Προιόντα τιμές! Τι είναι χειρότερο; Να ναι εκεί πεσμένα να σαπίζουν ή να γεύεσαι εσύ σε χαμηλή τιμή τα λεμόνια; Εδώ και καιρό τα έχουν αναγάγει σε δυσεύρετα. Αναγκάζονται οι άνθρωποι να τα κάνουν εισαγωγή. Η υποκρισία των…συνανθρώπων μας εμπόρων είνια εκκωφαντική. Είναι με τόσο θράσος μπροστά στα μάτια μας. Πως να μην το πούμε; Πως να μην πούμε και μεις ότι οι άνθρωποι είναι έτσι φτιαγμένοι. Ν’ αρπάζουν από τον διπλανό της απλά για να νοιώσουν “υπεροχή”. Την ψαυδαίσθηση της υπεροχής. Ζουν έτσι για ν απολεμούν τον άλο. Για να του κάνουν κυριολεκτικά τη ζωή δύσκολη. Κια όσο το λες τόσο άσχημα νοιώθεις και συ επειδή ακούς όλους όσοι μιλάνε για δικαιοσύνη, για ανθωρπιά, να είναι εκείνοι ακριβώς που πράτοτουν τ΄’ αντίθετα. Το…καρτέλ δεν χορταίνει. Ο πλούσιος δεν χορταίνει. Αυτό είνβαι γεγονός. Γιατί το να θέλουν πάντα μεγαλύτερο κέρδος έχει όρια. Θα πρεπε να χει όρια. Που; Εκεί που αρχίζει η ζωή, η ευημερία του άλλου. Να παλεύουν όλοι για το κοινό καλό. Γίνεται. Ποτέ.
Είστε εκ προιμίου εχθροί τους. Μόνο που υπάρχετε. Πρέπει να υπάρχετε μόνο για έναν λόγο: Να τπους υπηρετείτε, δίχως άποψη και να στε γεροί όσοι αντέχετε να σας πιέζουν. Να σας απομυζούν. Μετά σας έχουν πεθάνει έτσι κι αλλιώς με όσα πουλάνε. Από αλλαντικά που είναι πρώτη μούρη παντού, σε περίοπτη θέση, μέχρι γαριδάκια και ότι άλλο. Δεν τα λεμε εμείς, τα λένε οι έρευνες παντού, τα λένε οι γιατροί όλοι ακόμα κι αυτοί με τα φεκαλάκια. Πρέπει αν προσπαθήσεις πολύ για να βρεις κάτι υγιεινό και δεν μπορείς στην ουσία αφού και τα ζαρζαβατικά είναι τίγκα στα φυτοφάρμακα. Περνάς από συμπληγάδες πέτρες για να επιβιώσεις από τα φαγητά και αν τα καταφέρεις θα σε χουν τελειώσει ψυχολογικά. Πόλεμος; Δεν είναι ένας διαρκής πόλεμος από γεννησιμιού σου η επιβίωση; Η ψυχολογική κια η σωματική που είναι συγκινονούντα δοχεία; Νοσεί το ένα, νοσεί και το άλλο. Έτσι δεν ε΄λεγαν οι αρχαίοι. Τόσες χιλια΄δες χρόνια πίσω το ήξεραν καλά. Ποια είναι η εξέλιξη ακριβώς;
