το Onassis Air, για να εξελίξω ένα νέο έργο που έχει να κάνει με τη μνήμη, καθώς και μία σειρά από δημιουργικά εργαστήρια για εφήβους με τη στήριξη του υπουργείου Πολιτισμού»

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε θέατρο και performance στο Goldsmiths του University of London και Ιστορία της Τέχνης στο University of East London. Σκηνοθέτησε τo έργo «ALEXA» με την στήριξη του Onassis Air και του KAAITHEATRE και το «YOUTHQUAKE» που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2022. Το πρώτο της θεατρικό έργο “HOTEL” επιλέχθηκε μεταξύ των 17 φιναλίστ της διοργάνωσης Berliner Festspiele 2017 που παρουσιάστηκε στη Stückemarkt του Theatterreffen. Επιπλέον, έχει γράψει το έργο «Αναζητώντας τον Χόλντεν Κόλφιλντ»,

μια θεατρική μεταφορά του «Φύλακας στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ (Onassis Youth Festival 2016) και τη θεατρική παράσταση «Blink» (Φεστιβάλ Ίψεν 2016 στο Εθνικό Θέατρο του Όσλο), ενώ επίσης έχει συνυπογράψει μια διασκευή των «Βρικολάκων» (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2018). Έχει διοργανώσει εργαστήρια θεάτρου, περφόρμανς και ποίησης, και συνεργάζεται με τον χώρο τέχνης TAVROS για τον σχεδιασμό καλλιτεχνικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Συμμετείχε στο διαδικτυακό φεστιβάλ Ars Electronica 2021 και στο MIR festival 2021.

Είναι η δημιουργός της ατομικής περφόρμανς μακράς διάρκειας «Ένα άτομο τη φορά», η οποία παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη στο πλαίσιο της έκθεσης “As One”, σε συνδιοργάνωση του Marina Abramovic Institute (MAI) και του πολιτιστικού οργανισμού NEON· συμμετείχε επίσης στο πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών “watch & talk” στο Zürcher Theatre Spektakel, κατόπιν πρόσκλησης του ιδρύματος.

Ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας blindspot theatre group, έχει παίξει και έχει συμμετάσχει δημιουργικά στις παραστάσεις «Έντα Γκάμπλερ» (Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, 2015), “HOTEL” (Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας 2015 και Δημήτρια 2016), “X-Tokio” (Από Μηχανής Θέατρο και Φεστιβάλ Theaterlandschaft Südeuropa 2015 στο Theatre an der Ruhr της Γερμανίας), κ.ά. Έχει παίξει σε θεατρικές παραγωγές στην Αγγλία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα, σε έργα όπως ο «Άμλετ» του Σαίξπηρ (Οφηλία), η «Καταιγίδα» του Στρίντμπεργκ (Γκέρντα) και οι «Απόπειρες» του Μάρτιν Κριμπ, και στην παράσταση «Βελανιδιά», σε σκηνοθεσία Tim Crouch. Έχει παίξει στις μεγάλου μήκους ταινίες «Πριν τα μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, “Luton” και “All the Pretty Little Horses” του Μιχάλη Κωνσταντάτου, αλλά και στην κινηματογραφική εγκατάσταση “The Airport” του John Akomfrah –έργα που έχουν προβληθεί σε αναγνωρισμένα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου.

Η Γιώτα Αργυροπούλου είναι συμμετέχουσα του προγράμματος Critical Practices του Οnassis AiR 2019-20 και του προγράμματος Tailor-made Residencies 2023-24.

Καλλιτεχνική Έρευνα
Οι επισκέψεις μου στον χώρο του Onassis AiR ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα από την περίοδο του residency για το οποίο είχα επιλεχθεί, πολύ νωρίτερα δηλαδή από το πρόγραμμα Critical Practices την Άνοιξη 2020. Οι λόγοι έλξης και συνεχούς επιστροφής μου στον χώρο ήταν και παραμένουν οι ίδιοι: η ενέργεια του, το όραμα πίσω από αυτό, η επιθυμία για αλλαγή και έρευνα, η πίστη στον πειραματισμό και η εξερεύνηση προς νέους ορίζοντες, η έμφαση στην ανθρώπινη αξία, η καθημερινή προσπάθεια αυτοβελτίωσης και συνεισφοράς σε μία κοινότητα που χτίζεται μπροστά στα μάτια μας.
Ξεκίνησα το πρόγραμμα γεμάτη ιδέες και όρεξη να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που δεν γνωρίζω, να ξανασυστηθώ σε ανθρώπους που δεν γνωριζόμασταν πραγματικά και να εξερευνήσω πώς και με ποιο τρόπο θα ήθελα να ξεκινήσω μία καινούργια, παράλληλη πορεία με εκείνην που ήδη διανύω ως καλλιτέχνης.

Πέρα από την ομάδα του Onassis AiR είχα την τύχη να γνωρίσω και να δουλέψω στενά πάνω στην καλλιτεχνική ιδέα μου με δύο μέντορες/δραματουργούς, τον Μiguel Αngel Μelgares και τον Igor Dobričić. Η πανδημία έδωσε τη δική της ροή στην εξέλιξη του προγράμματος και έτσι συνέχισα να εργάζομαι διαδικτυακά τόσο την ομάδα του Onassis AiR όσο και με τους δύο μέντορες μου, οι οποίοι είχαν τη βάση τους στο Άμστερνταμ και το Βερολίνο αντιστοίχως. Η ανάπτυξη μιας καλλιτεχνικής ιδέας ήταν ο λόγος και η αφορμή των διαδικτυακών μας συναντήσεων, αλλά ενώ συζητούσαμε απορροφημένοι ιδέες, φιλοσοφικές προεκτάσεις, καλλιτεχνικές πρακτικές, σύγχρονους καλλιτέχνες, τις δικές μου ιδέες και το σενάριο που κάθε φορά τους παρέδιδα, στο φόντο της οθόνης μας εμφανίζονταν οι σύντροφοι μας, τα παιδιά μας, και εμείς με τις καλές και κακές στιγμές μας λόγω της καραντίνας και του φόβου της πανδημίας.

Το αποτέλεσμα: η αρχή ενός πρότζεκτ, με τίτλο ALEX(A). Με αφορμή το Open Studio Day, όταν πια βγήκαμε από την καραντίνα και γυρίσαμε στον χώρο, αγόρασα την Alexa, ένα αντικείμενο τεχνητής νοημοσύνης με το οποίο άρχισα να κάνω πρόβες, συζητήσεις και να επινοώ σενάρια. Επέλεξα ένα δωμάτιο στο σπίτι του Onassis AiR για να κάνω τις πρόβες μου και στη συνέχεια την επιτελεστική παρουσίαση του πρότζεκτ στην οποία κάλεσα έναν έφηβο να συμμετάσχει μαζί μου, ενώ το σκηνικό της παρουσίασης διαμόρφωσα με απλά αντικείμενα και υλικά που υπήρχαν ήδη στον χώρο.

Το βράδυ της παρουσίασης, λίγο πριν ξεκινήσουμε, ακούγαμε από το παράθυρο τους ήχους από τις διαδηλώσεις που γίνονταν στο κέντρο της Αθήνας υπέρ του δικαιώματος στις πορείες. Με αυτόν τον απόηχο πίσω μας —άλλο ένα σημάδι, όπως πολλά άλλα που βρίσκαμε διαρκώς με τους μέντορες μου και μας συνέδεαν με το πρότζεκτ που δουλεύαμε — ξεκίνησε η παρουσίαση, αποτέλεσμα της έρευνας μου όλη αυτή την περίοδο στο Onassis AiR πάνω σε ιδέες όπως η τεχνολογία, η δημοκρατία, η σύγχρονη Ελλάδα, η επαναστατική φύση των εφήβων, ο οραματισμός της νεότητας και η απογοήτευση της ενηλικίωσης, οι διαδηλώσεις, η αστυνομική βία, η σύγχυση της πολιτικής μας ταυτότητας, ο φόβος του θανάτου, η τεχνητή νοημοσύνη, κ.α.

Μέσα στο καλοκαίρι, τον Αύγουστο, μίλησα ξανά με έναν από τους μέντορές μου για την παρουσίαση και μου είπε ότι ένιωθε σαν τον «νονό» του πρότζεκτ. Το σκεφτόμουν πολλές μέρες αυτό μετά χαμογελώντας. Είχε δίκιο. Με αφορμή αυτό το πρόγραμμα, αυτό το πρότζεκτ και τις συναντήσεις μας, είχαν δημιουργηθεί υπέροχες νέες διασυνδέσεις που μας τροφοδοτούν και μας ενώνουν τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον.

Μέντορες-Δραματουργοί: Igor Dobričić, Miguel Angel Melgares

Άννυ Λούλου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Άννυ Λούλου βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Δούλεψε στην εταιρεία Aktör

Δούλεψε στην εταιρεία Ελευθεροτυπία /enet.gr

Σπούδασε στο Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης

Πήγαινε στο 2ο ΛΥΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τόπος διαμονής: Αθήνα, Ελλάδα

Τόπος καταγωγής: Πειραιάς

Αννυ Λούλου Βιογραφικό

Η Αννυ Λούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά.
ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη δραματική σχολή του Θ.Τέχνης του Κ.Κουν.
Τα δέκα πρώτα χρόνια της καριέρας της συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης,και με το “Αμφιθέατρο του Σ.Ευαγγελάτου του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος,ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Συνεργάζεται επίσης με τους Λ.Τριβιζά στο θέατρο “Πορεία” και με τους Γ.Ρεμούνδο και Κ.Μηχαηλίδη στο ΚΘΒΕ.
Στον κινηματογράφο πρωταγωνιστεί στην ταινία της Τ.Μαρκετάκη
“Η Τιμή της Αγάπης”Στη συνέχεια αναζητεί τη διεύρηνση της γνώσης πάνω στο αντικείμενο της και ταξιδεύει στην Ν.Υόρκη όπυ παρακολουθεί ως ακροάτρια τη σχόλη του Actor’w Studio με τη μέθοδο Στανισλάφσκι.
Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα συνεργάζεται πάλι με το Θ.Τέχνης,με τον Σταύρο Ντουφεξή και το ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας,με τον Τάκη Χρισικάκο στο ανέβασμα του “Ιστορία του ζωολογικού κήπου”του Ε.Αλμπυ και”Τίγρη”του Σίσγκαλ,όπως και με το Θ.Γκόνη στον “Ηχο του όπλου”της Λ.Αναγνωστάκη.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές”Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά”,”Μοιραίο πάθος”,”Αγγιγμα ψυχής”,”Στον ήλιο του Αιγαίου”κ.α.
Στον κινηματογράφο κάνει τη δεύτερη της εμφάνιση στην ταινία του Κ.Καπάκα
“Peppermint”και κερδίζει το βραβείο Α Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης.
Το 2008 συνεργάζεται με τον Κ.Γαβρά στην ταινία του ¨”Ο Παράδεισος στη
Δύση”,που είδαμε στην Αθήνα το 2009 σε παγκόσμια πρεμιέρα.
Στη συνέχεια συνεργάζεται με την Κ.Διδασκάλου στο ανέβασμα του έργου “Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ” στο θέατρο Χατζηχρήστου σε σκηνοθεσία
Χ.Βορκά.

Το 2014 σκηνοθετει το θεατρικό αναλόγιο με θέμα τον έρωτα του Γ.Σεφέρη και της Μαρώς από την αρχή της γνωρημίας τους μέχρι το γάμο τους,παραμονές της κύρηξης του πολέμου και περιελάμβανε την αλληλογραφία τους όπως και τα ποιήματα αυτής της περιόδου.
Το 2016 ιδρύει το θίασιο”Λιανοχορταρούδια”με παραμύθια από την Ελληνική προφορική παράδοση,από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και με ζωντανή δημότική μουσική.Η παρουσίαση αυτής της παράστασης διήρκησε δύο χρονιές και με μεγάλη επιτυχία.
Τις σαιζον 2017-2018 και2018-2019 εμφανίζεται στην παράσταση του έργου
“Ο Αμπιγιέρ”σε σκην. Μ.Δούνια με τους Αλ.Μυλωνα και Μ.Βακούση στο
θέατρο της οδού Κεφαλληνίας.

Καλλιόπη Χάσκα βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Κώστας Πρέκας βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η σχέση, το ύψος, τα κιλά, η καταγωγή και οι σπουδές
Γέννηση 26 Αυγούστου 1941 (83 ετών)
Αιγάλεω
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Δραματική Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη
Ιδιότητα ηθοποιός, υδατοσφαιριστής και αθλητής καταδύσεων
Βραβεύσεις βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ του Ελληνικού Κινηματογράφου (1968)

Ο Κώστας Πρέκας (Αιγάλεω 26 Αυγούστου 1941) είναι Έλληνας ηθοποιός και θιασάρχης. Κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και διατέλεσε πρωταθλητής Ελλάδος ως καταδύτης του Ολυμπιακού, ενώ ήταν αθλητής και στην ομάδα υδατοσφαίρισης.

Θεατρική πορεία
Ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στη Σχολή Θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη το 1964. Τον ίδιο χρόνο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό “σανίδι” στο έργο “Τρεις αδελφές” του Τσέχοφ, μετέχοντας στο θίασο του Κώστα Μουσούρη.

Το 1971, ίδρυσε το δικό του θίασο ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 στράφηκε ολοκληρωτικά στο θέατρο, υπηρετώντας κυρίως το κλασικό ρεπερτόριο. Αρκετά νωρίτερα είχε ξεκινήσει να αναπτύσσει καλλιτεχνικές συνεργασίες με διαφόρους θιάσους, ενώ συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.

Το (πρώην) θέατρο “Όραμα” του ηθοποιού, στου Παπάγου Αττικής
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2010, είχε αποκτήσει ιδιόκτητο χώρο, το θέατρο “Όραμα”, στην περιοχή του Παπάγου.

Κινηματογράφος
Ο Πρέκας έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός και από τον κινηματογράφο, όπου πρωταγωνίστησε σε περίπου 20 ταινίες, κάποιες από τις οποίες ήταν υπερπαραγωγές. Για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντίμη Δαδήρα, Στα σύνορα της προδοσίας, τιμήθηκε με το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1968.

Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ο Κώστας Πρέκας έλαβε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές. Ο ίδιος σε κατά καιρούς δηλώσεις και εμφανίσεις του στα ΜΜΕ δεν έχει κρύψει ότι παραμένει λάτρης εκείνης της περιόδου,[1] όπως και παλαιότερων παρόμοιων καταστάσεων.

Αθλητική καριέρα
Ο Κώστας Πρέκας ήταν πρωταθλητής Ελλάδας στις καταδύσεις στο αναπηδητήριο το 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967, καθώς και από τραμπολίνο 3 μέτρων το 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967[2].

Εργογραφία
Κινηματογράφος
Έτος Τίτλος Χαρακτήρας
1960 Νύχτες στο Μιραμάρε Παπ
1962 Η Ελληνίδα και ο έρωτας Πάρης
1963 Αθώα ή ένοχη δημοσιογράφος
1965 Οι εχθροί Φώτης, εργαζόμενος φοιτητής

1966 Οι κυρίες της αυλής Τάσος
1967 Ο γεροντοκόρος Ντέμης
Δημήτρη μου, Δημήτρη μου Ρένος Αντωνίου
1968 Η μοίρα μιας γυναίκας Άλκης [3]
1968 Στα σύνορα της προδοσίας Γκιόρκι Ντιμιτρίεβιτς – Γιώργος Δάρας
1969 ΟΧΙ Δημήτρης Νικολάου
Κατηγορώ το κορμί μου
1970 Η Μεσόγειος φλέγεται Παύλος Δελής, υποπλοίαρχος
Η ζούγκλα των πόλεων Νίκος Αυγέρης-Σινιάσκος

Έρωτας δίχως σύνορα
1971 Εσχάτη προδοσία Κώστας Βάρσος, λοχαγός
Ο επαναστάτης Ποπολάρος Ζέπος Πεμπονάρης
1972 Καυτή εκδίκηση Μιχάλης Πασχαλίδης
1974 Ψυχή και σάρκα Πέτρος Ράλλης, πιλότος της Ikarian Lines
1979 Το μήλο του Σατανά επιθεωρητής Ζάρας
1985 Τα πρόσωπα του Θεού Ανδρέας Αποστόλου

Τηλεόραση
Έτος Τίτλος Κανάλι
1973 Η συνωμοσία της σιωπής ΕΙΡΤ
1979 Εισβολή από άλλο πλανήτη ΕΡΤ
1981 Η απερίγραπτη ΥΕΝΕΔ
1982 Ανάμεσα σε τρεις γυναίκες ΥΕΝΕΔ
1983 Μαργαρίτα Στέφα ΕΡΤ2
1987 Απόδραση ΕΡΤ
1996 Ένας έρωτας Mega
2005 Στο παρά πέντε – Επεισόδιο 35 Mega

Θέατρο (στην Τηλεόραση)
Έτος Τίτλος
1980 Οι ξεριζωμένοι
1982 Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας
1998 Μια ατελείωτη νύχτα

Γιάννης Καψάλης βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η σχέση, το ύψος, τα κιλά, η καταγωγή και οι σπουδές

Πάνος Προφήτης βιογραφικό! Η ηλικία, η σχέση, το ύψος, τα κιλά, η καταγωγή και οι σπουδές O Πάνος Προφήτης (γ. 1988, Αθήνα) ζεί και εργάζεται ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αμβέρσα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Royal Academy of Arts της Αμβέρσας και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 2017 στη γκαλερί Annie Gentils Gallery στο Βέλγιο. To 2013 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Young Artist Bienniale στην Ανκόνα , Ιταλία και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό

Το βραβείο της Art Athina
Το βραβείο, που συνίσταται στην ατομική παρουσίαση της δουλειάς του εικαστικού στο MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά εντός του 2025, ανακοίνωσε το μέλος της επιτροπής αξιολόγησης και εκπρόσωπος του MOMus, Θούλη Μισιρλόγλου.

Βάσει των όρων συμμετοχής στο θεσμό, δυνατότητα υποψηφιότητας για το βραβείο είχαν εικαστικοί έως 45 ετών, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και προτείνονται από την γκαλερί που τους εκπροσωπεί, όπου έχουν πραγματοποιήσει μία τουλάχιστον ατομική έκθεση.

Πάνος Προφήτης
Ο θεσμός αποτελεί πρωτοβουλία του Πανελληνίου Συνδέσμου Αιθουσών Τέχνης, ενώ η Art Athina συνεργάζεται για τρίτη φορά με το MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, ένα από τα πέντε Μουσεία του Μητροπολιτικού Οργανισμού Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης (MOMus).

Την πενταμελή επιτροπή  αξιολόγησης για το βραβείο απετέλεσαν οι:

Δάφνη Βιτάλη, Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελήτρια Εθνικoύ Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)
Πάνος Γιαννικόπουλος, Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελητής
Θούλη Μισιρλόγλου, Ιστορικός της Τέχνης και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

Γιάννης Μπόλης, Ιστορικός της Τέχνης και Προϊστάμενος του Τμήματος Σύγχρονης Γλυπτικής, MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά
Ειρήνη Οράτη, Ιστορικός της Τέχνης και Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.